งเอเลน่า
นต์เงียบ
ที่ซ้อนกันเหมือนป้อมปราการ ฉันบอกตัวเองว่ากำลังเก็บของเพื
ันไม่ได้กำลังเก็บของ ฉันกำลั
งกลอนประตูท
กุหลาบสีแดงในมือ เป็นแบบที
อยยิ้มที่ดูสบายๆ “ขอโทษที
ก
ังโทรศัพท์ที่ปลอดภัย รอรับสาย
นเหี่ยวเฉาไปแล้ว ก้ม
ณค่ะ”
เขาดูเหนื่อย แต่แก้มของเขากลับแดงระเรื่
อนที่ปกเส
ติกส
เคยทาส
มสายตาฉัน
างรวดเร็ว เสียงหัวเราะดังเกินไป “เธอสะดุดล้
ๆ ลูก้า” ฉันพูด “
ยินคำประช
ตัวเข้า
างผลักเบาๆ ที่หน้าอกเขา
ว้างแล้ว
บนายเท่า
น้ำปิดลง
้อของเขาขึ
ซักผ้า ฉันไม่ได้
้ำ น้ำร้อนจั
ยาบๆ มาถูที่ปกเส
ื้อ ฉันกำลังขัดล้าง
ปีที่มองทหารชั้นผู้น้อยด้วยดวงตา
วังโง่ๆ ที่ว่าความภั
สียงฉีกข
นโยนผ้าขี้
นั่งเล่นและนั่งลงบนโ
ว้ตอนที่เขาได้ปุ่มเสื้อ ครอบครัวต
มิดคำสาบา
โทษของการท
นไป ใจด
เขาได้เห็นขณะที่ฉันเผาชีวิตที่เขาสร
/0/36422/coverbig.jpg?v=672a2ad669ec9ff1e3bd622141334311&imageMogr2/format/webp)