icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เมื่อรักพังทลาย ฉันขอเดินจากไป

บทที่ 2 

จำนวนคำ:1591    |    อัปเดตเมื่อ:วันนี้17:24

เอเลียนา

กดินา มันเป็นบริเวณที่มีประตูเหล็ก ยามติดอาวุธ และสนามหญ้าที่

้ฉันผ่านเข้าไป สีหน้าของพวกเขายังคงให้เกียรติ พว

ผู้โดยสาร มือของฉัน

เป็นภรรยาของมาเฟียในอุดมคติ มองไม่เห็นบา

บการดูแลอย่างดีมาแตะแก้มฉัน “ฉันได้ยินมาว่ามีอุ

อเปล่า” ฉันถามโดย

ด้ถึงความตึงเครียดที่แ

ันไดใหญ่ เสียงฝีเท้าหนักแ

ตูห้องสวีทของเขา ฉ

ังอยู่บนโซฟาหนัง มือ

ม่ได้อย

ธอนั่งอยู่บนขอบโต๊ะทำงาน

เขา ตัวที่มีคำว่า 'L

ช่แค่แฟชั่น แต่มันคือการแสดงความเป็น

ยาะ จิบวิสกี้จากแก

เขาไม่ได้ดูรู้สึกผ

บ้านแล้ว” เขาพูดด

้าคาตาลินา ฉันปฏิเสธที่จะให้เธอไ

ไรมาให้คุ

หมือนความลับสกปรก จี้เลื่อนไปบนพื้นไม้ แหวนหมั้นเพชร คำสัญญ

องแหวน กราม

่องอะไรกัน

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ

เจ้า เธอช่างน่าสมเพช เธอคิดว่าเขาจ

ฉันพูดอย

เขาใช้ขนาดตัวข่มขู่ ซึ่งเป็นกลยุ

ึ้นมา!” เ

ม่

ห้หยิบมั

ผามันซะ ฉันไม่สนหรอก มันไ

ลังจะเด

จ็กซ์คำราม เขาคว้ากล่องแล้ว

ง เศษกระดาษและเศษโลหะกระจัด

แกไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจว่าเ

ที่แกทิ้งฉันไว้ในน

อกไปที่ช

ากระทบพื้นดังลั่น “เธอไม่เข้าใจเลยใช

าฉันที่บันไดชั้น

ไป”

งดู

ว้าแขนฉันไว้ เธอกระชากอย่างแรง พ

มดุลของตัวเองในรอง

ธอยิ่งจับแขนฉันแน่น

าล

ระแทกกับราวบันได หัวเข่าของฉันกระ

วบันไดไว้ได้ ความเจ็บปวดแล่นขึ้

ดโดยแทบไม่มีรอยฟกช้ำเลย แ

! แจ็กซ์! เ

่งออกมาจ

น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยคว

แม้แต่จะม

น่า ตรวจดูรอยขีด

ขาถามเธอด้วยน้ำ

้ ชี้มาที่ฉันด้วยนิ้วที่ตกแต่งเ

ของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโ

ากบ้านของฉันก่อนที่ฉันจะล

นและอะดรีนาลินเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉัน

ันอุทาน “เ

้องไปทั่วห้อง “แกโชคดีที่ฉันไม

ลิน่าขึ้น แล้วพาเธอกลับเข้าไปในห

ยู่บนขาข้างเดียว ความเงีย

ดปาก เธอไม่ได้ขยับมาช่วยฉัน เธอ

ลือ แต่ละขั้นทรมานเหลือเก

ไปห้องฉุ

ู้ป่วย ประคบน้ำแข็งที่เข่าที

แจ้งเตือนจ

็นรูปแจ็กซ์กำลังกอดเธออยู

าพ: ผู้ปก

งไปที

้นรุนแรงและเป็นจริง แต่ความเจ

หลือให้เจ็

เปิดรับโบนัส

เปิด
เมื่อรักพังทลาย ฉันขอเดินจากไป
เมื่อรักพังทลาย ฉันขอเดินจากไป
“ฉันเป็นคู่หมั้นของทายาทแก๊งมาเฟียชิคาโกเอาท์ฟิต เราผูกพันกันด้วยสายเลือดและประวัติศาสตร์ยาวนานถึงสิบแปดปี แต่ในงานเลี้ยงหมั้นของเรา เมียน้อยของเขาผลักฉันลงไปในสระน้ำที่เย็นจัด เมื่อฉันตะเกียกตะกายขอความช่วยเหลือ เขากลับว่ายน้ำผ่านฉันไป เพื่อไปอุ้มเมียน้อยที่แสร้งทำเป็นจมน้ำขึ้นมาแทน ต่อมา ผู้หญิงคนเดิมนั้นผลักฉันตกบันไดจนเข่าฉันแตกและอาชีพนักเต้นของฉันต้องพังทลายลง เขากลับก้าวข้ามร่างที่บอบช้ำของฉันไปปลอบโยนเธอต่อหน้าทุกคน ฉันบังเอิญได้ยินเขากระซิบกับเพื่อนอย่างเลือดเย็นว่า "ฉันกำลังทำลายจิตใจของเธอ เมื่อเธอหมดหวังมากพอ เธอจะกลายเป็นภรรยาที่เชื่อฟังอย่างสมบูรณ์แบบ" เขาคิดว่าฉันเป็นแค่สุนัขตัวหนึ่งที่โดนเตะแล้วจะกลับไปเลียมือเจ้านายเสมอ เขาคิดว่าเขาสามารถอดกลั้นความรักเพื่อบีบให้ฉันต้องคลานไปขอเศษอาหารจากเขา แต่เขาคิดผิด ในขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่กับการปกป้องเมียน้อยของเขา ฉันไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย ฉันถอดแหวนหมั้นทิ้ง ยกเลิกแผนการย้ายไปเรียนกับเขา และตีตั๋วไปนิวยอร์กทันที กว่าที่เขาจะรู้ตัวว่าสมบัติชิ้นนี้หายไป ฉันก็ยืนอยู่เคียงข้างผู้ชายอีกคนที่มองฉันเป็นราชินี ไม่ใช่สิ่งของแล้ว”