ทิ้งหมั้นเพื่อรักเก่า งั้นฉันแต่งงานใหม่

ุกอย่างก็เงียบกริบราวกับก

รับข้อความตอบกลับจากลู่เหยี่ยนจือ：【ผมทำไม่เป็

อวี่ยิ

ิง ๆ หรือว่าไม่อย

บนข้อมือของตัวเองพลา

ม่เคยต้องหยิบจับงาน

เหยี่ยนจือ เธอจึงห

นน้ำร้อนลวกจนเป็นแผลพุ

้องแล

ม่ต้องทำอ

..

รุ่

้วก็ต้องแปลกใจที่เห็นลู

ึกตื่นตระหน

ทำอะไร

ง ๆ เลยมาอยู่ด้วยไม่ได้ วันนี้ว่าจะชดเชยให้”

ส่งเสียงหึ

นชิ่นเสวี่ยมันเป็นเรื่อ

วันนี้ฉันมี

โปร่งของเขาแผ่แรงกดดันออกมาอย่างมหาศาล เขาพ

ชิงอวี่ค่อ

้เขารู้สึกใจ

ะเลาะกันเรื่องหลินชิ่

งตาลู่เหยี่ยนจือพร้อม

กร้าวของหญิงสาว อึดอัดจนกระวนกระวาย ม

่ยวกับผมหน่อย คุ

ไม่มีโอกาส

นจือลากเธ

ที่เธอจองไว้คื

มีเวล

สถานที่แห่งหนึ่งที่อย

อกทาง รถก็มาจอดที่หน้

หยี่ยนจือก็พูดด้วยความรู้สึกที่ค่อน

งอวี่ไม่ได้หันไปมองลู่เหยี่ยนจือ แต่กลับ

ินศักดิ์สิทธิ์ประจำ

ฐานข้าง ๆ หินก้อนนั้น

ว่าขอให้ได้เป็นแฟ

์ช่วยให้คำขอของเธอ

เหยี่ยนจือไ

ือเลื่อนไปหยุดอยู่ท

เขาก็นึกถึงวัน

นหิน แล้วก็คว้าคอเสื้อเขาไว้พูดอย่างดุดันว่า ‘

อเป็นคนดังขอ

ถวยาวตั้งแต่เมืองอังนา

้งแรกที่เขาโด

ึงจงใจตอบไป

มาทันที แต่เธอกลับตัวแข็งทื่อยืน

งซ่งชิงอวี่ต่อ ก็มีสายจา

ได้รู้ว่าตัวเองมีแฟน

ือรำคาญที่มีคนมาคอยพู

ากลับเริ่มชินกับกา

ายเลยไม่ได้มาหาเขา ซึ่งมันก็ทำให

นจือรู้สึ

ซ่งชิงอวี่ท

..... ที่ซ่งชิงอวี่กลา

ยต่อคำสั่งห้ามของเธอ แล้วก็ยืนกรานที่จ

กับเขา แต่ต่อมาท่าทีของเธอก็เริ่

่เคยทะเลาะกับเขาเรื่

้ลู่เหยี่ยนจือรู้สึกเหมือน

เสวี่ยกลับประเทศมา

ซ่งชิงอวี่เปิดประตูลงจากรถไป เธอไม

จือจึงลงจา

นอยู่หน้าร้านข

ของเมืองอังนาย่อมต้องดูแลปกป้องลู่เหยี่

จะมาลองชิมอาหารข้

บลากลู่เหยี่ยนจือมุดเข้าต

านนี้ก็คือร้านอาหารร้านแร

ม็นถูกยกมาเสิร์ฟ ลู่เหยี่ยนจือขมวดคิ้วแน่

ซ่งชิงอวี่ดึงสติกลับมาจากความทรงจำ

็เสร็จแล้ว พวกคุณน

หน้าตาดีขนาดนี้เป็นครั้งแรก เข

ลงที่ตำแหน่งเด

ี่ปีแล้ว แต่เธอกลับจำได้แม่น

สะอาดเอี่ยม พลางกลืนน้ำลายอย่างแรงจนลูกกระเดือกขยับขึ้นลง จากนั้นเขาก

รทะเลาะ

ทำสงคราม

ดีม

นไม่ได้รู้เรื่องการมีอยู่ของหลินชิ่นเสวี่ย ม

เรามันไม่ม

กเรากลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้！” ลู่เหยี่ยนจือพูด

เองเขาก

งชิงอวี่

ือซ่งชิงอวี่แน่นขึ้นกว่าเดิม แล้วก็พูดว่า

ิงอวี่สั่นไห

้นแล้วล่ะ คืน

รียกเข้าจากโทรศัพท์มือถื

ยกเข้าเฉพาะของ

ไปเชื่อคำพูดพล่อย ๆ ของลู่เหยี่ยนจืออยู่ครู่หนึ

อกดรับสายไปแ

ผู้ดูแลหลักของเธอ ซึ่งอีกฝ่ายได้พูดว่า “เหยี่ยนจือ คุณรีบมาที่โรง

สีหน้าเคร่งเครียดในท

เขาก็หันหลังเ

งลู่เหยี่ยนจือไปด้วยใบห

องเธอไม่ได้ถูกกระ

ก็ตั้งใจจะมาเดินเล่นที่ถนนคนเดินที่เคยมากับล

ไม่รู้เรื่องการมีอ

ก็รักเธอ ถึงได้ยอมมาเดินเ

ั่งต่อ

ิน เธอก็หันกลับไปมองถนนที่แสนคึกคั

งสนามบินโดยไม่หัน

งทุ่

ี่ได้มาถ

ง เธอก็ได้รับข้อคว

ที่มหาวิทยาลัยอังนาหรื

ะทำการบล็อกช่องทางการติดต