ฉันนี่แหละ แสงสว่างของตัวเอง

ที่ลึกลับจนไม่อาจเดาได้ของกู้เย่

ติ “ปล่อยให้เขาสืบไปเถอะ นำสิ่งที่ฉันอยาก

เข้าใจแล

ง คนรับใช้ก

็จแล้วให้ฉันจัดคนขับรถพาคุณไปช้อปปิ้

์กอย่างสงบนิ่ง แล้วก็ทำการลบข้อม

บใจนะ” เธอก็อยากไปซื้อ

ย่ยวนก็เก็บ

ลางคนคนหนึ่ง แต่เย่ยวนดูออก

าให้มาคอยคุ้มกัน แต่ที่จริง

์มาอย่างราบรื่น แล้วก็

ความคิดของเธอขึ้นมา “คุณกู้สั่งเอาไว้ว่า คุณสามารถช้อปปิ

ข้าห้างสรรพสินค้าสุด

ักหน้าแล

ไปที่ร้านขายสิน

เจนมาก เธอต้องการซื้

้าน เย่ยวนก็เลือก

บใหม่ล่าสุดของทางเราทั้งหมดเลยค่ะ แต่บางแบบจะมีร

ตามองเย่ยวนด้วย

ปอย่างเย็นชาว่

้าประตูก็มีสาว

ระกายขึ้นมาทันที เธอทิ้งเย

ินค้าแบบใหม่เข้ามาเมื่อกี้นี้เองค่ะ

ดนะ” เสียงนุ่มนวลที่ดังขึ้

ั้งสามคนแต่งตัวดูดีมีภูมิฐาน เ

ความเป็นห่วงเป็นใยว่า “พี่？ พี่…… ดีจังที่พี่ไม่เป็นอะไร！ พวกเราเป็นห่วงพี่กันมากเลยนะ ว่าแต

กแต่ก็พอที่จะทำให้แสบแก้วหูได้ “เหยาเหยา นี่คือพี่สาวเธอคนนั้นที่กลับมาจากบ้านนอกน

นั่นสิคะ คุณเย่เหยา คุณผู้หญิงท่านนี้เพิ่งเลือกแบบที่แ

นึ่งออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์และยื่นออกไปพลางพูดว่

ัวเหมือนหยุด

ดวงเงินที่ออกโดยธนาคารชั้นนำระดับโลก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่งและตำแหน่งท

ดลงทันที เธอพูดขึ้นมาเส

ั้นด้วยความตกตะลึงจนอ้าปากค้างและไม่อยาก

งครอบครอง

ารับเธอไปคือใค

่า “พี่ นี่พี่…… หาผู้อุปถัมภ์ได้แล้วเหรอ？ พี่เพิ่งจะออกจากบ้านไปเอง ระมัดระว

นักงานอย่างเย็นชาว่า “เอาของทั้งหมดใส่ถุงให้ฉันที รวมถึง

ุดที่เย่เหยาหมายตาไว้ จากนั้นก็กระตุกมุมป

งหลง สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด “พี่ นี่

้วขึ้น น้ำเสียงแฝงไปด้วยความประชดประชัน “ตระกูลเ

รธมากจนปล

อื่นเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับเรื่องเ

ยก่อนก็ต้องเป็นของคนนั้นสิ” เย่ยวน

อผ้าไปห่ออย่างรวดเร็ว สายตาที่มอง

เล็บของเธอแทบจะจิกเ

ก็เงียบเป็นเป่าสาก ไม่กล

ราก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกันอยู่ดีนะ……” เย่เหยาพูดด้วยน้ำ

ที “ตอนที่เธอวางแผนให้โจรมาลักพาตัวฉัน ทำไมถึงไม่คิดว่าเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกันบ้างเลยล่ะ？ เย่เหยา ไอ้ทักษะการแ

วยความโมโหว่า “เย่ยวน！ เธอมันก็แค่…… แค่มีเสี่ยเลี้ยงเท่านั้นแหละ！ มีอะไรให้น่าภูมิใจตรง

กพูด แต่เย่ยวนกลับยก

เย็นชาและกดดันว่า “งั้นทางที่ดีตอนนี้เธอก็ควรจะกลับไปบอกพวกเขาซะนะว่า ลูกสาวที่พวกเขาอ

แต่แววตากลับไร้ซึ่งค

เลย！” เสียงของเย่เหยาสั่นเคร

ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ก้าวไปข้า

ียะ

บสงบของร้านลงอย่างกะทันหัน ทำให้

ย่เหยา เธอเอามือกุมหน้าเอาไว้พลางเบิกตาโตกว้างและพูด

มาก เธอก้มหน้าไปมองอ

ู้จักระวังคำพูดบ้าง ตัวเองจิตใจสกปรก ก

ุกคำพูดกลับคมกริบราวกับคมมีด

อื่นซะ อย่ามาเห่าใส่หน้าฉันเหมือนหมาบ้าแบบนี้อีก” เย่ยวนเลิกคิ

พนักงานด้วยน้ำเสียงเย็นชา

งและแผนกรักษาความปลอดภัยค่ะ” สายตาของเย่ยวนกวาดมองไปที่เย่เหยาและเพื่อนสนิ

ไร เธอมีสิทธิ์นั้นด้วยเหรอ？ ！” เย่เหยาแสด

กด้วยค่ะ” พนักงานหันไปพูดกับเย่เหยาและเพื่อนๆ ว่า “นั