นางแกร่งหวนคืน

ัดน

ิงที่อยู่ทางเรื

องหลังของนางคือเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนจากการที่มีคนลอบวางเพลิงเผาเรือน ส่ว

ะนอกจากจะถูกมัดมือมัดเท้าไว้ด้วยเชือกป่านแล้

นมือนั้น บัดนี้ได้ถูกเปลี่ยนเป็นมีด

่มหนึ่งแผลอย่างไม่แยแส แม้แต่ละคมมีดที่เฉือนลงไปจะไม่ลึกถึงกระดูก แต่กลับเป

งตามข่าวที่ได้รับ สิ่งที่ปราก

มีผมเผ้าสยายรุงรังราวกับผีสาวพราวเสน่ห์ที่คลานออกมาจากหลุมศพกำลังส่งยิ้มแยกเข

นที่สุดท่าน

จะได้หายใจให้ทั่วท้อง ก็ต้องสั่นสะท้านด้วยค

ีวิต’ อยู่ นางก็ทำท่างเหมือนเห็นผีและพูดโพล่งอ

นเสียอาการของนางเฉาพลางยิ

ซื่อ จากนั้นก็พูดว่า “ท่านแม่เองก็ยังมีชีวิตอยู่นี่เจ้าค

่าวของเซียวโหรวทำเอานางเฉ

เหลือสุดเสียงราวกับกำลังคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้อย่างสุดชีวิตว่า “ฮูหยิน ฮูหยินช่วยข้าน้อยด้ว

้สึกได้เพียงว่าสตรีที่นั่งอยู่หน้าเปลวเพลิงที่ม้วนต

ลับมาจดจ่อกับสถา

งไม่สำเร็จ นอกจากจะปล่อยให้นังสารเลวเซียวโหร

หรื่อมากมายและไม่รีบยับยั้งเอาไว้ เกรงว่าไม่เกินครึ่งวัน เรื่องอื

ลางพูดกับเซียวโหรวอย่างอ่อนโยนและเมตตาว่า “เด็กดี แม่รู้ว่า

ใจยิ่งนัก แต่ช่างเถิด ข้าจะไปพูดจาพร่ำเพ้อกับคนป่วยมากมายถึงเพียงนี้ไปทำไมกัน ขอเพียงเจ้ามิเป็นอ

ยินเช่นนั้นก็

้นี้ก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โต ก็เ

นส่งสายตาเห็นอกเห็นใจไปให้นางเ

่บนเก้าอี้กลับหัวเราะออ

ัดเยียดภาพลักษณ์คนบ้าให้แก่นางได้แล้ว เช่นนี้ต่อให้นางก่อ

างไม่ใช่เซียวโหรวผู้เป็นบุตรีของพ่อค้าคนเดิ

าผ่าเผยพลางใช้ดวงตาคู่งามมองพวกเขาและตวาดลั่นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “หากพวก