การอำลาครั้งสุดท้าย, รอยประทับอันยั่งยืน

“หกเดือนแล้วที่โรคร้ายลึกลับค่อยๆ พรากชีวิตไปจากร่างกายฉัน แต่ฉันก็เลือกที่จะเมินความเจ็บปวดที่กัดกินอยู่ทุกวินาที เพื่อทำหน้าที่ภรรยาที่แสนดี คอยสนับสนุนคราม สถาปนิกหนุ่มอนาคตไกลผู้เป็นสามีของฉัน ในคืนที่ชีวิตแต่งงานของเราพังทลายลง เขาไม่รับสายฉันเลยสักครั้ง แต่กลับเป็นเด็กฝึกงานสาวของเขาที่ส่งรูปของทั้งคู่ที่กำลังกอดกันกลมมาให้ฉันแทน พวกเขาทั้งสองดูมีความสุขและรักกันอย่างสุดซึ้ง เมื่อฉันเผชิญหน้ากับเขา เขากลับหาว่าฉันสติแตกและเลือกผู้หญิงคนนั้น ไม่นานฉันก็ได้รู้ว่าหล่อนกำลังตั้งท้อง เขากำลังสร้างครอบครัวที่ควรจะเป็นของเรา...กับผู้หญิงคนอื่น ฉันวิ่งไปหาแม่เพื่อหวังว่าจะได้รับคำปลอบโยน แต่ท่านกลับเข้าข้างเขา "ครามเป็นคนดีนะลูก" ท่านพูด "อย่าทำตัวมีปัญหา" เขาเคยสัญญาว่าจะดูแลฉันไม่ว่าจะในยามเจ็บไข้หรือสุขสบาย แต่เขากับครอบครัวของฉันกลับทอดทิ้งฉันในตอนที่ฉันอ่อนแอที่สุด มองความเจ็บปวดของฉันเป็นแค่เรื่องดราม่าไร้สาระ แต่ในวันนั้นเอง ฉันก็ได้รับคำวินิจฉัยของตัวเอง...มะเร็งสมองระยะสุดท้าย ฉันมีเวลาเหลืออีกแค่ไม่กี่เดือน และในวินาทีนั้น ความเศร้าโศกทั้งหมดก็มลายหายไป ฉันจะไม่ยอมตายอย่างนางเอกผู้น่าสงสาร ฉันจะใช้ชีวิตในช่วงเวลาสุดท้ายเพื่อตัวเอง และเขา...จะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับผลของการกระทำของเขาไปตลอดกาล”