คืนหนึ่งกับเขา

กิจกรรมรับน้องของคณะวิศวะนะ” คิทรีบแจ

ิทพลางเอียงคอเล็กน้อ

ยพร้อมเราก็ตามไปกันเลย” ค

และเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งตามความเคยชิ

ณะที่เบลซเดินทอดน่องไปย

้ากะทันหันและหันขวับกลับมาหาคิท อ

ครั้งมากที่เบลซจะอนุญาตให้ใครขึ้นรถของเขา แม้แต่เขากับพอลเองก็ตาม เบลซรั

เบลซตอบสั้น ๆ ด้ว

ดินไปขึ้นรถเอสยูวีสีขาว

ท่ามกลางความเงียบที่แสนสบายใจ เหมือนเช่นท

ลซพึมพำเบา ๆ ขณะจอดรถ ก่อนจะมองออกไปยังสนามซึ่งเต็มไปด้วยนัก

ี่เบลซจะแสดงสีหน้าแบบนี้ต่อหน้าสาธารณชน และคิทมักจะรู้สึกขบขันเสมอหากเบลซเผลอลืม

ยนได้ง่าย เขาไม่สามารถทนต่อกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์และกลิ่นเหงื่อบนร่างกายขอ

งมือเตรียมไว้ให้นะ” ค

ะกลอกตาใส่ ซึ่งทำให้ค

ีกเยอะ...” คิทเอ่ยเตือนอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มที่แสดงความเห็นอกเ

็นนักศึกษาแพทย์ทั้งสองคนก็ถึงกั

อยู่รอบข้าง ในขณะที่คิทพยายาม

ที่เต็นท์ข้างเวที และเดินนำหน้าเบลซที่

หลบแสงแดดจ้าที่ร้อนแรงอย่างกับจะแ

ี่เดินมาถึงข้างกายพอล พอลหันมามองเบลซแล้

ะดุดเข้ากับร่างหนึ่งที่ทำให้เขาต้องจ้องมองนานเกินความจำเป็น สายตาของเข

อกมาให้เห็นเป็นประกายล้อแสงแดดจ้า เขามีสีหน้าบึ้งตึงดูหงุ

นแค่ไหน จนกระทั่งจู่ ๆ สายตาของเขาสบประสานเข้ากับดวง

่เข้ามา แม้มันจะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ชายหนุ่

กเห็น โดยไม่สนใจผู้คนรอบข้างเลยสักนิด ชายคนนั้นเหงื่อโชกกาย ทั้งยังดูเหมือนผิ

่มยุ่งวุ่นวาย เนื่องจากมีนักศึกษาเริ่มเป็นลมและอ

หน้ากาก และถุงมืออย่างมิดชิด เหงื่อกาฬเริ่มซึมออกมาตามหน้าผาก

ักศึกษาได้รับอนุญาตให้ไปพักเที่

งบ่ายด้วยเหรอ？” เบลซหันไ

พอลตอบกลับเพียงสั้น ๆ ทำให้เบลซครางออก

่ยขึ้น และทั้งสามคนก็เดินออกจากเต็นท์

ยแสต่อสายตาที่เต็มไปด้วยความใครรู้ระคนชื่นชมเหล่านั้นเลย แ

ี่เดินนำมาพลางเอ่ยเร

ลพยักหน้าเป

พอลตาเขม็ง เขาคือคนเดียวกับที

ซกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาคม

นี่เพื่อนเราคิทกับเบลซ” พอลแนะนำพวกเขาทั้งสองให้คน

ให้ ก่อนที่สายตาของเขาจะมาหยุดอยู่ท

นแน่นอย่างไม่ลดละ ต่างฝ

หนุ่มวิศวะด้วยสายตาที่แน่วแน่หากแต่แฝงไปด้วยความกดดัน ในขณะที่

างเฝ้ามองสงครามเงียบระหว่างบุคคล

เบลซ ซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกฉุน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขากระแอมออกมาครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาจ้องเบล

ขามโนไปเอง หรือเป็นเพราะสายตาที่ไม่ปกติที่เบลซใช้มองคนแปลกหน้ากันแน่ หลังจากนั้นไม่นาน เอซก็ต้องประหลาดใจเ

ผ่านกลุ่มพวกเขาทั้งหมดไปอย่างสง่างามด้วยสีหน้า

ั้งยังอ้าปากค้างด้วยความงุนงง พยายามจะทำ

ีที่สังเกตเห็นสีหน้าที่สับสนของเอซ ขณะที่เพื่อ

าตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนกัน เขาแ

ยสีหน้าเรียบเฉยเช่นกัน เขาอยากจะถามอะไรบางอย่าง

ทนการตอบคำถามที่ไร้เสียงของเอซ ก่อนจะเด

เงียบ ขณะที่เอซยังคงขบกรามแน่นด้วยความรู

างในใจเขาให้ตื่นขึ้น แต่แล้วจู่ ๆ เขาก็ถูกสะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดี ถูกก

กันข้ามกับกลุ่มนักศึกษาแพทย์ ทิ้งให้เพื

ดในมหาวิทยาลัย แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม สิ่งนั้นส่งผลกระทบต่อลูกพี่ของพวกเขาอย