icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
บุพเพล้อมรัก

บุพเพล้อมรัก

ผู้เขียน: เฌอเลียร์
icon

บทที่ 1 

จำนวนคำ:1388    |    อัปเดตเมื่อ:31/12/2021

อให้ใบบนต้นไม้ใหญ่ริมถนนไหว จุดหมายที่มุ่งไปพราวด้วยไฟปร

หนุ่มสวมแว่นตาเดินไปทางร้านอาหาร ผ่านสะพา

ยน้ำกระเพื่อมเป็นแสงระยิบยับ

ต้อนรับอยู่ปลายทางเดิน เมื่อบอกชื่องานเลี้ยง ก็ผายมือและนำไปส

ับอากาศลอยโลมไล้ผิวพอให้ชื่นใจ ภายในมีคนนั่งโต๊ะอยู่ป

้ย!

กพลางเดิน

ได้ข่าวว่าเปิดบ

หมอนี่เป็นคนที่อ้วนสุดในห้องสมัยเรียน ตอ

ห้องมาแล

าชีฟองลายดอกไม้ ใบหน

อกันนา

นม.ปลาย ทุกคนในวัยสามสิบต้นๆ เป็นผู้ใหญ่ มีหน้าที่การงานหมดแล้ว แต่

บ้างเหรอ”เพื่อนอีกหนึ่งสัพยอกตามระดับแอลกอฮอล

่นเราเหลือไ

ู่กับดาวโรงเรียน แต่สุดท้ายเจ้าหล่อนไปแต่งงานกับ

เผลอแปรบเดียว พวกเร

นโยนมองไปยังเด็กชายหญิงคู่หนึ่งวิ่งเ

รอย่างก

บอยมีเรื่องเตะต่อยกับผู้ชายเป็นประจำ แ

านซ์เข้ามหาวิทยาลัย ไปเรียนต่อต่างประเทศ

คนเก่งๆ อย่างนายจะเรียนหมอเสีย

าปนิก ท่ามกลางครอบครัวไม่เห็นด้วย เร

องถาม ฉันจะต่อเติมบ้าน

์นะเว้ย ไปจ้า

e Architect เรียกภา

ึงงงอยู่นี่ไง แพงว่ะ

่พักอาศัยงบไม่ถึงสิบล้าน คิดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ค่าแ

์ตามแกดีกว่า เรียนวิศวะมาคุมงาน นอ

วิศวก

บบ้านราคาไม่แพงให้ ว่าแต

อแต่คนคลับคล้ายคลับคลา

จำดีสมเป็นหัวหน

ขาเป็นห้องเด็กเรียนเก่ง เป็นตัวของตัวเองสูงไ

่อนพวกนี้ประจำ ไม่ว่าเรื่องอะไร ใหญ่แค่ไหนเขาจัดการได

ยมาตอนกลางเทอม คนที่แม่เป็นเ

ดียวก็ย้ายออกใช่ไ

ิในตอนนั้น เพราะเป็นค

ื่

ยักหน้า

บอกก็ลืมไปแ

ะกุมุทนิ่งเงียบ จำคนอยู่ใน

วคนโน้นทีคนนี้ที แล้วเชิญคนอยากร้องเพลง

า งานโรงพยาบา

องหัวหน้าห้อง ตอนนี้

ีอีกคนตา

ือดังขึ้น เธอแยกตัวไปคุยตามลำพั

เพื่อนเราที่ย้

ครื่องปรับอากาศปล่อยไอหนัก จ

สวมเชิ้ตเข้ารูปพับแขนสามส่วนพื้นขาวลายปั

เจอกันที่มหาวิทยาลัย ตอน

กัณหานิ่วหน้าไปนิดก่อนยิ้มเก็บอาการ

อกันนา

งตัวเอง เพราะในอกใจ

เปิดรับโบนัส

เปิด
บุพเพล้อมรัก
บุพเพล้อมรัก
“ความผิดพลาดในวัยรุ่น ส่งผลเป็นตัวตนในปัจจุบัน เขามาเรียกร้องสิทธิ์ที่ควรจะได้เธอเคยให้สิทธิ์นั้นไปแล้ว แต่เขานั่นแหละทำลายลงกับมือ ตอนนี้จะมาเรียกร้อง เธอไม่ยอมหรอก! +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ เพื่อนรวบรวมเหล้าราคาแพงที่เหลือเพื่อเอาไปดื่มต่อในร้านถัดไป กุมุทยังนั่งนิ่งบนเก้าอี้ กัณหาคุยเบาๆ กับปัทม์ "ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม" ปัทม์ยุติบทสนทนา เลี่ยงออกไป กัณหาหันมาทางเขา สายตาไม่ยินดียินร้าย "เรื่องก่อนปิดเทอม ตอนนั้น..." เขารู้สึกผิดมาตลอด ที่ขี้ขลาด ไม่กล้าเผชิญหน้ากับเธอ เป็นสิ่งค้างคาอยู่ในใจ "ไม่เป็นไร" รอยยิ้มทำให้กุมุทเจ็บแปลบ "เรื่องมันผ่านไปแล้ว ฉันไม่ถือหรอก" ทำไมล่ะ กุมุทถามในใจ เธอน่าจะร้องไห้ ต่อว่า ประจานถึงความแย่ของเขา ในสิ่งที่ทำ ถ้าเป็นเช่นนั้นคงดีกว่า รู้สึกผิดน้อยลง และไม่ทรมานเวลาเห็นเธอเช่นนี้ "แม่ฮะ" เสียงทุ้มๆ ดังแว่วพร้อมประตูห้องจัดเลี้ยงเปิดออก "ผมมารับฮะแม่" กัณหาหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด กุมุทหันไปตามเสียง ราวกับกำลังส่องกระจกเงาอยู่ คนตรงหน้านั้นมีใบหน้าพิมพ์เดียวกับเขาไม่ผิดเพี้ยน เพียงเด็กกว่า ส่วนสูงเตี้ยกว่าเล็กน้อย ...ไม่สวมแว่น”