คิดว่าจะได้แต่งกับหนุ่มเจ้าสำราญ กลับได้แต่งกับอาแท้ๆ ของเขา

้าวเข้ามาถามด้วยความดีใจ “คุณหนู ท่านจะไม่เอ

” ญาณิศาย้อนถาม “ตระกูลอย่างตระกูลพัฒนเก

นอกจากซื่อจื่อศิริวัฒน์อยู่เลย จู่ๆ ตอนนี้ก็บอกว่าไม่เอาแล้ว จนถึงตอนนี้บ่าวยังรู้สึกมึนงงอยู่เลย

างไปด้วย จึงไม่ได้ยินถ้

ก็คงไม่เกิดคว

ำมะเลเทเมากลับใจ เลิกฟุ้งซ่านแล้วก็แล้วกัน คุณหนูของเจ้าแ

ต้วกลับไม่สง

งใจเต็มเปี่ยมไม่มีลังเล แต่หากไม่

ะขึ้นรถม้า ด้านหลังก็ม

สาวเ

มออกมาจากประตูใหญ่ ในอ้อมแขนของทั้งสองคนยังกอดกร

ใช้มาบอกข้าว่าเจ้าจะกลับแล้ว ข้าเลยรีบตามออกมา ปาริชาติบอกว่าบ้านข้าไม่มีของอะไ

ยุ่งจึงไม่ได้ไปรบกวน ไม่นึกว่าจะยังท

าณิศาตลอดทาง วรินดาก็คอยแนะนำสหายให้ญาณิศาไม

าคล้องแขนญาณิศา ใ

็วนักนะ ไม่อยากให

ีบกล่าวทันที “วันหน้าข้าจะส่งเทียบเชิญทั้

พวกเจ้ามีหนังเสือผืนหนึ่ง แม้แต่หัวเสือก็ยังสมบูรณ์ไร้รอยตำหนิ วางไ

ประจำค่ายพยัคฆ์ของพวกเราเชียวนะ เมื่อวานนี้ตอนแม่นมตรวจนั

้องถ่อไปดูถึงคฤหาสน์แม่ทัพของพวกเจ

งระเรื่อ นางไม่รู้สึกอึ

หรือคำพูดประชดประชันเหน็บแนมของผู้อื่น ปาริชาติก็ไม่เค

บคุณพี่สาวเยี่ยที่ให้การต

กำลังพูด รถม้าคันหนึ่งก็

ง ร่างเงาร่างหนึ่งก็เ

งานเลี้ยงเลิ

สะดุดตา วิ่งเข้ามาไม่กี่ก้าว ผมหางม้าที่มัดสูงสะบ

จ้องไปที่ตัวปัณณวิชญ์

ระแจงเช่นนั้นของปาริชาติ เขาก็รู้ทันทีว่าตรงหน้าน

รเสเพลลงทันควัน แล้วส่ง

ว จะสามารถคุมท่านอาเล็กได้ และช่วยให

เอง สีหน้าก็จริงจังขึ้นมาทันที ทั

งสาและเข้

จินตนาการ

ปัณณวิชญ์ในระยะใกล้–คิ้วตาคมค

รติไม่มีใครหน้าตาข

แต่คนที่รวบรวมความงดงามแห่งฟ้าดินไว้มากที่สุด ย

ูลพัฒนเกียรติผู้มีอำนาจล้นฟ้าอยู่ในตำแหน่งสูงสุดของขุนนาง มีใจค

ุ

สามารถดึงราชครูพัฒนเกียรติผู้ไร้

ันปรากฏใบหน้านั้

น ดวงตาแดงก่ำ คุกเข่าอยู่ข้างเตียง วิงวอนด้

าสั่นสะท้านขึ

้าต

็ช่างเถอะ แต่นี่สวมบทบาทตัวเองเป็นนางเอก แล้วยั

บ้าไปแล

ปิ่นบุปผา》 ที่บรรยายว่าสูงส่งเย็นชาเคร่งขรึม ไม่เคยแย้มยิ้ม ทว่าม

ฝงความเย้ายวนมีเสน่ห์ไว้ในตัว’ ญาณิศาเคยสงสัยอยู่ช่วงหนึ่งว่า ผู้เขียนค

ศ บรรดาคุณหนูตระกูลสูงในสำนักศึกษาที่เริ่มมีความรักแรกแย้ม ไม่ว่ามีเรื่อ

่งจากราชครูพัฒนเกียรติ ก็เอ่ยชมอย่างเคลิบเคลิ้มว่า [หางตาเชิดขึ้นเล็กน้

ิศากลับแค่นหัวเร

ย้ายวนห

ความเย็นชาไร้

ูพัฒนเกียรติในปีนั้นก็เคย ‘ประท

่เข

้ผุ

ั้นไม่

ัดตีฝ่ามือสั่งสอนต่อ

เรื่องโกหก ญาณิศาเติบโตมาตั้งแต่เด็กจนโต

้อยู่สูงส่งต้องตกต่ำกลายเป็นตัวร้ายตัวฉกาจที่สุดในเล่ม รักแต่ไม่ได้ครอบ

าคิน สมควรอยู่คนเดียวอย่า

าน เสียงอันเย็นเยียบ

ับแล้

งดงามดั่งภาพวาด ท่วงท่าสง่างามโดดเด่น สวมชุดสีดำสนิทราวกับรวมความมืดมิดของ

นอาเ

เองก็มีสีหน้าตึงเครียด ทั้งสองคนยืนตั

ไปด้วย ไม่เพียงแต่ประหม่า แต่นา

ไปทางปัณณวิชญ

ะระยะห่างที่แนบชิดกับปัณณวิชญ์ จึ

ญาณิศาถึงเพิ่งรู้สึกตัว

ิต่อนางผู้เป็นหลานสะใภ้อย่างส

สัยไปพลาง พ

จ้า” ภาคิน

ปฏิเสธเป็นพัลวัน “ไม

ุม เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน” ภาค

ัณณวิชญ์แล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นคงต้องรบกวนคุณ

าคอยคุ้มกันนาง นางไม่อย