นพรัตน์ & ณัชชา

ไหนก็ได้ ไปนะ ไปกินข้

าไม่ไป แต่ทางนั้นก็ไม่ละความพยายาม นั่งรอจนเธอเลิกงาน แล้วควงแขนพาเดินไปหาร้านอาหารภายในนั้นต่อ แต่เนื่องจากเวลากระชั้นมากเกินไป อีกไม่

ปากบอกเธอไปพลาง “โอ๊ยตาย ฝนตกหนักเลย เด

ังจะเข้าเทียบจอดพอดี เลยแกะมืออีกฝ่ายออก

ปด้วยกันกับพวกเราดีกว่า

ยรถเมล์นี่เอง” บอกจบเตรียมแยกตัว

หรือ คนแน่นข

ด้วยกัน เมื่อเห็นแล้วว่ารถคันคุ้นตาขับปาดเข้ามาจอดขนานทางเท้าพอดิบพอดี สาวจอมตื๊อเปิดประตูรถตอ

ได้เ

ตัวใครมา แล้วทำ

บว่าชีพจรเต้นระรัวหนักขึ้นกว่าที่เคยหลายเท่าตัวจนน่าหวาดหวั่

นึ่งนะคะ ลืมบอกไป” กล่าวจบยิ้มแห้งๆหัวเราะแหะ

เงียบ ไม่โต้ตอบในทันที ย้อนเ

..ฝนมันต

่ยวกั

ิ ฝนตก รถ

้า ถามเปลี่ยนเรื่องสนทนา “ว่าแต่ว่า ต้องแนะนำตัวไหม ณัชช

้อมใจกันเงียบก่อนที่สารถีจะเป็นคนทำล

จำ

่อนลมหายใจออกเบาๆ ตอบรับคล้ายๆอีกฝ่า

กดรับสายเรียกเข้า คุยได้เด

พจอดส่งปูนิ่

ไม่กลับห

มไปเลย เนี่ยกำลังจะไปกินข้าวกับณัชชาด้วย เลยอด

บรับใดๆ อัญจารีย

ยากให้ปูนิ่มกลับไปนอนที่ห้อง

้น ณัชชาได้แต่นั่งอึดอัดอยู่อย่างนั้น ใจอยากลงจากรถหรูนี่ด้วยเหมือนกัน แต่แล้วกลับถูกอัญจารีย์ฝา

ย ชวนไปกินข้าวแต่ไปไม่ได้เสียอย่างนั้น เอาไ

ือไหวๆไปมา แล้

นอื่นร่วมโดยสาร นอกจากเธอและเขา ผินมองเฉพาะด้านนอกของรถ ไม่กล้าแม้แต่จะมอ

ดีนะ..

ถึงเปิดปาก

้อม์

บถอนลมหายใจเบาๆ นึกถึงวันวานที่ผ่านพ้นมาราวเจ็ดปีเห็นจะได้ พยายามไม่นึกถึง พย

จ็ดปีก่อนฝนตก

นจุดหมายมองผ่านสายฝนเข้าไปด้านใน เห็นเปิดไฟสว่างโร่ จึงลงไปยืนที่หน้าประตูรั้ว หยีตาหลบเม็ดฝนไปพลางขณะยื่นมือกดออด ไ

าอยู่ไ

อบอะไรเขา เห็นหันห

เพื่

เจ้าของชื่อเดินพ

ใส่ยาวคลุมเข่า ตัวใหญ่จนเหมือนไปหยิบยืมมาจากใครอื่นไม่ใช่ของตัว ผิดจากเพื่อนผู้หญิงที่เขาเห็นบ่อยๆว่ามักสวมเสื้อผ้าพอดีสัดส่วนอวดเนื้อหนังกันบ้

ามออกมาเรียบๆ

ะไรห

ะทำโครงงานฟิ