ท่วงทำนองที่ถูกขโมย, รักทรยศ

“เจค คู่หมั้นของฉัน กับบริทนีย์ น้องสาวของฉัน ขโมยเพลงที่ฉันทุ่มเททั้งชีวิตและจิตวิญญาณสร้างมันขึ้นมาตลอดสามปีไป มันคือผลงานชิ้นเอกของฉัน เพลงที่จะเป็นตัวกำหนดเส้นทางอาชีพของเราสองคน ฉันได้ยินแผนการทั้งหมดของพวกเขาผ่านประตูห้องอัดเสียงที่แง้มอยู่ "มันเป็นทางเดียวที่แกจะชนะรางวัล Vanguard Award ได้นะบริท" เจคยืนกราน "นี่เป็นโอกาสเดียวของแกแล้ว" ครอบครัวของฉันเองก็ร่วมมือด้วย "พี่เขามีพรสวรรค์ ฉันรู้ แต่พี่เขารับแรงกดดันไม่ไหวหรอก" บริทนีย์พูด พลางอ้างคำพูดของพ่อกับแม่ "แบบนี้ดีที่สุดแล้ว เพื่อครอบครัวของเรา" พวกเขามองฉันเป็นแค่เครื่องจักร เป็นเครื่องมือ ไม่ใช่ลูกสาว หรือผู้หญิงที่เจคกำลังจะแต่งงานด้วยในอีกสามเดือนข้างหน้า ความจริงเปรียบเหมือนยาพิษที่ค่อยๆ แช่แข็งหัวใจฉันอย่างช้าๆ ผู้ชายที่ฉันรัก ครอบครัวที่เลี้ยงดูฉันมา พวกเขากำลังกัดกินพรสวรรค์ของฉันตั้งแต่วันที่ฉันลืมตาดูโลก และลูกที่ฉันกำลังอุ้มท้องอยู่ล่ะ? มันไม่ใช่สัญลักษณ์แห่งอนาคตของเรา แต่มันเป็นเพียงกุญแจดอกสุดท้ายที่ใช้ล็อกกรงขังที่พวกเขาสร้างขึ้นรอบตัวฉัน ต่อมา เจคเจอฉันนอนตัวสั่นอยู่บนพื้นอพาร์ตเมนต์ของเรา เขาแสร้งทำเป็นห่วงใย ดึงฉันเข้าไปกอด พลางกระซิบข้างหูว่า "เรามีเรื่องดีๆ รออยู่ข้างหน้านะ เราต้องคิดถึงลูกของเรา" วินาทีนั้นเองที่ฉันรู้ว่าต้องทำอะไร วันต่อมา ฉันโทรออกไปสายหนึ่ง ขณะที่เจคแอบฟังอยู่อีกสาย เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนกที่ในที่สุดก็เป็นของจริง ฉันพูดลงไปในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "ค่ะ สวัสดีค่ะ ฉันอยากจะยืนยันนัดสำหรับวันพรุ่งนี้ค่ะ" "นัดสำหรับ... การทำหัตถการน่ะค่ะ"”