เนื้อคู่ที่เขาไม่ต้องการ เวทมนตร์ต้องห้ามของเธอ

หมอประเวศแทรกซึมผ่านความมืดที่คืบคลานเข้ามา เป็นเส้นชีวิตที่ถูกโยนลงไปในความว่างเปล่า *กำลังตั้งท้องทายาทของคุณ* วลีนั้น

ิลเลเตอร์ลงบนผิวของฉัน หลังของฉันแอ่นขึ้นจากเตียง โลกกลับมาอีกครั้งในลมหายใจแห่งควา

อยู่ และฉันไม

ใส่อย่างดีในที่สุดก็แตกออก ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาสีพายุของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื

อกมา คำเดียวที่หยา

ไปในสายน้ำเกลือของฉัน “ผลกระทบย้อนกลับทางเวทมนตร์ของการปฏิเสธทำให้เกิดความล้มเหลวแบบต่อเนื่อง แต่ร่างกายของเธอกำ

ีครั้งสุดท้ายอยู่ครั้งหนึ่ง คืนที่ขับเคลื่อนด้วยความหวังที่สิ้นหวังและโง่เขลาในส่วนของฉัน และฉันเพิ่งตระหนักว่า เป็นช่วงเวลาแห่งค

ช่แค่ชีวิตของฉันอีกต่อไป คลื่นแห่งการปกป้องที่ดุร้ายและเป็นสัญชาตญาณซัดสาดเข้ามาในตัวฉัน รุนแร

ย และบางอย่างอื่น...บางอย่างที่ฉันไม่สามารถบอกได้ “เล่ห์เหลี่ยม” ในที่สุดเขาก็คำรามออกมา ฟ

วามโกรธที่เย็นชาและแข็งกระด้าง “เล่ห์เหลี่ยมเหรอคะ” ฉันพูดเสียงแหบแห้ง “คุณคิดว่าฉันจ

จ้องมอง จิตใจของเขาเห็นได้ชัดว่ากำลังดิ้นรนเพื่อประมวลผลความเป็นจริงใหม่ ทายาท สิ่งเดียวที่เ

ลังดวงตาของเขา ทายาททำให้ทุกอย่างซับซ้อน มันผูกมัดเขากับฉันในแบบที่แม้แต่สายสัม

งโกหก ฉันได้ยินมัน ความแน่นอนหายไป ถูกแทนที่ด้วยเส้นด้ายแห่งความตื่นตระหนก “กา

ของฝูง เป็นเครื่องมือทางการเ

กมาห้าปี ผู้ชายที่เป็นพ่อของลูกในท้องของฉัน และฉันไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความว่า

นไว้ในความเงียบที่ดังก้อง ฉันอยู่คนเดียว แตกสลาย ถูก

ธอคงจะวิ่งมาตลอดทางจากกระท่อมของเธอ ผมสีบลอนด์ของเธอหลุดออกจากเปีย แก้มของเธอแดงก่ำ เธ

อฉันอย่างระมัดระวัง สัมผัสของเธออบอุ่น ตรงกันข้ามกับน้ำแข็ง

ไม่สามารถพูดผ่

อเบาลงเป็นเสียงกระซิบที่ดุเดือด “เรื่องลูก โอ้ ข้าว

ยู่ที่นี่ไม่ได้ พลอย ฉันไม่สามารถเลี้ยงลูกในเงาของเขาได้ ให้ถูกปฏิบ

ง ภาคินจะปล่อยให้ฉันอุ้มท้องลูก แล้วเขาก็จะทิ้งฉันและเลี้ยงทายาทของเขากับไอริณใ

ฉันแข็งแกร่งขึ้น “มันอยู่บนพื้นที่เป็นกลาง เ

กฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ “ดี” เธอพูด เสียงของเธอหนักแน่น “ดี แ

หนังสือเวทมนตร์ของฉัน ส่วนประกอบของฉันจากห้องทำงาน กระเป๋าเสื้อผ้า เธอจะปิดการใช้งานอาคมที่หน้าต

าคินจะรุนแรงสำหรับเราทั้งคู่ แต่ทางเลือกอื่น—ก

ยู่กับชีวิตเล็กๆ ในตัวฉัน *ฉันจะปกป้องลูก* ฉันสาบานในใจ มือของฉันวางอยู่บนท้อง *ฉันจะพ

็นจังหวะของจอภาพเป็นเพื่อนที่มั่นคง ทุกเสียงเอี๊ยดใ

องฉัน ฉันแกว่งขาไปข้างเตียง ขาที่บาดเจ็บของฉันกรีดร้องประท้วง ฉันกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้ร้องออกมา

ินเสียงคลิกเบาๆ จากห

พงเป็นที่พยุง อากาศเย็นยามค่ำคืนที่พัดผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่

ที่ฉันกำลังจะจากไป จากนั้น ด้วยลมหายใจลึกๆ และคำอธิษฐานต่อเท