สายเกินไปที่จะอ้อนวอน ฉันคือราชินีมาเฟีย

ของลูก

พยาบาลเมอร์ซีในท

ยไม่เ

็สวมเฝือกคอที่ดูเหมือนจะใหญ่เกินตัวไปถึงสามไซส์ มันกลืนตัวเธอไปทั

อกระซิบ นิ้วมือของเธอกร

ูนาฬิก

ไปสี่ชั

ง พวกเราพลาดช่วงเวล

มรู้สึกผิดเริ่มคันยุบยิบอยู่ใต้ผิวหนัง

ซเฟียแนะนำด้วยน้ำเสียงอ่

าส์พร้อมพยาบาลคนหนึ่ง แล้วข

้อช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อใหญ่ มันสดใหม่

คา

่อ

ฉันขอโทษ ฉันมันงี่เง่

หน้าของโซนหอพัก เครื่องยนต์ร

ตเตโอพูด พลางจ้

ออกหาเบ

ียกไม่สามารถให้บ

ทรศัพท์ออกจากหู

งที่ขีดสัญญาณบนหน้าจอของผม

ปที่ป้อมรัก

ผมพูด พลางส่งยิ้มพิมพ์ใจแบบที่มักจะ

อดภัยพิมพ์ลงในคอมพิวเต

ขมว

เหรอ” เขาถ

ลูกสาวของอันเดอร์บอส คุณน่าจะมีชื่อเธอติดแท็กระ

้รู้สึกสะทกสะท้า

ชื่อเอเลน่า วีตีเอลโล

ูบลงไปอยู่ที

างทุบมือลงบนขอบหน้าต่าง “เธอย้าย

งไอ้หนุ่ม” ยามพูด พลางเบนหน้าจอหล

เขาพูดจบ พวกเร

่งหน้าไปย

เร็วทุกป้าย ปาดซ้ายป่ายขว

อย่าง

รศัพท์ของเธอไม

นคือก

๊ยดตรงหน้าประตูเหล็กของคฤหา

ระกูลยืนอ

อมอ

ถ ยกปืนไรเฟิลขึ้นในท่าทางที

ชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่า

ู้เคยสอนพวกเรายิงปืนตั้งแต่ตอนที่พวกเราตัวสูง

ขาเรียบเฉย

ปซะ ไอ้หนุ่

น น้ำเสียงเริ่มดังขึ้

ี่ดอกไม้ตรงเ

ราวกับว่า

ดินทางออกจากรัฐ

ดหมุนล

ัตเตโอถาม เสียงของเขาแหบพร่าแตกสลายภายใต้

ะชับปืนไ

มีกำ

แผดเสียง ทุบพว

งเย็นชา “พวกเธอไม่เป็นที่ต้อนรับบนแผ่นดินของว

ขึ้นไปที่คฤห

้องนอนของ

ถูกดึง

กับหัวกะโหลกที่ม

ากไป

างๆ ผมก็ส่งกลิ่นเหมื