อาณาจักรลับพันล้านของตัวแทนเขา

งพิมลรัต

กระดาษทรายเสียดสีผิว แสงไฟจากเมืองสาดส่องผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน วาดลวดลายเย็นชาบนผนัง ทุกเงาดูเหมือนจ

จากทิศทางของประตูหลักของห้อง เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ ระบบรักษาความปลอ

ชุดสีเข้มและสวมหมวกสกีไหมพรมยืนเต็มประตู เสียงกรีดร้องของฉันถูกกลั้นไว้เมื่อคนหน

ีกคนหยิบเทปกาวม้วนหนึ่งออกมา พวกเขามัดข้อมือและข้อเท้าของฉันอย่างโหดเหี้ยมและรวดเร็ว จากนั้นก็แปะเ

ะทั้น ศีรษะของฉันกระแทกกับหัวไหล่แข็งๆ ฉันถูกหามออกจากห้อง ลงลิฟต์บริการ

ชากตัวออก ทำให้ฉันกระแทกกับด้านข้าง ความตื่นตระหนกที่เย็นเยียบและแหลมคม

กะทันหัน ในที่สุดรถตู้ก็หยุดลง ประตูหลังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก และฉั

อบอวลไปด้วยกลิ่นตัวที่ไม่เคยอาบน้ำ กลิ่นน้ำหอมร

างดึงถุงผ้าอ

ต้องหยีตา เมื่อฉันพยายามลืมตาขึ้น กระพริบตา

ยู่บ

ักล่า สายตาของพวกเขาไล่มองร่างกายของฉันที่สวมเพียงชุดนอนผ้าไหมบางๆ ด้วยความกระหายที่ทำให้ท้องไส้ปั่

่ใต้เทปกาว "พวกแกไม่รู้หรอกว่าฉันเป็

้นมาบนเวทีพร้อมไมโครโฟนในมือ เข

พูดเยาะเย้ยใส่ไมค์ ฝูงชนหัวเราะลั่น "เอาล่ะ ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย เรามาเริ่มประม

นในอากาศ ตัวเลขถูกตะโกนออกมา แ

ล้า

บล้

ห้าล

ปแล้ว ฉันเป็นแค่วัตถุ เป็นรางวัลที่ต้องแย่งชิง ราคาพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าสะพรึงกลัว...สามสิบล้าน หกสิบล้าน

โกน พลางทุบค้อนลง "ให้กับสุภาพบุ

้ซัดเข้ามา มันจบแ

นทางเดินมืดๆ และผลักฉันเข้าไปในห้องเล็กๆ ที่ไม่มี

ผากชุ่มเหงื่อและดวงตาเล็กเหมือนหมูก้าวเข้ามาข

วรจะคุ้มค่านะ" เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น สายตาของเขาคลานไปทั่ว

ทกฉันเหมือนโ

ไรนะ?" ฉันพึ

เกลียด เขาเอื้อมมือมาแล้วกระชากเทปกาวออก

น "เขาบอกว่าเธอต้องถูกสั่งสอนบทเรียน ว่าเธอคิดว่าตัวเองดีกว่าเขา เขาขายเธอให้ฉัน

รือนอกใจฉัน เขาเป็นคนวางแผนเรื่องนี้ เขาโยนฉันให้ฝูงหมาป่ารุมทึ้ง ผู้ชายที่ฉันสร้าง

"ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลเธออย่างดี คินบอกว่าฉันจะส

างๆ ของฉัน ฉันผงะถอยหลัง ชิด

นจะให้คุณสองเท่าของที่เขาติดหนี้คุณ หกร้อยล

ก มันไม่ใช่เรื่อง

งฉัน สมองของฉันว่างเปล่า นี่สินะ...นี่คือจุดจบ ถูกปลดเปลื้องจากชื

าคว้าผ้าไหมของชุดฉัน ผ้าขาดวิ่น

จากลำคอของฉัน...เสีย

น ประตูห้องหลุดออกจากบานพ

งสลัวของทางเดิน...คือคิน และที่เกาะแขนเขาอยู่...มองเข้ามา

-