ริหาร โดยไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็นของพนักงานที่
ว้อย่างสุภาพแต่แฝงไปด้วยความห่างเหิน “คุณผู้หญิงคร
ิ่ง ๆ มือที่กำใบหย่าไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าไปใน
าทักทายและคะยั้นคะยอให้เธอดื่มไวน์แก้วนั้น... ไวน์แก้วนั้นต้องมีปัญหาแ
มผู้บริหารระดับสูง เขากำลังคลายเนคไทของตัวเองเล็กน้อ
นึ่ง ก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม เขาหันไปพูดกับเหล่
กทายลดาวัลย์ เธอทำได้เพี
ับไปนั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเขา จ้องมองเธอด้วยสายตา
ทำงานของเขา แล้ววางใบหย่าที่เขียนด
ออกมาสองคำ เสียง
่า "ใบหย่า" ม่านตาของเขาหดเล็กลงทั
่านไปยังรอยช้ำบนคอของเธอ ลูกกระเดือกของเขาขยั
ืมไปแล้วหรือไงว่าการแต่งงานของเราเป็นแค่ข้อตกลง
ของเธอสงบนิ่งราวกับผืนน้ำที
ฐศาสตร์โกรธ เขาผุดลุกขึ้นยืนทันท
เงยหน้าขึ้นสบตา “คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะขู่ผมได้เหรอ ถ
ัลย์ก็สั่นสะท้านไปชั่วครู่ แต่แววตาของ
มือจากคางของเธอ ในแววตาของเขามีความเกรี้ยวกราดที
นชื่อของตัวเองลงบนใบหย่าอย่างรวด
นหน้าคุณอีก” เขาโยนใบห
ซ็นบนนั้น ในใจไม่ได้รู้สึกโล่งใจเลยแ
องทำงานไปอย่างช้า ๆ แผ
ศาสตร์ก็ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะอ
า กดโทรออกด้วยน้ำเสียงที่
เข้ามา มองดูสีหน้าของ
น เจอใคร เกิดอะไรขึ้นบ้าง เอาทุกรายละเอียด รวมถึงกล้องวงจร
ดเสริม “โดยเฉพาะ... ทุกอย
รีบพยักหน้ารับคำ
กกิตติธรากุล กรุ๊ป เธอกำใบหย่าในม
อร์ของอำพร แม่ของเธอ ทันทีที่รับสา
/0/35018/coverbig.jpg?v=a950e9baace73c094291b68e6dae038d&imageMogr2/format/webp)