ไฟร้อนซ่อนสวาท

ันนั้น สาวน้อยหน้าหวาน นัยน์ตาเศร้าอมโศก จะพูดสักคำก็ต้องถามย้ำแล้วย้ำอีก

ากเสียอีก ตาหรือก็ใสแจ๋วแข็งดุ ไม่มีท่าทางขลาดกลัวหรือประหวั่นพรั่นพรึงยามอยู่ต่อห

น่ะ” เมื่อไม่อาจสู้ตากับอีกฝ่ายได้ นิลลดาเลยใช้เสียงเล็กหวานใสอย่างที่เจ้าตัวไม่ค่อยจะ

่วยทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีๆ หน่อยไม่ได้หรือไง” หลุดเสียงเรี

าเป็นคนอื่นคงจะกลัวจนตัวสั่นกับน้ำเสียงแข้งกระด้างด

าตาที่แทบไม่มีรอยยิ้มให้เห็นเลย แถมยังบูดบึ้งอย่างกับว่าโกรธใครมาสักสิบปีอย่างนั้นแหละ ก็เกิดเรื่องขนาดนี้ ใคร

กลด

ู่กับคุณอยู่นี่ไง ส่วนจะทำหน้ายังไง มันก็เรื่องของฉัน ยังไงคนในงานเขาก็รู้กันอยู่แล้วแหละ ฉันแต่งงานกับคุณเพราะอะไร

.ถึงจะคิดอย่างนั้น ด้วยสภาพน้องชาย ซึ่งนอนเป็นเจ้าชายนิทรา หน้าตาแทบจะไม่เห็นเค้าเดิม เพราะผิวเนื้อครูดไปกับถนน

งไม่อยากมีสามี ไม่อยากถูกเจาะไข่แดงฟรีๆ โดยไม่มีความรัก...ซึ่งอย่างเธอนะ แม้อยากจ

กฟาก เรียวปากหนาแสยะออกเล็กน้อย นัยน์ตาเป็นประกายดุกร้าววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ห้อมล้อม ไ

ำสันเต็มไปด้วยมัดกล้ามรอบสะเอวคอดกิ่ว ทาบฝ่ามือบนแผ่นหลัง ดันให้สองกายแนบชิดจนได้ก

จิกข่วนลงไปเต็มๆ แรง อย่างไม่ยอมให้ถูกกอดรัดฟรีๆ เธอไม่ได้เป็นเจ้าสาวตัวจริงเสียหน

นช่องหู และรำคาญมือบางที่ร่ายระบำปลายเล็บบนกายอย่างไม่สนใจว่าจะถูกตรงไ

บครัวเธอ ไอ้เด็กนั่นจะได้ตายเร็วขึ้น” ยังไงเขาก็เป็นคนใจร้ายและหน้าไม่อายใช้สถานการณ์เลวร้า

หรือที่นิลล

มือนกับท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมิด มีสายฟ้าวาบขึ้นมา มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้น เม

บลง ใบหน้ารูปหัวใจแดงปลั่งไล่ไปถึงใบหู งอง้ำยิ่งกว่าจวักตักอาหาร นั

แล้วเธอสู้ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ ถึงได้ขู่ก

่นในน้ำเสียงคมเข้มดุ ฝ่ามือหนาทาบบนแผ่นหลังบาง ดันกายอรชรไปนั่งบนโซฟาตัวนุ่มโดยมีตัวเขานั่งแนบชิด ไม่ยอมถ

้ดูไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นี่นา วูบๆ วาบๆ เหมือนกับถูกไฟช็อตอย่างนั้นแหละ ไม่ชอบเลยให้ตายซิ ความรู้สึกแบบนี้น่

ากมุกลดา” เน

งความช่วยเหลืออยู่ใช่ไหมล่ะ ถึงได้ข่มขู่เอาแบบนี้น่ะ’ นิลลดาหน้างอง้ำ

า” ‘ถ้าทำได้จะทำ แต่ถ

งไม่ทำให้เธอชักแหง็ก ๆ เหมือ

ดันจะให้ยิ้มอย่างคนมีความสุขอยู่ได้ แล้วสั่งให้คนอื่นย

ีชมพู อย่างที่เรียกว่าแยกเขี้ยวมากกว่ายิ้ม “

ะโงกหน้าไปจนปากเกือบจะแตะกับปลายจมูกเล็กโด่

ม...อยากลองเหมือนกัน เพียงแค่คิดแต่นิลลดาคงไม่รู้

ึ้นมา ก่อนทุกอย่างจะเลือนรางหายไป แขนแกร่งโอบกระช

ไหมมุกลดา ได้

รษะจรดปลายเท้า ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนเร่าราวกับถูกเปลวเพลิงเผาไหม้จากกลีบปากนุ่ม ซึ่งถูกบดเบียดอย่างหนักหน่วงไม่มีผ่