หย่าแล้วไง ฉันคือทายาทหมื่นล้าน

"เซ็นซะ"

เสียงเย็นชาดังขึ้น พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งที่ถูกโยนลงบนโต๊ะกาแฟกระจกตรงหน้าจริยาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังลั่น

ตัวอักษรสองคำบนหัวกระดาษ "ใบหย่า" ทิ่มแทงสายตาของเธอจนพร่ามัว

ธนชัย คล่องแคล่ว สามีของเธอ ยืนค้ำหัวอยู่ แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาของเขา แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังและโกรธเกรี้ยวราวกับเปลวไฟ

"จริยา!เธอมันนางแพศยา!อุษามีน้ำใจมาเยี่ยมเธอ แต่เธอกล้าดียังไงถึงผลักเธอตกน้ำ!" เขาชี้หน้าด่าเธอ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ

ข้างหลังธนชัย อุษา จำปาพันธ์ ยืนตัวสั่นเทาในสภาพเปียกปอนไปทั้งตัว มีเพียงผ้าห่มผืนหนาที่คลุมร่างบอบบางของเธอไว้ เธอดึงชายเสื้อของธนชัยเบา ๆ พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือสะอื้น "พี่ธันคะ อย่าโทษพี่จิ๊บเลยค่ะ... อุษาซุ่มซ่ามลื่นล้มไปเอง คุณอย่าไปว่าเธอเลยนะคะ..."

คำพูดที่ดูเหมือน "มีเมตตา" ของอุษายิ่งโหมกระพือไฟแห่งความโกรธและความต้องการปกป้องของธนชัยให้ลุกโชน เขาดึงอุษามาหลบอยู่ด้านหลัง ปกป้องเธอราวกับสมบัติล้ำค่า แล้วหันมามองจริยาด้วยสายตาราวกับมองขยะเปียกชิ้นหนึ่ง

จริยาแค่นั่งมองภาพบาดตาตรงหน้าเงียบ ๆ มองผู้ชายที่เธอแต่งงานด้วยมาสามปี กับผู้หญิงอีกคนที่กำลังแสดงละครฉากใหญ่ ชีวิตแต่งงานของเธอดูไม่ต่างอะไรกับเรื่องตลก

เธอหมดแรงแม้แต่จะเอ่ยปากอธิบาย เพราะเธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยเชื่อใจเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ภาพเมื่อสามปีก่อนวาบเข้ามาในหัว คืนนั้นฝนก็ตกหนักเช่นกัน เธอเป็นคนลากร่างที่โชกเลือดและหมดสติของเขาออกมาจากซากรถที่พังยับเยิน และพยายามปั๊มหัวใจช่วยชีวิตเขาอย่างสุดกำลัง

แต่เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา คนแรกที่เขาเห็นกลับเป็นอุษาที่ "บังเอิญ" ผ่านมาพอดี

จริยาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับว่างเปล่าราวกับทะเลสาบน้ำแข็ง เธอถามเสียงเบา "ในสายตาคุณ ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ"

"แล้วไม่ใช่หรือไง ผู้หญิงที่แต่งงานกับฉันเพื่อเงินอย่างเธอ จะเป็นคนดีไปได้สักแค่ไหนกัน" ทุกถ้อยคำของธนชัยราวกับเข็มน้ำแข็งอาบยาพิษ พุ่งตรงเข้าทิ่มแทงหัวใจของเธอ

ทันใดนั้น จริยาก็หัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบจนถึงกระดูก รอยยิ้มของเธอไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย

เธอหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมา ไม่ได้เหลือบมองเนื้อหาในสัญญาแม้แต่น้อย ก่อนจะตวัดลายเซ็นลงบนท้ายกระดาษอย่างรวดเร็ว

จริยา แก้วประเสริฐ

การกระทำที่เด็ดขาดและรวดเร็วของเธอทำให้ธนชัยชะงักไปชั่วขณะ เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นเธอร้องไห้ฟูมฟาย อ้อนวอน หรือไม่ยอมเซ็น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

เธอโยนปากกากลับลงบนโต๊ะ เสียงกระทบดัง "แกร๊ก"

"สมใจคุณแล้วนะ ธนชัย คล่องแคล่ว เราสองคนไม่มีอะไรติดค้างกันอีก" การเอ่ยชื่อเต็มของเขา คือการประกาศอย่างเป็นทางการถึงการสิ้นสุดความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง

อุษาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นเธอเซ็นชื่ออย่างง่ายดาย ดวงตาของเธอฉายแววประหลาดใจและมีเลศนัยอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยท่าทีน่าสงสารอย่างรวดเร็ว