รอยแผลพิศวาส

าขึ้นมาไม่ได้… ก็คือยอดทรวงซึ่งชี้งอนและเต่งตั้งราวกั

ายนะป

ะเช้าปิดฉับลงทันใด ด้วย

หม… อย่าดัดจริต เอ็

จำปาที่เสียดสีอยู่ใต้เสื้อบางๆ แลเห็นคราบน้ำนมแม่ลู

ไรหลายๆ อย่างที่ผู้หญิงคนอื

นอะไรล่

ึกในใจว่ายัยป้าสัปดนคนนี้กำ

ตา หู จมูก ปาก แบบนี้… น่าเสียดายที่เอ

งงไปใหญ่…” จำปายกม

ีกอย่าง…” แกเ

ะแ

ปาไม่ทัน

้า

ย่างคาดไม่ถึงของป้าช้อย เมื่อมือไวของแก เอื้

เท่าน

่าจำปาเอากระดองเต่าตัวเขื่องมาหนีบเอาไว้ระหว่างพุ่มแพรไหมดกดำกระจุกกระจายอยู่รอบๆ ความโหนกนูนที่เห็น เส้นข

ระเจ้าช่วย

ป็นรูปตัวโอกับความน่าอัศจรรย์ใจ ในความเป็นผู้หญิงของจำปา เพราะว

ยู่ตรงหน้านั้นกลับไร้ร่องรอยแตกลายงา เรือนร่างอิ่มสมบูรณ์นั้นแทบจะหาไฝฝ้าราคี

ป้า… ไม่

้าผ้าถุงที่กองอยู่รอบข้อเท้าขึ้นมานุ่งด้วยความกระดา

าช้อยเลยวกกลับม

ได้งานสบายๆ ไม่ใช่หรือ? ข้าพ

อะไร

บารา

ที่เข้าใจยาก

ง…

ใจในว่าเคยได้ยินแต่หนัง

ีของป้านี่มันค

นขมว

ญิงที่ขายตัวเ

อนเป็นเรื

.อะไ

รั้นแล้วก็หรี่ตาครุ่นคิด มองหน้าป้าช้อยด้ว

ถึงอดีตความเป็นมาของแกให้กับจำปาไ

ห้หญิงวัยกลางคนหวลระลึกไปถึงอดีต

้เดียงสาประกอบกับความเร่งเร้าของวัยสาว ทำให้แกเอาตัวลงไปเ

นความจริงแล้วพรหมจารีย์อาจมีไว้ให้ ‘ทำลาย’ ไม่ใช่เพื่อเก็บรักษ

ยเป็นผู้หญิงใจแตกไปในที่สุด ก่อนจะตัดขาดตัวเองออกมาจากครอบครัวที่เต็มไปด้วยปัญหา ด้วยการหนีออกจากบ

รขายบริการทางเพศที่แอบทำกันลับๆ ไม่มีสถานที