ไฟแค้นเผาผลาญใจรัก

กุลวงศ

ังเกตการณ์ธีรภัทรแล

เขา หัวเราะคิกคักกับ

บผมของเธออย่างอ่อนโยน สีหน้

ี่ฉันไม่เคยได้รับเ

มือนถูกตอกย้ำว่าตัวเองไร้ค่าแค

่าเขาจะมองฉ

รู้แล้วว่ามั

สองคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ลอยมาเข้าหูฉัน "ค

ทิพย์ดีขนาดนั้น ไม่เหมือนกับผ

มือนมีดกรีดแทงใจ

ต่เสียงเหล่านั้นก็

องกำลังจมดิ่งลงไปใน

นุกๆ แขกในงานเริ่มรวม

การเข้าร่วม แต่ธีรภ

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่รา

อก ได้แต่เดินต

คำ ธีรภัทรถูกจั

างเข้าขา หัวเราะและหย

่าทางน่ารักๆ ธีรภัทรก็

คยเห็นเลยตลอดเวลา

างช้าๆ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเอง

ัทรก็ยังคงเลือกที่จ

เกมตอบคำถาม เขาจะหันไปถามค

ป็นอากาศธาตุ เป็นเพียง

้นหวังถาโถมเ

ไม่มีทางที่จะเอา

ี่จะทำให้ธีร

ภาพ พิธีกรหยิบรูปผู้หญิง

งดวงทิพย์ อีกรูปห

งสองด้วยหัวใ

าเขาจะ

เห็นฉันในสาย

องสลับกันไปมา สีหน

มทั่วทั้งงาน ทุกสา

หวังว่าปาฏิห

็ยื่นมือไปหยิบรู

นหล่นวูบลง

องฉันพังทล

ขาทุบทำลายซ้ำแล้วซ้

แต่เป็นความว่างเปล่าท

ง อยากจะวิ่งหนีไ

ยของฉันกล

่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ป

งฉันพร่

น และเดินออกจากงา

ันอย่างไร ฉันไม่สนว่

่สามารถทนอยู่ที่น

้ำ ล็อคประตู และท

ห้ออกมาอ

โยน ร้องไห้ร

ึงทำกับฉ

งใจร้ายกั

เหลืออ

มีศักดิ์ศรี และไ

ล่อยให้น้ำตาไหลรินออ

ฉันควรจะทำอย

หมือนตัวเอ

็รู้สึกถึงความโกรธ

โกรธที่เข

ที่โง่เง่า รั

ึ้นมองตัวเอ

บวมเป่ง ด

ูไม่

ห้เขาทำลายฉั

ข็งแกร

เขาเสียใจท

นช้าๆ พยายาม

่าฉันต้

ไปเผชิญหน้า

นว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอ

ตา เดินออก

กลับไปที่งานเลี้ยง ก็ม

พบว่าเป็นผู้ชา

วยสายตาที่เต็มไป

บพี่ไหม" เขาพูดขึ้นพ

นออก แต่เขาก็จ

พูดขึ้นด้วยน้ำเสี

บพี่ดีกว่า" เขาพูดขึ้นพลา

รน แต่เขาก็แข

ึกกลัวจ

รก็ได้ช่วยด้วย!"

หวังว่าเขาจะ

กับดวงทิพย์ คงจะ

ัทรเดินออกมาจากงานเลี้ย

ฉันเต้นร

าช่วยฉ

นในสายตาของ

กับผู้ชายคนนั้น สี

็นฉัน

มาช่ว

ังอย่

ก็เดินออกมาจากงานเลี้ย

ึกมึนหัวจังเลยค่ะ" เธอก

มองดวงทิพย์ด

มฉันไ

ันกำลังตกอ

ทรพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "แค่เรื

าเหมือนมีด

ายตาที่เต็มไปด

ภัทร

มาตามแก้ปัญหาให้เธอหรอก" เขาพูดขึ้นพลา

่ตรงนั้น มองด

ฉันแตกสล

เคยรัก

ห็นฉันในสา

เยาะ "หึ! เห็นไหม ไ

ายตาที่เต็มไปด

ดขึ้นด้วยน้ำเสียงที

ุกกับพี่ดีกว่า" เขาพู

หนี พยายามดิ

ามเจ็บปวดทำให

ึ้นตบหน้า

ี๊

มือจากฉั

ด้วยสายตาที่เต็

รอ!" เขาพูดขึ้นพลา

นก็เร

ในกระเป๋าขึ้นมา และแทงเข

" เขาตะโกนลั่น

ลักออกมาจา

และล้มลงไป

สายตาที่เต็มไ

รู้สึก

กลัว ไม่ม

องได้ปลดปล่อยความโก

ดลงพื้น แ

น แต่ฉันก็รู้ว่าฉันต้องห

ื่อยๆ โดยไม

คนนั้นนอนจมกอง

่สนใจ

จนกระทั่งรู้สึก

งถนน ปล่อยให้น้ำตาไ

นจะผ่านเรื่องน

หมือนตัวเอ

ก็รู้สึกถึงความเจ

ก็พบว่าแขนของฉันมี

ายตัวเอ

เพื่อปลดปล่อยคว

หมือนตัวเอ

ยากจ

มีชีวิตอยู

ข้างถนนนาน

ด้ยินเสียงคนเ

นมอง ก็พบว่

มองมาที่ฉันด้วยสายตาท

พนี้อีกแล้ว" เขาถามขึ้

บอะไร เพียง

จะพูดขึ้นว่า "ลุกขึ้น! ฉ

้าช้าๆ "ฉ

ไม่มีที่ไปแ

ขาแทงใจดำ

เงี

าฉัน โอบตัวฉัน

รน แต่เขาก็แข

ะ!" ฉันตะโ

น้ำเสียงที่เข้มขึ้น "เธอไ

ายตาที่เต็มไปด

้ดีว่าฉันไ

กอดฉันไว้ และเ

นตัวเองกำลังเด

ที่ไหน และฉันก็ไม่รู้ว่า

ันไม่สามารถหนีจาก

กับความจริง และฉัน

ม่มีวั