คิดว่าจะได้แต่งกับหนุ่มเจ้าสำราญ กลับได้แต่งกับอาแท้ๆ ของเขา

“เจียงซื่อหยวนตามจีบเสิ่นลู่ฉู่เป็นเวลาสิบปี แต่สิ่งที่ได้รับในวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของเธอคือคำพูดเพียงสี่คำว่า "น่ารังเกียจ" ด้วยเหตุนี้ เจียงซื่อหยวนผู้ซึ่งรังเกียจเสิ่นลู่ฉู่ จึงหันหลังกลับและตกลงที่จะแต่งงานกับตระกูลเป่ยตามที่ครอบครัวจัดหาให้ ...ตระกูลเป่ยเป็นตระกูลที่มีอำนาจและอิทธิพลมากที่สุดในเมืองหลวง สูงเกินกว่าที่เจียงซื่อหยวนจะเอื้อมถึง แต่โชคดีที่ตระกูลเป่ยเต็มไปด้วยคนเก่ง และหลานชายของพวกเขา เป่ยจื่อเย่ เป็นคนไร้ประโยชน์ที่ใช้เวลาไปกับการพนันและความเกียจคร้าน ไม่ว่าอายุหรือบุคลิกจะเป็นอย่างไร เขาก็เหมาะสมกับเธอ ในวันที่พวกเขาพบกันครั้งแรก-เจียงซื่อหยวนกำลังจินตนาการว่าเธอจะเข้ากันได้ดีกับเป่ยจื่อเย่หลังแต่งงานอย่างไร-ประตูเปิดออกเบาๆ ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน และเป่ยเช่อ ลุงผู้สูงศักดิ์และเย็นชาของตระกูลเป่ยก็เดินเข้ามา ...คำพูดของภรรยาอันเป็นที่รักของตระกูลเป่ย: "เหมือนดอกชบาในสวนหลวง ท่านไม่ต้องย่องเบา ข้าจะลงไปอยู่เคียงข้างท่านเอง" การรักเธอคือการสนับสนุนเธอ การอยู่เคียงข้างเธอ การปล่อยให้เธอเป็นตัวของตัวเองและเปล่งประกาย ไม่เหมือนคนอื่น”