สรอยากจะเอ่ยปากขอบคุณธิติหลายครั้ง แต่พอเห็นใบหน้าด
ต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกไม่สบายใจ เหมือ
แสดงท่าทีสนใจเรื่องที่
เข็นรถพาธิติเข้าไปในห้องทำงา
งของตัวเอง แต่หัวใ
ะหยั่งถึงได้ ส่วนหนึ่งเธอสงสารในความพิการข
ป็นการขอบคุณ เขาเดินเข้าไปในครัว ขอใ
ไปวางตรงหน้าธิติ แล้วพูดเสียงเบาว่า
แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขายก
ี่เขาทานมันจนหมดถ้วย ก็ทำให้นภั
อกจากบ้านไปพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด นภัสสรเดาว่าเขาคงไ
วที่เจอมาทั้งวัน เธอจึงไม่ได้ใส่ใ
นมาเพราะรู้สึกคอแห้ง จึงต
ธอเดินเท้าเปล่าลงบั
ะตูแง้มอยู่เล็กน้อยและมีแสงไฟรอดออกมา แต่แล้วก็ต้
ามเป็นห่วงว่าเขาอาจจะต้องการความช่วยเหล
ีที่ประตูเปิดออก ทำใ
ง ๆ ส่วนร่างของธิติที่ควรจะอยู่บนนั้น...กลับก
งกายของเขาสูงสง่าและตั้งตรง การเคลื่อนไหวก็ด
ะ ร่างกายเย็นเฉียบจนชาวาบไปท
ัวเองแน่น ร่างกายสั่นเ
พิการ? เขาหลอกลวงทุก
้นเล็กน้อยทำให้ธิติตกใ
นตระหนกอยู่ชั่ววูบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที
ธิติก็แสดงปฏิกิริยาที่
้งตรงดูเหมือนจะสูญเสียเรี่ยวแรงไปในท
ุ้
ไปกองกับพ
กมาอย่างชัดเจน เขาพยายามจะยัน
ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประ
นทำให้นภัสสรไ
ความตกใจเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอีกอ
ม่ได้หลอกลวงใคร...เขาแค่.
รถเข็นแล้ว “ประตูไม่ได้ล็อก” ธิติกล่าวเสียงเรียบเย็น “ฉันเคยบอกแล้วว่าความผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยที่สุดก็อาจหมายถึงทุกอย่าง” สมบัติก้มหน้ารับผิดอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
/0/34995/coverbig.jpg?v=dd1ee69e4d81eba3aa7cbdcd4d75d686&imageMogr2/format/webp)