รอยแผลพิศวาส

ังไงบ้างวะ

กันดีเพราะว่าเช่าบ้านอยู่ติดกัน แกตะโ

ด้บ้างแล้

มตะโกนตอบ

ปก็ช่วยอะไรไม่ได้ แล้วก็ไอ้หนังสือพิมพ์เล่มนั้นน่ะเอ็งจะเก็บเอาไว้หาสาก

หล่อน พร้อมกับคว้าเอาหนังสือพิมพ์ที่มีข่าวขึ้นหน้าหนึ่งว่า ‘แ

ะ ครั้นแล้วก็หันมาเผชิญหน้ากั

ล้ว แต่คนที่ยังมีลมหายใจอย่างเอ็งก็ต้องสู้ ต้องดิ้นรนต่อไป… นี่อีกไม่กี่วันก็สิ้นเดือนแล้วโว้ย เอ็งคิดบ้างหรือเปล่าว่าจ

้านใกล้เรือนเคียงที่รู้

น้ำตาจะไหลออกมาเสียให้ได้ มองป้าช้อย

ห่า… ไม่พ

อุทานอย่า

ย เป็นคนพูดตรงไม่อ้อมค้อม แต่ก็ไม่เคย

่ก็เถอะ เดือนไหนที่ชักหน้าไม่ถึงหลัง ขับแท็กซี่ได้เงินมาไม่พอจ่ายค่าเช่าบ้านเพร

งินหมื่นกว่าๆ ที่ไอ้เชิดผัวเองเคยติดหนี้ตาเข้มผัวข้าเอาไว

ระหลกๆ ซึ้งในน

เหลือเอ็งไม่ได้ตลอด ต่อจากนี้ไปเอ็งจะ

้าช้อยก็

่ว่าฉันก็ทำอะไรไม

ตอบออกม

เพราะว่าตอนมีชีวิตอยู่ สามีของหล่อนก็ตามอกตามใจจนเสียนิสัย ทุกวันนี้จำปาก็ยังซื้อกับข้าวถุง ไม่เคยหุงหาด้วยต

่าจะลองไ

แนะนำด้วย

นะป้า… และฉันก็ทำอะไรไม่เป็นเลย

ตระหนักดีว่าคนที่เรียนจบแค่ชั้นประถม แถมยังทำงา

งของเ

องจำปา ที่ปล่อยให้หล่อนอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ทำกา

าการครุ่นคิด ครั้นแล

างเอ็งเนี่ยนะ…ถ้าจ

มหรือ

ำปาชิดเข้าหาก

นมองหล่อน สายตาเพ่งพิศพิจารณาเรือนร่างของหญิงสา

ันอย่างนั

อยทำให้จำปารู

ที่สวยมาก… เอ็งคงไม่รู้สินะว่าผู้ช

แล้วป้าไปรู้มาได้ยังไงล่ะว่าไอ

่ได้ถือสาในความเป็นค

าหลังเล็กๆ สิบกว่าหลังที่ปลูกรวมอยู่