จันทราพร่างพราว เหมันต์หวนคืน

้นพลันปะทะกับสายตาคมกริบที่จ้องมองนางอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของของหญิงสาวจางไป นางปั้นสีหน้าสงบนิ่งขึ้นมาแทนที่แล้วย่อตัวคารวะลงอย่างอ่อนช้อย นางไม่อยากช้อนตามองอีกฝ่

่ทันระวังจึงทำให้

ื่องโกรธเคืองรังแกผู้อื่นด้วยเรื่องแค่นี้คงกระไรอยู่ ขยับปากยังไม่ทันเอ่ยสำครึ่งคำ มือผอมแกร็น

่เดินผ่านเด็กหนุ่มนั้น นิ้วมือของนางถูกคว้าไว้ก่อนทำให้นางหันกลับมาม

ลายนิ้วของพี่ชายใหญ่ อีกข้างจับปลายนิ้วข

ว อย่าเส

อเกินแต่กระนั้นนางก็ก้าวเดินจากมาโดยไม่หันกลับไปมอง เมื่อเท้าที่สวมรองเท้

ข้อมือเรียวงามกึ่งลากกึ่ง

แต่เกรงว่าเรี่ยวแรงตัวจะทำให้แม่บ้านของลุงใหญ่ล้มกล

นประคองหญิงสาวขึ้นรถม้า เมื่อตนตามขึ้นไปแล้วก็สั่งสารถีออกร

หน้าตาดุดันคนนั้นนัก คนที่นางใส่ใ

อหราน เจ้าเมือ

เพียงร้องอ้อในคอเบาๆ เป็นเชิงรับรู้แล

้าเมืองนำทหารออกปราบโจรชั่วช่วยคุณชายกัวอี้เซียวกลับมาได้ ทว่าเขากลับไม่ปกติ ไ

ขาแล้ว อายุน่าจะราวๆ สิ

บสี่แล้

จปิดกั้นทุกสิ่ง เมื่อร่างกายและจิตใจไม่สัมพัน

ารแพทย์หรือเจ้าคะ

ะเบาๆ “ข้าแค่ชอบอ่านหนังสือ เลยคา

นี้จะรักษาหายห

า เช่นเดียวกับนางที่ต้องใช้เวลารักษาบาดแผ

นอวี้เจินกลับมาที่บ้านพักก่อน ไว้โอกาสหน้าค่อยออกไปเยี่ยม

เขาสูงตระหง่าน ธารน้ำตาใสเป็นทิวทัศน์ที่งดงามง

เคยเห็นด้วยตาตัวเอง แต่ได้ยินว่านอกเมืองมีทัศนียภาพที่งดงามนัก เศรษ

่นติดตามไปด้วย อาจเพราะเติบโตในตระกูลชาวนามาก่อน แม้เป็นผู้หญิงแต่หากไม่ทำอะไรวันๆ เอาแต่เก็บตัวในห้องก็พาลจะอดตายเอาเสียก่อน เขาจึงไม่แปลกใจที่ครั้งนั้นเขาให้หลานสาวดูแลก

รรทุกหนังกวางทยอยลำเลียงเข้ามาเก็บในโรงเก

ก็แล้วกัน” หลินเหิงอี้ยิ้มให้หลานสาว กลับ

ญเรียบร้อยแล้วหรือเจ้าคะ” ความจริงนางไม่สนใจเรื่องเหล่านี้

่มีของมีค่าใดนักหรอก” หลินเหิ

ใหญ่นำของฝากของข้าไปด

งก็เห็นบรรดาหญิงสาวในตันหยางหลงใหลได้ปลื้มกับท่านเจ้าเมืองที่ยังไม่แต

้อยเท่านั

้าน หวังหมิ่นรอจนหญิงสาวเดินหายไปลับตาแล้วจึงเล

ร่งเครียด หรือหลานสาวของเขาจะเป็น