เมื่อรักกลายเป็นเถ้าถ่าน

“โลกทั้งใบของฉันหมุนรอบพี่เจต ฮาร์ดิง เพื่อนร็อกสตาร์สุดหล่อของพี่ชายฉัน ฉันคลั่งไคล้เขาตั้งแต่อายุสิบหก พอสิบแปด ฉันก็ยึดมั่นกับคำสัญญาที่เขาพูดเล่นๆ ว่า "รอให้เธออายุ 22 ก่อนสิ บางทีพี่อาจจะอยากลงหลักปักฐานแล้วก็ได้" คำพูดส่งเดชวันนั้นกลายเป็นแสงนำทางชีวิตฉัน ทุกการตัดสินใจของฉันล้วนชี้นำไปสู่เป้าหมายนั้น ฉันวางแผนวันเกิดครบรอบ 22 ปีของตัวเองอย่างพิถีพิถันราวกับว่ามันคือวันแห่งโชคชะตาของเรา แต่ในวันสำคัญวันนั้น ที่บาร์แห่งหนึ่งในย่านทองหล่อ ขณะที่ฉันกำของขวัญไว้ในมือ ความฝันของฉันก็พังทลายลง ฉันบังเอิญได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของพี่เจต "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ายัยแพรจะโผล่มาจริงว่ะ ยังยึดติดกับเรื่องงี่เง่าที่กูพูดไปอยู่อีก" แล้วแผนการสุดเลวร้ายก็ถูกเปิดโปง "เราจะบอกยัยแพรว่ากูหมั้นกับโคลอี้แล้ว อาจจะเปรยๆ ว่าชีท้องด้วยเลยก็ได้ นั่นน่าจะทำให้ยัยนั่นถอดใจไปเอง" ของขวัญในมือ... อนาคตที่ฉันวาดฝัน... หลุดลอยไปจากนิ้วที่ชาด้านของฉัน ฉันวิ่งหนีออกมาท่ามกลางสายฝนเย็นเยียบของกรุงเทพฯ หัวใจแหลกสลายเพราะการหักหลัง ต่อมา พี่เจตแนะนำโคลอี้ในฐานะ "คู่หมั้น" ของเขา ขณะที่เพื่อนร่วมวงของเขาพากันหัวเราะเยาะ "รักข้างเดียวที่น่าเอ็นดู" ของฉัน... แต่เขากลับไม่ทำอะไรเลย ตอนที่โครงเหล็กตกแต่งร้านพังถล่มลงมา เขาช่วยโคลอี้ ทิ้งให้ฉันบาดเจ็บสาหัส ที่โรงพยาบาล เขามาเพื่อ "ควบคุมความเสียหาย" แล้วก็ผลักฉันตกบ่อน้ำพุอย่างน่าตกใจ ทิ้งให้ฉันเลือดออก พร้อมกับตราหน้าฉันว่าเป็น "อีโรคจิตขี้อิจฉา" ผู้ชายที่ฉันเคยรัก คนที่เคยช่วยชีวิตฉัน กลายเป็นคนโหดร้ายและหยามเหยียดฉันต่อหน้าสาธารณชนได้อย่างไร? ทำไมความรักของฉันถึงถูกมองเป็นเรื่องน่ารำคาญที่ต้องกำจัดทิ้งอย่างโหดเหี้ยมด้วยคำโกหกและการทำร้ายร่างกาย? ฉันเป็นแค่ปัญหาที่ความภักดีของฉันถูกตอบแทนด้วยความเกลียดชังงั้นหรือ? ฉันจะไม่ยอมเป็นเหยื่อของเขา แม้จะบาดเจ็บและถูกหักหลัง ฉันได้ตั้งปณิธานอันแน่วแน่: ฉันพอแล้ว ฉันบล็อกเบอร์ของเขาและทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเขา ตัดขาดทุกความสัมพันธ์ นี่ไม่ใช่การหนี แต่นี่คือการเกิดใหม่ของฉัน ฟลอเรนซ์กำลังรออยู่ ชีวิตใหม่ในแบบของฉัน ที่ปราศจากภาระของคำสัญญาที่แตกสลาย”