สายเกินไปที่จะเสียใจ: ภรรยาที่ถูกทิ้งคือทายาทมหาเศรษฐี

งออเดรย์

ู่ตรงนั้น ให้ทุกคนได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับสัตว์ประหลาดที่ทำร้ายเด็ก” เสียงของเ

องฉันกลับชาด้าน ฉันรู้สึกได้ถึงเชือกหยาบๆ ที่รัดแน่นเข้าที่ข้อเท้า จากนั้นก็เป็นการร่วงหล่นชวนคลื่นไส้ และโลกทั้งใบก็เอียงคว่ำ ฉันถู

ชาและพึงพอใจ “ปล่อยให้เธอทรมานไป เธอทำตัวเองทั้งนั้น” เขาหันหลังแล้วเ

งสูงใหญ่ที่น่าเกรงขาม เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ฉันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น สัมผัสแผ่วเบาที

ง “นกพิราบตัวน้อยของฉัน” เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือด้วยอารมณ์ “

ันต่

องเจก ฟ

คอยกอบโกยความเห็นอกเห็นใจจากบรรดาผู้ติดตามของเธอ แต่เขาไม่สามารถจดจ่ออยู่กับเธอได้เลย ออเดรย์ เขาสั

มปลอดภัยของเขา “ท่านครับ เราเจอแล้วครับ สถานที

ี่โครง “แล้วมันยังไง” เขา

ั่น เมื่อห้าปีก่อน กับผู้หญิงคนหนึ่ง คนในพื้นที่จำท่านทั้งคู่ได้อย่างชัดเ

นสะท้อนก้องในความเงียบสงัดที่เกิดขึ้นฉับพลัน สมองของเขาหมุนเคว้ง ออเดรย

ว้างอย่างบ้าคลั่ง “แกพูดเรื่องอะไรกัน แกบ้าไปแล้วเหรอ ออเดรย์เ

ะอ่วน “ท่านครับ เรานำรูปถ่ายมาด้วย เอกสาร ทะเบียนสมรสจากอิตาลี ท่านแต่งงานกั

งโอบกอดหญิงสาวแสนสวยที่มีรอยยิ้มเปล่งประกาย กำลังหัวเราะ จูบกัน ดวงตาของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยค

เขาออกเป็นสองซีก ความทรงจำที่กระจัดกระจายและเจิดจ้าซัดกระหน่ำเข้ามาในหัว กลิ่นหอมจากเส้นผมของเธอ

ต่ำดังรอดออกมาจากลำคอ วิลลาหลังนั้น ชายหาด นกพิราบ

เสียงแหบแห้ง “พาเธอกลับมา

จะรับตัวเธอจากรีทรีตแล้ว แต่เธอหายไปแล้วครับ เธอ

กับวุ้น แล้วเริ่มวิ่ง เขาวิ่งพรวดพราดออกจากห้องทำงาน ลงบันไดอันโอ่อ่า ออกไปทางประตูหน้า เขาวิ่งผ่านสวนหย่อมที่ตกแต่งอย่างประณ

าว และฝูงชนที่โกรธแค้นกำลังตะโกนชื่อของออเดรย์ เรียกเธอว่าสัตว์ประหลาด “คนทารุณกรรมเด็ก! ขังเธ

ไปแล้ว โครงเหล็กที่เขาใช้แขวนเธอไว้ก็หายไปแล้ว ไม่มีร่องร

ำพูดของเธอได้ เสียงกรีดร้องท้าทายครั้งสุดท้ายของเธอ: “นับจากนี้ไป คุณกับฉันก็เป็นแค่คนแปลกหน้าต่อกัน” ตอ

ป็นเพียงสัญชาตญาณการปกป้องแบบชายเป็นใหญ่ที่ผิดที่ผิดทาง เขาบอกตัวเองว่าไม่ได้แคร์เธอ ไม่ได้รู้สึกจริงๆ เขาพยายามฝังแรงดึงดูดอันน่าสับสนที่เข

ต่อ ทุกหน่วยงาน นักสืบเอกชนทุกคนที่เขารู้จักอย่างบ้าคลั่ง

ได้อะไรเลย ไม่มีร่องรอย ไม่มีเบาะแส มี

อยู่ที่ไหน เด็กๆ ร้องไห้กันใหญ่แล้ว คุณต้องกลับบ้านม

ามอย่างสิ้นหวังที่จะปลอบใจตัวเอง เธอผูกพันกับที่นี่ เธอจะต้องกลับมา เขาสั่งให้ทีมรักษาควา

จดาดังอวลไปทั่ว “ลูกๆ ของคุณนี่เหลือทนจริงๆ เลย

เคยตะคอกใส่เด็กๆ อย่างโกรธจัดสำหรับการแกล้งกันแผลงๆ นั้น เขาถึงกับเคยพยายามจะตรวจดูบาดแผลของออเดรย์ ด้วยแรงกระตุ้นแปลกประหลาดที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าอยากจะปลอบโยนเธอ แต่แล้วเจด

งเจ็บแปลบจากความทรงจำที่หวนคืนมาบีบรัดแน่น เขาฝืนยิ้ม ก้มลงอุ้มลูกชายขึ้นมา ใบหน้าที่ไม่กี่นาท

๊ะกาแฟ ข้อความหนึ่งที่ยังไม่ได้อ่าน ถูกนิตยสารบังไว้บางส่วน จัดการ