icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

การกลับมาของลูน่าสีขาวผู้ถูกทิ้ง

บทที่ 2 

จำนวนคำ:1379    |    อัปเดตเมื่อ:วันนี้10:19

องอเล็ก

อมา เขาจัดกระดุมข้อมือเสื้ออยู่หน้ากระจก ดูเนี้ยบเกินกว่าจะไป

กฝนศิลปะแห่งการควบคุมมือให้นิ่งจนเชี่ยวชาญ แม้ใ

แล้ว ที่รัก

ันรู้สึกเหมือนตราป

ินไปที่โรงรถแล้วเปิดผ้าคลุมมอเตอร์ไซค์คันเก่าของฉันออก ฉันไม่ได้ข

งมากอยู่แล้วตามธรรมชาติ–ผลข้างเคียงจากสภาพร่างกายของ

ช่ไปยังป่าทางเหน

ถานประกอบการสไตล์บูติกที่ฝูงเป็นเ

ปสองช่วงตึกและเค

นจัดการงานด้านโลจิสติกส์ของฝูง ฉันรู้ตารางเข้าเวร จุดบอดของกล

ะตูสำหรับพนักงาน ฉันกดรหัส: 0412 วั

่อมจิตเพื่อตามหาเขาได้–เขาจะจับได้ว่าฉันกำลังสืบค้

่าทึบๆ ที่อู้อี้ ยายั

ได้กลิ่นเขา

ขาของฉันปวดแสบ ร่างกายอันอ่อนแอประท้

อง 505 ฉันได้

บหูกั

สียงผู้หญิงหัวเราะคิกคัก “คุ

าหรอก คาเทีย คุณต้

เท

รึกษาประจำโรงเรียนของฝูง ผู้หญิงที่คอย “ช่วยเหลือ” เจคอบ ลูก

ันเข้าไปใต้ช่องว่างที่ขอบ

ยู่ต่ำ

่สวมเสื้อ คาเทียสวมเสื้อคลุมผ้าไ

และฉันก

อและไหล่ของเธอ ผิวหนัง

รต

ธอเป็นของฉัน” อัลฟาไม่สามารถตีตราตัวเมียสองตัวได้ การตีตราเธอทำให้เขาเขียนทับพันธะของเร

ด ยิ้มเยาะ เธอโน้มตัวเข

บ้างไหม?”

็นชา “เธอไม่สงสัยอะไรเลย มัวแต่วุ่นอยู่กับการอบคุกก

เจคอบ

นชอบด้วย”

ำโทรศัพ

่าอยากให้คุณเป็นแม่ของเขา เขาบอกว่าอเล็กซ์น่าอับอาย ลู

ูเหมือนจ

็กผู้ชายที่ฉันยอมสละแม้กระทั่ง

่ได้ถูกล่อลวง เขาเ

สบ แต่ฉันไม่ปล่อยให้มันร่วงหล่น ฉันทำไม่ไ

บมาอย่างแผ่วเบา ฉ

ารคบชู้ ฉันมี

่เท้าของฉันไปเฉียดโดนแจกั

ี่มันจะตกถึงพื้น แต่เนื้

ั่นไหม?” เสียงขอ

ร์วิสมั้ง” แอ

ผู้หญิงที่ใช้เวลาสองทศวรรษพยายามไม่ให้เป็นที่สังเกต ฉัน

?” เสียงของแอ

หัวใจของฉันเต้นระรั

อนแอ พวกเขาคิดว่า

อง สัมผัสรอยแผลเ

ว่าแท้จริงแล้วพลังข

เปิดรับโบนัส

เปิด
การกลับมาของลูน่าสีขาวผู้ถูกทิ้ง
การกลับมาของลูน่าสีขาวผู้ถูกทิ้ง
“ฉันคือลูน่าแห่งฝูงหมาป่าซิลเวอร์มูน แต่ทุกคนกลับเรียกฉันว่า "ภรรยาที่ไร้ตัวตน" ตลอดสิบแปดปี ฉันสวมบทบาทโอเมก้าผู้อ่อนแอและยอมจำนนต่อแอนโทนี สามีที่เป็นอัลฟ่าของฉัน จนกระทั่งฉันพบว่าเขาแอบกินยาบล็อกพันธะที่ผิดกฎหมายเพื่อซ่อนการนอกใจ ฉันสะกดรอยตามเขาไปที่โรงแรม คาดว่าจะพุ่งเข้าไปจับชู้ระหว่างเขากับเคเทีย แต่ฉันกลับได้ยินเสียงเจค็อบ ลูกชายวัยรุ่นของฉันเอง กำลังหัวเราะร่วนอยู่กับพวกเขาสองคนในห้อง "แม่ก็แค่คนในคราบหมาป่า ผมอายที่มีเธอเป็นแม่ เคเทียต่างหากที่คู่ควรกับการเป็นลูน่าตัวจริง" ลูกชายที่ฉันรักดั่งแก้วตาดวงใจกลับรู้เห็นเป็นใจ และสนับสนุนให้พ่อนำเมียน้อยมาแทนที่ฉันอย่างหน้าชื่นตาบาน พวกเขาเยาะเย้ยที่ฉันไร้กลิ่นและด่าว่าฉันเป็นของมีตำหนิ โดยไม่เคยรู้เลยว่ารอยแผลเป็นขรุขระบนหน้าอกของฉัน เกิดจากการที่ฉันยอมสละแก่นแท้และพลังหมาป่าทั้งหมดเพื่อต่อลมหายใจให้เจค็อบในคืนที่เขาเกิด ฉันยอมกลายเป็นคน "อ่อนแอ" เพื่อรักษาชีวิตลูกไว้ แต่สิ่งที่พวกเขาตอบแทนฉันคือการหักหลังและคำดูถูกเหยียดหยามอย่างงั้นเหรอ? เมื่อความเสียสละไร้ค่า ฉันจึงปาดน้ำตาแล้วจ้องมองตัวเองในกระจก ดวงตาที่เคยอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นสีเงินสว่างวาบของนักล่า หมาป่าสีขาวในตัวฉันหลับใหลมานานถึงสิบหกปี แต่คืนนี้ในงานกาล่าของฝูง เธอจะตื่นขึ้นมาเพื่อกวาดล้างพวกคนทรยศ”