สายเกินไปที่จะเสียใจ: การกลับมาของอดีตภรรยาผู้สูงศักดิ์

องออสติ

เดียวแห่งความทรมานอย่างแท้จริง มันสั้นและถูกตัดขาดอย่างโหดร้าย แต่มันก็เพียงพอแล

ิ่มแผ่กระจายบนพื้นสีขาวบริสุทธิ์ใต้ร่างของเธอ ดอกไม้ที่สวยงามจนชวนสะอิดสะเอียนกำลังเบ่งบานในความเย็นยะเยือก รูม่านตาของผมหดเกร็ง ภาพนั้นประทับลึกลงไปในเบื้องหลังดวงตาของผม สีแดงเข้ม พื้น

ต้นแขนของผม ดึงผมกลับมาจากขอบเหว “เธอเป็นพวกชอบเล่นใหญ่มาตลอด เธอ

ันเอาไว้ แน่นอนสิ มันเป็นการแสดง แต่เสียงดั้งเดิมที่ไม่ค

ะชากด้วยกำลังทั้งหมดที่มี มันไม่ขยับเลย ผมดึงอีกครั้ง กล้ามเนื้

วของเธอ การเคลื่อนไหวของเธอดูช้าเกินไปนิด เงอะงะเกินไปหน่อย “ฉันมีกุญแจอยู

เสียงกระซิบกระซาบด้วยความอยากรู้อยากเห็นขยายกลายเป็นเสียงพึมพำต่ำๆ พวกเ

มกระพริบจากหัวสปริงเกลอร์บน

ียงดัง แต่มันคือแรงกดดันทางกายภาพที่ถาโถมเข้าใส่ผม กลบทั้งเสียงดนตรี เสียงกระซิบ และความคิดอันบ้าคลั่งของผมเอง ไฟ

หนกปะทุขึ้น คลื่นผู้คนต่างพุ่งทะลักไปยังทางออก งานเลี้ยงที่ผ

ปลอดภัยของผม แต่เสียงของผมกลับเบาหวิวราวกับเสียงภู

ทำโดยอัตโนมัติด้วยความหงุดหงิด เธอเซถอยหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง ในช่วงเวลานั้น สิ่งเดียวที่ผมรู้สึกคือความต้องการ

ตั้งแถวสกัด แต่ฝูงชนชนชั้นสูงที่กำลังหวาดกลัวนั้

เปิดผางเข้ามาด้านในด้วยเสียงกระแทกอันดังสนั

ลักษณ์ทางการแพทย์ที่ไม่คุ้นเคยอยู่บนบ่า พวกเขาเคลื่อนไหวเป็นหนึ่งเดียวกัน สายตาเย็นชาและจดจ่อ เพิกเฉยต่อแขกที่กำลัง

และเฉียบขาด เป็นคำสั่งเงียบๆ ที่ทำให้คนของผมหยุดชะงักอยู่กับที่ แรงกดดันอันตรายถึงชีวิตที่แผ่ออกมาจากตั

ส้นตรงที่ไม่หวั่นไหวผ่านฝูงชนที่ตื่นตร

ข็มขัด–คีมตัดไฮดรอลิกแบบพกพา เขาเล็งปากคีมไปที่แม่กุญแจขนาดใหญ่ระดับอุตสาห

ต่ำและชัดเจน กรีดผ่านเสียงอึก

ลีย