icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

Oh! My Lolita คลั่งรักโลลิต้า

บทที่ 9 Chapter 8 : คนขายยา

จำนวนคำ:1213    |    อัปเดตเมื่อ:24/01/2022

r 8 :

ัวเราะคิกคัก พวกเขาแต่งตัวเรียบร้อยในเครื่องแบบบริษัททำความสะอาด ‘Deluxe Cl

ต้องเรียกหมอรินล

ทำความสะอาดบ้า

วยเท่านี้ยังมาใช้ทำงานบ้านด้วย ไม่สบายยังไ

ยมนัดกันตั้งวงหมูกระทะต่อที่บ้านใครสักคน หนีไม่พ้

รั้งที่ได้โอ้อวดกับเพื่อนฝูงว่าตัวเองเป็นเด็กเก็บปูดำขาย

ูกสาวสวยเรียนเก่งคงเป็นความ

ยนเภสัชกร

ชกร คนขายยาร้านขายยาน่ะ เวลาป

ยและไม่มีใครฟังหรือถ้าฟังก็คงลืมมันในอีกวินาทีต่อมา ไอรีนพยายามทำ

รู้ตัวว่ามีสายตาคู่หนึ่งลอ

ุณหมอยาหน่อ

ขาวกางเกงสามส่วน แว่นตาหนาเตอะผิดไปจาก

ยลูก คุณอาท่านเรียก

วตามแม่บ้านคนอื่น เหมือนเข้าเมืองหลิ่วเธอหลิ่วตาตาม เธอโค้งคำนับทักทายแบบญี่ปุ่นแม้แต่

้ค้างที

ค่

าจะพาไปที่ไหน แต่ก้าวตามร่างสูงชะลูด

กรงใจเธออยู่กับการ

น่อยได้ไหม?

ด้ค

่บ้านโล

ค่

ะไรเขาหรือเปล่า ก่อนหน้านี้ตัวเขาเองไม่กล้าโทรหรือส่งข้อความไปรบกวนด้วย

ินเธอบอกว่าเป็นคนขายยา ใ

เขาแล้วยิ้มอย่างใจดี พอเขาทำเงียบเธอก็ค่อย ๆ อธ

ี้! มันจะทำไมกันกับเภสัชกร

กเสียงหายใจฟึดฟัด ทำปา

งิดนะ เธอไม่ชอบ

มีใคร

็นหมอเลยนะอาว่าดีออก” คนพูดตั้งใจเดินกลับไปที่ห้องแต่ใช้บัน

วม ๆ คลุมทับด้วยผ้ากันเปื้อนลายโลโก้บริษัท ชายหนุ่มไม่นึกรังเ

รติดมากับแม่บ้านด้วย งี้ถ้าอาป่วยคงม

้วรินยังเรียนหนังสืออยู่ปีสองเองค่ะ เกิดรินจัดยาผิดคนไข้เป็นอ

ห้ไหมล่ะ? ร้

าตาบึ้งตึงแต่พอสบเข้ากับลักยิ้มตรงมุมปาก เธอเกือบลื

ถ้าคำพูดรินถ้าตรงไหน

อีกแบบ” บอกพลางหยุดก้าวลงหน้าประตูห้องรับแขก

เปิดรับโบนัส

เปิด
Oh! My Lolita คลั่งรักโลลิต้า
Oh! My Lolita คลั่งรักโลลิต้า
“หลังบิดาเสียชีวิตกะทันหัน 'ศรัณย์วริศ' ลูกครึ่งหนุ่มไทย-ญี่ปุ่น ทายาทบริษัทเกมจีบสาวผู้จีบใครไม่เป็นได้รับคำสั่งเสียให้ดูแลสาวน้อยไอรีน ในฐานะประธานบริษัท Airi คนต่อไป CEO หนุ่มไฟแรงจึงสวมบท 'คุณอา' ผู้หวังดีมีจุดประสงค์แอบแฝง 'ไอรีน' ในวัยยี่สิบปีบริบูรณ์ติดท็อปทุกสื่อโซเชียลมีผู้ติดตามนับล้าน! ภายใต้ฉายาโลลิต้าดอลล์เมืองไทย Tai LoliTa Irene เธอมีปากนิดจมูกหน่อย นัยน์ตาสวยใสกลมโตสีมรกต ผมหยิกลอนเหมือนตุ๊กตาบาร์บี้ นั่นทำให้คุณอา... ฉีกสัญญานางแบบพรีเซ็นเตอร์ระบบผูกขาดทิ้งไปเป็นสัญญาฉบับใหม่ที่ผูกขาดไว้กับคุณอาเสียเอง -------------------- "อาว่าเธอไม่น่าจะเป็นคนคิดมาก นักศึกษาสมัยนี้อาได้ยินว่าบางคนมีผู้ชายเลี้ยงนะ เยอะแยะไป" "คุณอาเลี้ยงรินไม่ไหวหรอกค่ะ" "อาไม่ได้หมายความว่าเลี้ยงแบบนั้น ที่ชวนมา... อาชวนมากินข้าวครับ อาชอบเลี้ยงข้าวเด็ก" คุณอาหรือเคยเห็นเธอเป็นเด็ก แววตาหลงใหลเอ็นดูของเขาบอกจุดประสงค์ชัดเจน แต่ด้วยสถานะลูกจ้าง เธอคงไม่กล้าพูดกับเขาตรง ๆ "คุณอาชอบแกล้งรินค่ะ คุณอาชอบล้อเล่นด้วย" "อาไปล้อเล่นตอนไหนครับ?" "ตลอดค่ะ ทุกวัน..." เสียงหัวเราะดังจากริมฝีปากหนาปรากฏลักยิ้มตรงมุมปาก เขาคงนึกขำเธอเข้าจริง ๆ กับเรื่องที่เธอคิดว่าคนอย่างเขาเห็นเป็นเรื่องเล่น! "ที่อาพูดเล่นด้วยเพราะอาเอ็นดูนะ ปกติอาไม่ได้เอ็นดูเด็กน้อยที่ไหนบ่อย ๆ อาให้ความช่วยเหลือเราช่วยรับไว้เถอะ อย่ามากศักดิ์ศรีนักเลยมันกินไม่ได้หรอก" "คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก... ที่เคยบีบ ๆ จับ ๆ คุณอาว่าขนาดมันเท่าเด็กน้อยไหมคะ?" แก้มกลมตุ่ยบนใบหน้าสดสวยบึ้งตึง มองบ้างไม่มองบ้างเธอยังเหมือนจะสนใจโต๊ะสีน้ำตาลมากกว่าหน้าตาหล่อ ๆ ของเขา หนุ่มวัยสามสิบสี่คงอดใจไม่ไหว ยื่นมือไปสัมผัสผมเป็นลอนสีน้ำบรอนด์ทองประสะโพกที่ลอดผ่านปลายนิ้วทีละเส้น หญิงสาวสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง "มาจับผมเด็กเล่นทำไมคะ?" "ไม่เด็กก็ไม่เด็กครับ... แต่ถ้าเป็นเด็กดื้อแบบนี้อาคงไม่ได้เลี้ยงไม่ไหว เธอน่ะจะเป็นเด็กอาไม่ไหวต่างหาก"”