นพรัตน์ & ณัชชา

งป้ายรถเมล์ข้า

ีตให้หลุดออกมาสู่สถานการณ์ตรงหน้า เขาเงีย

แถวนี

อื

ข้าไปจอดเลยป้ายรถประจำทางหน่อยเดียว หญิงสา

บคุณ

รจากเจ้าของรถ ณัชชาเล

ดูน่าค้นหากันแน่ นพรัตน์คิดอย่างขุ่นเคือง ริ้วโทสะ คว

ออารมณ์ชนิดนี

น คนที่เพิ่งรถ

นหูเล่นตาใส่แบบน

ล่นยัยณัชได้ยังไง อีกอย่างนะ ณั

คยเห็นคุณเอแกล้งโอบ แกล้งจับมือยัยณัชด้วยนะ ถ้าฉันเป็นณัชนะตีเข่าใส่เ

ต่งาน ชวนไปไหนเคยไปไหมล่ะ แล้วยังมาโดนให้ออกแบบไม่มีความผิดอีก แล้วเรื่องที่ว่

เกียจเม้าเรื่องคนอื่น เออนี่ อาทิตย์หน้

่อนก็กลับบ้าน นี

้นบ้านแฟน คราว

ไม่ให้

ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจิ้มๆกดๆต่อครู่เดียวค่อยเปิดประตูออกมา แ

ม่มาหรือ

า ยิ้มแค่ริมฝีปาก ตอบถน

ัว จวบจนจบการทำสวยแล้วก็ค่อยโบกมือลาพนักงานในคลินิก เตร่มายืนต่อสายห

ชจ๋า

หรือเปล่

อกกันเลยนะ แล้วนี่ณัชพั

ปนานทีเดียว กว

ีธุระอะไร

าบอกจะเลี้ยงข้าวณัชไง ณัชให้เราเ

ลายสายตอบรับมาว่า ‘ได้’ ค่อยยิ้มออกแล้วตัดสัญญาณใ

รีย์ไป กินข้าวด้วยกันให้สมความต้องการก็จะได้ไม่มีรายการตามตื๊อกันอีก ร้านอาหารไทยบนชั้นสามของ

พท์ลง ลุกออกมารับ

ถามคนในนั้น เขาบอกว่าณัชออกจากงานแล้ว...จริงหรือ” ม

อื

ือ ขอโทษนะที่ป

หรอกป

หม นี่ อย่าว่าปูนิ่มสอดเลยนะ เห็นเ

ขอบใจมาก แต่ไม่เป็นไรหรอกปูนิ่ม เรายื่นใบสมัครไว้หลาย

าทำท่าคิดคร

ม่ได้ยังไงบอกปูนิ่ม

มน้อยๆ บอ

วเลือกเดินข้ามสะพานลอยไปยังอีกฝั่งเพื่อรอรถประจำทางกลับห้องพัก อัญจารีย์มีจุดประสงค์อันใดแน่ ทำไม

ก็ขึ้นรถพาตัวเองไปยังตึกสูงไม่ไ

ิ้งท้อ

คุณปู

้ คุณนพจะไม่รับคนม

งหามค่ำ ไม่เคยลาแม้แต่วันเดียว แต่ไม่เคยเห็นความสำคัญของเรา” เลขาวัยเฉียดสี่

พี่ติ้งไม่ชินอีกหรือคะ

ลย พี่ติ้งทำดีไม่เคยได้ดี พอพี่ติ้งพลาดหน่อยเดียวบ่นจนเราทนไม่ไหวอยากจะไปเสียให้พ้นๆ นี่พี่ติ้งยังไม่ได้บอกบอสหรอกนะคะเรื่องที่พ