เถ้าถ่านรัก จุดไฟแค้น ขึ้นมา

กำไลหยกของเธอ

ังขึ้นเพื่อทวงของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายของแม

เอียด แต่ยังบังคับให้ฉันถ่ายเล

าสน์ระเบิด พุฒิเลือกอุ้มลลิตาหนีออกไป ท

กับเปลวไฟ ฉันหนีรอดออกมาได้และสาบานกับ

่างและรู้ความจริงว่าลลิตาเป็นคนวางระเบิด ได้กลับไปลงโทษ

เขาจุดเพื่อง้อฉัน แต่ฉันกลับยืนกอดกับผ

าทีที่คุณทิ้งฉันไว้ใน

ที

ชาติ

เฉียบขาดของพุฒิจะทำให้ฉั

เสียงของพุฒิเย็นชาเหมือนน้ำแข็งที่เกาะอยู่บน

ค่เครื่องประดับ แต่มันคือสิ่งเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉันก่อนจากไป มันเ

้เป็นของประจำตระกูลที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน เป็นสัญลักษณ์ของความผูกพันและคำอวยพรให้ฉันอยู่รอดปลอดภัย ไม่ว่าจะเก

ะชิ้นที่เคยเป็นของบรรพบุรุษของเรา เสียงหัวเราะของแม่ยังดังก้องอยู่ในความทรงจำ ภาพมือเรียวสวยของแม่

แก่ และเป็นสาเหตุที่ทำให้ครอบครัวขจรเดชต้องล้มละลาย ฉันรู้ดีว่าลลิตากลับมาทวงทุกอย่างที่เ

มือของฉัน ราวกับว่ามันเป็นเพียงวัตถุชิ้นหนึ่งที่ไร้คุณค่า "ลลิตาต้องการมัน เธอท้อ

ที่นูนออกมาอย่างเห็นได้ชัด ความอ่อนหวานที่แสร้งทำ และสายตาที่จ้องมองมาที่ฉันอย่างมี

ชากข้อมือฉันอย่างแรงจนฉันเซถลา "หรือเธอ

จ็บปวดในใจที่กำลังฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ นี่คือผู้ชายที่ฉันรักหมดใจ แต่เขากลับปฏิบ

ขามองว่ากำไลหยกของแม่คือสิ่งสำคัญสำหรับฉันมากแค่ไหน แต่เขากลับตอบด้วยความ

รองกับความรู้สึกของเขา ฉันเคยปฏิเสธเขาไปครั้งหนึ่งแล้ว และผลลัพธ์ที่

ายอย่างที่น่าอับอายต่อหน้าคนจำนวนมาก

่ฟังดูเหมือนคำอวยพร แต่กลับแฝงด้วยความเจ็บปว

เขาเอื้อมมือมาลูบแก้มฉันเบาๆ "ดีมาก ปาริชาติ

ำไลหยกหลุดจากข้อมือของฉัน และกระแทกกับพื้นหินอ่อนอย่างแร

องเธอซีดเผือดด้วยความตกใจและเจ็บปวด เลือดสีแ

ต่น้อย ดวงตาของเขามีแต่ความกังวลและความห่วงใยที่มีต่อลลิต

มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับจะแผดเผาฉัน

อง วันที่เขามองฉันด้วยความรัก ความอ่อนโยนที่เคยมีให้ฉันมันห

ะสมเพช ไม่เหลือแล้ว ผู้หญิงที่เคยเป็นลูกสาวของเจ้าของบริษัทผู

ันอยากจะหนีไปให้พ้นจากตรงนี้ แต่พุฒิกลับคว้าแขน

ชอบในสิ่งที่ทำลงไป!" เสียง

ไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในใจท

ั่ง เขาบีบแขนฉันแน่นก่อนจะออกแรงผลั

กชาไปทั้งตัว ความเจ็บปวดแล่นแปลบขึ้นมา เล

่าของฉัน เขายอมปล่อยม

ฉันด้วยสายตาที่เย็นชา "ไม่

นอารมณ์ทั้งหมด ฉันเคยต้องคุกเข่าขอโทษเขามาแล

สียงของฉันสั่นเครือ

ที่ว่างเปล่าราวกับไร้ชีวิต "แ

ดให้ฉันอย่างแรง ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่บาดลึกในใจว่า

ิรีบอุ้มลลิตาไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว

้มลงเก็บกำไลหยกที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ของแม่ขึ้นมา

ไปแล้ว" ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในใ