icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เพลิงแค้นบัญชารัก

บทที่ 2 สวนสายพิรุณ

จำนวนคำ:1860    |    อัปเดตเมื่อ:08/01/2022

มื่อวานกับวันนี้ คนงานในสวนไปจัดการตบแต่งบูธเรียบร้อย งานนี้จะเท่ากับเป็นการเป็นตัวสวน ‘สายพิรุณ’ ของภากรอย่างเ

รุ่งนี้ให้ไอ้บ๊

ง พอคิดว่าพรุ่งนี้จะได้เดินทางเข้ากรุงเทพ เธอก็

ถมเกิดมาในตระกูลผู้ดีเก่าแต่กลับร่าเริงอยู่ในสวนในไร่กับเขาได้มากว่าสิบปี จะว่าไป...ถึงแม้ร่างกายของฝนพรำจะอ่อนแอแต่จิตใจเธอเข้มแข็งกว่าที่ใครจะคาดคิด เด็กหญิงตัวน้อยกลับกล้าเผชิญหน้ากับความยากลำบาก ครั้งแรกที่เขาพา ‘คุณหนู’ กลับมาบ้านสวนนั้น เขายอมรับว่ามืดแปดด้านไม่รู้จะหยิบจับ

ชอบต้นไม

เอ๊ย! พ่อ

อปลูกต้นไม้เก่งนี่จ๊ะ พอเราปลูกเยอะๆ ฝนก

ที่ไม่ได้ทำประโยชน์อย่างจริงจัง เขาปรึกษาเกษตรประจำจังหวัดและลองผิดลองถูกอยู่หลายปีกว่าจะเข้าที่เข้าทางจนกลายเป

นไม่อยู่พ่อไม

พ่อดูแลตัวเองได้ แค

ูแลคุณพ่อแทนฝนนะ...ถ้าข้าวปุ้นเป็นเด

อดได้หลีน้องหมาสาวๆ แต่พอคิดว่าจะได้กินขนมอร่อยก็เข้าม

่องใหญ่จริงๆ เลย

ค้าไบเทคบางนาซึ่งเป็นที่จัดงานพืชสวนแฟร์ในครั้งนี้ ปาณิศากระโดดลงมาจากรถด้วยท่าทางทะมัดทะแมงด้วยเสื้อเชิ้ตแขนย

โดดซิครั

๊วย!” ปาณิศาทำหน้

ๆ เลย...ดื้อพอๆ ก

เอาฝนไปเปรียบเทียบก

จริงนี

ิศาอายจนต้องเดินจ้ำเข้าที่บูธของตนเองแต่แอบฝากสายตาอาฆาตเอาไว้ ซึ่งชายหนุ่มรู้ดีว่าเธอไม่เคยโกรธใครจริ

เล่า...ที่แอบเ

กคนหนึ่งได้ แต่เขามีรูปร่างใหญ่โตกว่าเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน ใครต่อใครคิดว่าเขาจะเป็นพวกนักเลงหัวไม้แต่จริงๆแล้วเขาเป็นคนไม่สู้คนด้วยซ้ำ คนที่มาช่วยเขาในวันที่โดนพวกจิ๊กโก๋ปากซอยที่เมา

เท่ากัน อาจเพราะรูปร่างใหญ่ยักษ์ กับท่าทางซื่อๆ บื้อ ๆ ของเขาก็เป็นได้ แต่ถึงจะเรียนไม่เก่งแต่เรื่องพละกำลังของเขาไม่น้อยกว่าใครในหมู่บ้านเลย เพราะอย่างน

นมีน้ำตกจำลองขนาดเล็กเพิ่มความร่มรื่นคนงานที่เข้ามาช่วยเดินทางมาก่อนถึงแล้วหลายคนทักทายอย่างเป็นกันเอง ปาณิศาเดินไปชงโกโก้ร้อนๆ มานั่งในซุ้มศาลาหกเสา ความจริงจาก

เห็นด้วยนัก เพราะเขาไม่ชอบเข้าสังคม วันๆ คลุกอยู่กับการดูแลเพาะพันธุ์ หรือไปสืบเสาะหาสายพันธุ์ดีๆ มาเพาะปลูก แต่เธอกลับเห็นว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะทำให้กิจการของสวนสายพิรุณก้าวหน้าขึ้น ถ้าคิดแค่เธอกับพ

วข้าวหรื

ก้แล้ว พี่บ๊วยเอาสั

ญ่ยิ้มกว้างพร้อมชูถุงข้าวเหนียวหมูปิ้ง

งั้นขอฝนเดินเล่นแถวๆ น

ไกลนักน

นไม่ใช่เด็ก

เปิดรับโบนัส

เปิด
1 บทที่ 1 ปาณิศา2 บทที่ 2 สวนสายพิรุณ3 บทที่ 3 เฝ้ามอง4 บทที่ 4 เจ็บแค่ตอนนี้5 บทที่ 5 รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด6 บทที่ 6 อย่าบอกว่าจำไม่ได้นะ 7 บทที่ 7 ภาพที่เห็น8 บทที่ 8 หัวใจร้อนรุ่ม9 บทที่ 9 ทำอะไรลูกสาวฉัน!10 บทที่ 10 สายตาที่แสนเจ้าชู้คู่นั้น11 บทที่ 11 พี่ชาย 12 บทที่ 12 ถอนหายใจ13 บทที่ 13 มีอะไรเหรอคะ14 บทที่ 14 เอ่ยเสียงห้วนไม่เกรงใจใคร15 บทที่ 15 ยังไม่มีคนรักค่ะ 16 บทที่ 16 ไว้ใจ17 บทที่ 17 พี่ชายต่างสายเลือด18 บทที่ 18 รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า19 บทที่ 19 คืนดีๆ คืนนี้20 บทที่ 20 ดูแปลกตาไปหมด21 บทที่ 21 เหยื่อ22 บทที่ 22 แล้วแต่จะคิด23 บทที่ 23 เธอคิดถึงเขา 24 บทที่ 24 เดินเล่น25 บทที่ 25 มีอะไรหรือเปล่าคะ 26 บทที่ 26 เลิกพูดจาแบบนี้เสียทีเถอะ27 บทที่ 27 เธอช้อนขึ้นมองเขา28 บทที่ 28 งานเลี้ยง29 บทที่ 29 เป็นคนทำสวนค่ะ30 บทที่ 30 มีคนรออยู่31 บทที่ 31 ไม่ต้องกังวล 32 บทที่ 32 มีอะไรที่พ่อควรรู้หรือเปล่า33 บทที่ 33 คุ้นเคย 34 บทที่ 34 คุณก็รู้ว่าผมโกหกไม่เก่ง35 บทที่ 35 ให้ผมนะ...36 บทที่ 36 นี่มันเรื่องอะไรกัน 37 บทที่ 37 สงบเยือกเย็น38 บทที่ 38 ผมแคร์คุณมากกว่า39 บทที่ 39 กลัวผมจะพาคุณไปขังคุกใต้ดินหรือไงกัน40 บทที่ 40 เชื่อฉันสิ 41 บทที่ 41 ดินแดนทะเลทราย42 บทที่ 42 ปวดร้าว43 บทที่ 43 บาดเจ็บ44 บทที่ 44 สับสน45 บทที่ 45 หลงใหล46 บทที่ 46 ผมยอมรับผิดในสิ่งที่ผ่านมา47 บทที่ 47 ปาณิศาเป็นของผม! ใครก็ห้ามพาเธอไปไหนทั้งนั้น (จบ)