ฉันจะพลิกชะตาเฉินลั่วตัวประกอบนิยายผู้แสนจืดจางในปี1985

เฉินลั่วนอนพลิกตัวไปมาอยู่หลายครั้งบนเตียงเพื่อข่มตานอนหลับ แต

ข้าว ทำอาหารมื้อเช้าให้ทุกคนในบ้าน พ่อแม่เฉินตื่นช่วงตีห้าของวัน ส่วนสองพี

งไปผ่าฟืนหลังบ้านจนเจ็บมือ “โ

ถูกไล่ออกจากบ้านเธอมีปัญหาแน่นอน เฉินลั่วพอเอาตัวรอดได้ก็จริงแต่ถ้าไม่

ับโมโหด่าทอลั่นบ้าน “เฉินลั่ว! ยัยตัวขี้เกียจ พี่ชายและน้

้ว่าเธอขี้เกียจ ทำไมถึงไม่ให้สองพี่น้องนั่นออกมาทำอาหารบ้างล่ะ วัน ๆ พว

กมาหาภรรยาบอก “อย่าเสียงดังสิ เฉิ

ิง ๆ” แม่เฉินไม่พอใจ ตั้งแต่ลูกสาวคนกลางอายุสิบข

ขนาดนี้รบกวนลูกชายลูกสาว อีกเดี๋ยวพอถึงเวลายังไม่มีกับข้าวค่อย

ล้วจะให้ลูกรักเข้าไปกินข้าวในอำเภอ? ไม่ใช่พวกเขาบอกเองเหร

ของพ่อแม่ นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะแต่ก่อนเจ้าของร่างไม่ค่อยมี

ด้วยนะ ฉันกินข้าวว

“ไปเตรียมเสื้อผ้าให้ลูก ๆ

ยนแล้ว” แม่เฉินพึมพำขึ้นมา สายตาจ้องลูกสาวอีกคน “วันนี้ทำ

ัวไปด้วยความโมโห ส่วนพ่อเฉินไม่มองแม้แต่ด้านหลังของลูกสาว เพียง

นี่แหละ ชีวิ

ดหน่อย ในครัวมีเพียงผักกาดแห้ง ๆ กับไข่ไก่ 3 ฟอง พอต้องต้มไข่ไก่ให้คุณชายคุณห

นี่ อาหารมีแค

งคนถาม “น้องสาวอยากกินอะไรบอกแม่สิ ในครัวไม่ได้มีของ

“ประชด

เป็นพ่อวิ่งออกมาดู “เสี่ยวสั่วมีอะไร หิ

นไปกินข้าวในอำเภอ” เฉินสั่ว

กินข้าวในอำเภอได้แต่ว่ามันสิ้นเปลือง “ยัยโง่นี่พูดอ

อต้องไปซักผ้าที่แม่น้ำ ในบ้านมีบ่อน้ำแต่เอาไว้ใช้กินใช้ท

พวกเขากลัวน้ำในบ่อหมดถึงไม่ยอมให้ใช้เยอะ แต่ว่าพอลูกชายคนโตลูกสาวค

ๆ อากาศเย็นขนาดนี้ต้องมาซักผ้าอีกแล้ว”

นมันเรื่องของตระกูลเฉิน ถ

ที่มีชะตากรรมแบบเดียวกับเฉินลั่ว พวกเขาคงไม่พากันมาแต่เ

“เ

เธอหันไปทักทาย “หยางจื่อ ทำไมวันนี้ออ

่อนพองแก้ม “ใช่ แม่เลี้ยงของฉันอยู่บ้านด้วย ถ้า

กร้าซักผ้าก่อนเดินไปนั่งลงใกล้ ๆ อีกฝ่ายอย่างคุ้นเคย ในความทรงจำจำของร

ะไม่น้อยแต่ว่าแม่ของหล่อนเสียชีวิตไปได้หลายปีแล้ว พ่อของหล่อนจึ

้ยงไม่ชอบหยางจื่อเพราะคิดว่าสิ่งดี ๆ ควรให้ลูกชายของหล่อนคนเด

“รีบซักผ้ารี

ดายที่เธอไม่ได้เรียนหนังสือด้วย ไม

ียนหนังสือต่อให้มีคนเสนอส่งเรียนพวกเขาคงไม่ยอมให้เฉินลั่ว

“ครอบครัวของเฉินลั่วไม่เหมือนบ้านของเธอนะหยางจื่อ ผู้หญิงได้เรีย

ไม่เกินสิบสองปีได้เรียนหนังสือ เกรงว่าผู้หญิงในหมู่บ้านคงไม่ไ

ี้มีแต่คนจำพวกเดียวกัน หลังจากซักผ้าและนั่งคุยกัน

กจากบ้าน พวกเขาเห็นเธอเช่นเดียวกัน นอกจากชักสีหน้าใส่ม

งจำตอนเช้ามีเรื่องให้ทำมากมายสองพี่น้องถึงไม่ได้ให้เดินไ

ักผ้าไม่ได้ให้ไปวิ่งเล่น ไ

งบ้าน แม่เฉินโยนอุปกรณ์ทำงานของวันนี้ออกม

ั่วตอบ “ฉันยังไม่

้านานขนาดนี้จะเหลืออะไรให้กิน” แม่เฉินยืนชี้หน้า

“...” เฉิน

าเอาไว้หน้าบ้านและเก็บอุปกรณ์ เฉินลั่วเดินไปหลังบ้านเปลี

านเลยนะ ทำไมเธอถึงมาก่อนเวลาไ

“ฉันมาก่อนเวลาเท่านั้นค่ะ แต่เ

ายมองขวาไม่มีคนถึงได้หยิบเอาบางอย่างในห่อผ้าออกมากิน นั

่ข้ออ้างกลบเกลื่อนไม่ให้เธอกินข้าวเท่านั้น มันเป็นแบบนี้มาโดยตลอด