ห้ฟูมฟายออกไป วิทยาจ้องหน้าอธิวัฒ
นมาพูดกับมยุรีที่ยังยืนตกใจอยู่ "อ่อ
ารเยาะเย้ย ไม่เหมือนคนที่
บคุณใน 'ความหวังดี' ของเขาสัก
้ว เธอหันหลังเดินจากไปทันที ไม่แ
เลี้ยงไปโดยไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็น
ร่ก็ไม่รู้ เม็ดฝนขนาดใหญ่สาดซัดลง
ขึ้นมาบ้าง แต่ก็ทำให้เธอรู้สึก
งไปรอบ ๆ อย่างเลื่อนลอ
้าง ๆ เธออย่างเงียบเชียบ กระจกหลังรถเลื่อนลง
พูดด้วยน้ำเส
ิมอย่างดื้อรั้น ไม่ยอ
้หญิงบ้านจรัญสนิทวงศ์หนีออกจากบ
้ว่าเขาพูดถูก เธอจึงเป
้างนอกที่หนาวเย็นอย่างสิ้นเชิง เธอนั่งชิด
าออก แล้วโยนมาให้เธอ "ใส
ๆ ของเขาติดอยู่ กลิ่นอายของผู้ชายแปลก
อย่างนอบน้อม "ท่าน
มองมยุรี "ให้
ันที "ฉันไม่อย
"ดี มีกระดูกสันหลังดี" เขาบอกที่
่างระแวง "คุณ
่าหลงตัวเอง" เขาตอ
ียงเสียงที่ปัดน้ำฝ
อย่างรวดเร็ว ผู้ชายคนนี้แปลกเกินไป
เพื่อผู้ชายคนเดียว ทำให้ตัวเองต้อ
งเขา "คุณหมา
ก็ยังมองเข้าตาได้อีกนะ" น้ำเ
่ของเธอกับเขา แต่คำพูดของเขากล
ี "คุณกลับมาเมือ
แล้วตอบอย่างไม่ใส่ใ
ี่เกิดเรื่อง ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวข
/0/35023/coverbig.jpg?v=f716ac8e4e27f8b753b71a8e20d98ec6&imageMogr2/format/webp)