เมื่อรักกลายเป็นเถ้าถ่าน

ี่เจต ฮาร์ดิง เพื่อนร็อ

ดมั่นกับคำสัญญาที่เขาพูดเล่นๆ ว่า "รอให้เธออายุ

องฉันล้วนชี้นำไปสู่เป้าหมายนั้น ฉันวางแผนวันเกิดครบรอบ 22

ึ่งในย่านทองหล่อ ขณะที่ฉันกำของขวั

ม่อยากจะเชื่อเลยว่ายัยแพรจะโผล่มาจริงว่ะ ย

แพรว่ากูหมั้นกับโคลอี้แล้ว อาจจะเปรยๆ ว่าชีท้

ี่ฉันวาดฝัน... หลุดลอย

ยฝนเย็นเยียบของกรุงเทพฯ ห

ณะที่เพื่อนร่วมวงของเขาพากันหัวเราะเยาะ "รักข้างเ

นพังถล่มลงมา เขาช่วยโคลอ

วก็ผลักฉันตกบ่อน้ำพุอย่างน่าตกใจ ทิ้งให้ฉันเลือ

วิตฉัน กลายเป็นคนโหดร้ายและหยามเห

องน่ารำคาญที่ต้องกำจัดทิ้งอย่างโหด

ภักดีของฉันถูกตอบแทนด้

อมเป็นเหย

หลัง ฉันได้ตั้งปณิธาน

ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเ

ี แต่นี่คือการ

ใหม่ในแบบของฉัน ที่ปราศจา

ที

ด้วยเสียงดนตรีเสมอ โดยเฉพาะเ

หก ส่วนพี่เจต ฮาร

ี่บีม พี่ชายของฉัน แล

แต่ก็ดูเข้าถ

่งไคล้

มันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของฉันเอ

้องซ้อม เป็นรสช็อกโกแลตชิป

พวกเขา ทุกเส้นดินสอของฉันเต็มไปด้วยคว

พลงทุกเพลงที

บรอบสิบแป

ครเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะถูกส่งไปแล้ว ความ

สำคัญ มีเพียงร้าน "เพลย์ยาร์ด" ที่วงไน

ญมาให้ฉันจิบที่หล

เหมือนการกบฏ

มสีเข้มของเขาเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ รอยยิ้มครึ

นเต้นรั

่เจ

าเย็นชานั้นจั

ขสันต์วันเกิ

ย่างงุ่มง่ามแต่จริงใจ "แพรชอ

ละความหวังที่เก็บกดมานานหลา

วดเร็วและคงจะด

ันออก แต่ก็ไม่

ผ่าว เขาก็มองฉันด้วยสีหน้

ี่ให้ความรู้สึกทั้งใจดี

ด็กอยู่เ

ฉันหล

ื่มอยู่ "รอให้เราเรียนจบมหา'ลัย อายุสัก 22 ก่อน... ถ้าตอนนั้นยังรู้สึกแ

าๆ เหมือนเป

นั้นไว้เหมือนเป็นเชื

อง มันฟังดู

ี

ัณฑนศิลป์ มหา

วนของชั้นเรียน โปรเจกต์ และความเจ็บปว

ขากลายเป็นเส้น

ท์ฮาวเลอร์จากแดนไกล เพลงของพวกเขากลายเ

บรอบยี่สิบสองปีของ

รรมดา มันคือเส้นต

ลองขึ้นมา เป็นภาพแทนอนาคตท

า แต่มันรู้สึกสำคัญ

ยี่ส

ดวันนั้

ื่อเล่นโชว์เคสเล็กๆ ให้ค่ายเพล

"ปกอัลบั้ม" ที่ห่อด้วยกร

่อนแสดงที่บาร์สุดหรูแ

ด้วยความตื่นเต้

เบียร์เก่าๆ ปะปนกับค

นตัวด้านหลังสุด – พี่เจต

ไม่รู้จัก หน้าตาเฉี่ยวค

ไม่อยาก

ียงพี่เจต ดังขึ้น

ล่มาจริงว่ะ ยังยึดติดกับเรื่องไร้ส

กายฉันเ

บตัดบทเลยนะเว้ย เดี๋ยวโคลอี้รู้ว่ามึง

งเป็นผู้หญ

จ "เออ กูก็รู

อย แต่ฉันยังได้ยินท

กำลังพยายามทำให้ชีประทับใจอยู่ ชีช่วยกูจัดฉากทั้งหมดเล

ดังขึ้น เย็น

น่าจะทำให้ยัยนั่นถอดใจไปเอง แถมโคลอี้ยังคิดว่ามันจะเป็นข่าว PR ที่ดีด้วยนะ

ัน เขาดูอึดอัดใจ

แม่งแร

เพื่อรักษาสันติภาพในวง หรือ

่ใช่เพราะความหลงใหล

เข้าใส่ฉัน เหมือ

ฉันบรรจงสร้างขึ้นมา หล

่เหนียวเหนอะหนะ

ออกจากบาร์ สู่สายฝนที

รู้สึกเหมือนเศษน้ำ

ทำให้แสงไฟของเมืองพร่ามัวก

กลับไปอย่างโง่

ถิ่น ฉันอายุคงจะสักสิบห้า เด็กเกินกว่าจะ

เพิ่งเริ่มต้น

ตะโกนโหวกเหวก อุป

อึ้งที่วางหมิ่นเ

ี กำลังตะลึงกับภาพพี่เจ

แข็งแรงก็คว้าแขน

่เ

ีเตี้ยๆ ดวงตาเบิก

ลงมาตรงที่ฉันเคยยื

ย?" เขาถาม

พยักหน้า หั

ส่มือฉัน ปิ๊กกี

่องใส่ตัวล

โง่ๆ ของฉันกลายเป็นสิ่งที่ฉันคิดว่าม

เก็บมันไว้ในกล่

นั้นกลับกลายเป็น

ายปีที

การนั่งฟังเดโมเพ

ากรุงเทพฯ ทั้งหมดนั้นมีเพียงคำว่า "อาจจะ" ท

ตัดสินใจ เจือปนไปด้ว

ก้อง "ไม่อยากจะเชื่

นคือสิ่ง

วามน่ารำคาญ คือปัญหาที่ต้องจัดการด

งหามันให้เจอ ห่างจ

แสงเทียนริบหรี่ท่ามกล

ถือ นิ้วแข็ง

ี่บีม อยากกรีด

ะไรให้เข

ของพี่เจต ความเงียบของเขาในบูธนั

้ เขารู้ว่าพี่เจตกำลังจะหักอกฉ

พี่เจตก็ได้ บางทีฉันอาจจ

มเข้าด

แต่ท้องไส้ฉันปั่นป

่เ

าได้ยินอะไรไป เรื่องของพี่กั

แต่เป็นการปั

ร้างขึ้นมาอย่างดี

ั

ช

มือถือ หาเบอร์พี่เจต

ล

็เบอร

ล

าร์ตเมนต์เล็กๆ ของฉัน

็นกล่องกำมะหยี่เล็

ีตาร์

มันรู้สึกเย็นและแ

ษณ์ของ

ยบขาด ฉันโยนมันลงถังขยะ ฝังมันไว้

าว