เขาจมฉัน ฉันเผาโลกของเขา

ตลอดชีวิต เขาเรียกมันว่า ‘พิมานเมฆ’ โลกที่เป็นที่หลบภัยของฉัน ในเกมของเขา ฉันไม่ได้พิการ ฉันคือ ‘วาลคีรี’ แ

งหนึ่งของเขาโอบรอบตัวดาลิน นักกายภาพบำบัดของฉัน พร้อมกับประกาศ

ให้ฉัน แต่เขายังแอบสับเปลี่ยนยาแก้ปวดของฉันให้เป็นโดสที่อ่อนลงผสมกับยากล่

นโลกให้ดาลิน มอบตำแหน่งในโลกเสมือนจริงของฉันให้เธอ หร

่สุดในชีวิต ทำให้ทั้งคอมมูนิตี้เกมเมอร์หันมาต

้ยงฉลองชัยชนะของเขา การ์ดรักษาความปลอดภัยของเขาทุบตีฉัน และตามคำสั่งลอยๆ

ฉันจะไม่ต้องดิ้นรนอีกต่อไป กลับพย

ั่นของฉันก็เช่นกัน เขาขโมยชื่อของฉัน ตำนานของฉัน และโลกของฉันไป ตอนนี้ ฉันกำลังจะล็อกอินกลับเข้า

ที

งเอวา ศิ

ยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟบนเวทีจากงานประชุมเทคโนโลยีที่เขาเป็นวิทยากร มันคือไลฟ์สตรีม ฉันควรจะได้ไปอยู่ที่นั่น ที่แถวหน้าส

ห้องที่เงียบสงัด มันเป็นเสียงเดียวกับที่เคยกระซิบคำสัญญาข้างหูฉันในความม

เอ่ยออกมามันกล

ดของฉัน รอยยิ้มของเธอเจิดจ้าจนแสบตา เป็นรอยยิ้มที่เลียนแบบรอยยิ้มของฉันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนที่โลกทั้งใบของฉันจะพังทลายลงมาพร้อมกับเศษหินที่ร่วงหล่นและเสียงกระดูกที

สที่เรียบเนียนจิกลงไปในฝ่ามือ คลิปวิดีโอที่ถูกส่งมาจากเบอร์นิรนามเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เ

้งใจจะใช้ชีวิตท

ัน ว่างเปล่าและไร้ความหมาย ถ้าเธอค

มเสียงคลิก แสงไฟจากโถงท

สียงของอคินที่เจือไปด้วยความห่วงใยอันคุ้นเ

งกะทันหัน เสียงฝีเท้าเร่งรีบเข้ามาหาฉัน เสียงรองเท้าหนังราคาแพงของเขาเสียดสี

็บแผลเหรอ? ลืม

์ๆ ผู้ชายที่อดทนป้อนข้าว อาบน้ำ และกระซิบว่าร่างกายที่แตกสลายของฉันยังคงเป็นสิ่งเดียวที่เขาต้องการ เขาสร้าง ‘พิมานเมฆ โครนิเคิลส์’ เ

้ชีวิตกับผู้หญิงคนอื่น... นั่นไม่ใช่อคินของฉัน หรือ

“ดาลิน ชูเกียรติ เ

็นวิดีโอ แววตาตื่นตระหนกวูบไหวขึ้นมาก่อนจะ

่ของเธอเป็นนักลงทุนรายใหญ่ พวกเขากดดันให้เธอรีบแต่งงาน แล้วเธอก็เลยขอให้ผมช่วยสร้าง...ภาพลักษณ์ต่

นเมื่อสามเดือนก่อน คนที่ควรจะช่วยให้ฉ

ขา ความตื่นตระหนกในตอน

เขาพูดพลางยื่นหน้าจอมาตรงหน้าฉัน “นี่คือแชตของเรา มันอยู่ในนี้หมดเลย ทั้งการวางแ

วยซ้ำ เต็มไปด้วยศัพท์แสงทางธุรกิจและตารางนัดหมาย หัวใจขอ

ฉันเหนื่อย เหนื่อยเหลือเกินกับความเจ็บปว

ของฉัน “ผมสาบานกับคุณ เอวา” เขาพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยอารมณ์ “คุ

ลญจน์ที่คุ้นเคยโชยมาแตะจมูก ฉันอ

น้ำเสียงมีความมุ่งมั่นขึ

องผู้ช่วยชีวิตที่ฉันเคยตกหลุมรัก “แ

วของเขาระมัดระวังและชำนาญ ฉันก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่มั่นคงหนึ่งก้าว แล้วก็อีกก้าว ขาข

้วดึงตัวออก

ูดพลางพิงกำแพงเพื่อทรง

ก้าวออกไปรับสายที่โถงทาง

อกจากกำแพง หนึ่งก้าว แล้วก็สองก้าว การเคลื่อนไหวของฉันมั่นคงขึ้น มั่นใจขึ้น รอยยิ้มท

เขาเห็น อยากจะเห็นความภาคภูมิใจในแววตาของเขา เพื่อพิสูจน์ว่าความ

ังหวะเดียวกับที่เสียงของเขาดังแว่วมาจากโถงทางเ

อนะ รักจริงๆ แต่มันไม่เหมื

กายฉันเ

ึ่ง “ใช่ ผมคุยกับเภสัชกรแล้ว เราจะเปลี่ยนยาแก้ปวดของเธอพรุ่งนี้เป็นโดสที่ต่ำล

รู้เรื่องขอ