ชีวิตคู่ที่สมบูรณ์แบบของฉัน ความลับมรณะของเขา

องคีร่า

ันกำลังจะออกไปทานอาหารเย็

ียง และข้างๆ เขา ไดอาน่ากำลังอุ้มแ

ะเปื้อนน้ำตาเมื่อสัปดาห์ก่อน

อริมฝีปากของเธอตรงที่เคยมีไฝ เป็นแผลที่

ี่น่าขยะแขยงและแ

าเป็นต้นฉบับ และฉันเป

ไรที่นี่?" ฉั

ี่แมวตัวนั้น แต่หั

่างรุนแรง อคิ

ดที่ฉันเก็บมาเลี้ย

ยิ้มหวานเลี่ยนบนใบหน้า "บ้านหลังนี้ใหญ่กว่าอพาร

พูด เสียงสั่นเล็กน้

ยาแล้ว ตาฉันเริ่มคัน และฉัน

ิ้มเยาะ "อีกไม่นานหรอก" เธอผลักแ

ว่า เธอผลักก้อนขนที่ดิ้นไปมาและ

แมวออกไป แต่กรงเล็บของมันเ

งเกี่ยวเข้าที่หลัง

มเจ็บปวดนั้นแหลมคม แต่มันเทียบไม่ไ

ะทันหันของฉัน มันขู่ฟ่อและกัดแขนฉัน

นที่สุดก็ผลักม

บเสียงร้องแหลมและวิ่

ดอาน่ากรีดร้อง พลางอุ้ม

หล ปอดของฉันรู้สึก

บ ตาของฉันบวมจน

ณสุดท้ายของฉันกรีดร้องเรียกหาชายผ

่เลือดไหลและลมหายใ

าของเขาเป็นหน้ากาก

ปครึ่งก้าว จงใจเคลื่อนตัว

ีกเลี

หยุ

โหดร้ายเพียงครั้งเ

ัน ปลอบโยนฉัน บอกว่าเขารั

สูรร้ายที่จะยืนดูฉันขาดอากาศหายใจตาย ดีกว่าจะไป

ล่อยให้มันลอยนวลเหรอ?" เธอจ้องมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไป

เคยใช้ในล็อบบี้ เป็นการทดส

ง เขาก็ทำใ

ดดาลของไดอาน่ามายังใบห

ข่วนคอตัวเอง สายต

ทำอะไรก็ทำเถอะ" เขาพูด เสียงเ

สลาย มันสลายไปเป็นผุยผง

าที่ยืนเงียบๆ อยู่ข้างรถ "พาคุณผู้หญิงเดชาภิว

ือคำตัดสิน

การจับกุมของพว

ลับ ปอดของฉันแผดเผา และ

ียงกระซิบที่สิ้นหวังและแหบแห้ง

ะเป็นสัญชาตญาณที่สุดของฉัน เ

งคืนหลังจากที่ฉันฝ

ะตู แต่เขาไม

ห่วงนะคีร่า" เธอพูด น้ำเสียงเจือปนด้วยความห่วงใยจอมปล

บ้านของเรา พร้อมกับเธอที่ควงแขน และปิดประตูต

ใส่ประตูที่ปิดสนิท "

งอย่างดีไปยังอาคารเล็กๆ ด้านนอกท

ุร้ายและหิวโหยด

ีตที่เต็มไปด้วยสุนัขที่กำลังแยกเขี้ยวแ

ักฉันเข้

บสัตว์ปะทะเข้ามา และปอดที่ก

หอบหายใจเอาอาก

กมันดังจนหูอื้อ ฟันของพวกมันงั

างที่สุดและท่วม

งความเจ็บปวดและความ

งะ ชา แต่ฉันก็

พียงส่งเสียงหอบแหบแ

ได้ก่อนที่โลกของฉันจะละลายหายไปในเสียงเห่าที่อึกทึกและคว

แสงสีแดงและสีน้ำเงินกระพริ

ว แต่มันสายเกินไปสำหร

ากไป

-