เรือนรักเรือนเสน่หา (เรือนคุณพระ)

“"แม่บุษรออยู่ที่นี่นะ ประเดี๋ยวฉันจะให้บ่าวไปเอายาที่เรือนคุณแม่ กินยาสักหน่อย ก็จะดีขึ้น" ศรพูดทำท่าจะลุกออกจากเตียง ทว่าเปลือกตาที่เปิดออกพร้อมดวงตาฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำกลับทำให้ศรไม่กล้าก้าวจากไป เขาค้อมกายเหนือร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ฝ่ามือประคองสองแก้ม สบสายตาฉ่ำชื้นนั้น ดวงตาของหล่อนสื่อความหมายจากหัวใจจนหมดสิ้นแล้ว "หล่อนไม่อยากให้ฉันไปหรือ" เจ้าของใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยพิษไข้ปิดเปลือกตาลง ก่อนจะพยายามลืมขึ้นมองเขา พยักหน้าน้อยๆ บ่งบอกว่าหล่อนต้องการอย่างนั้นจริงๆ นั่นทำให้หัวใจของศรไหววูบก่อนจะเต้นแรงรัวเร็ว เขายิ้มให้หล่อน ประคองสองแก้ม ดวงตาคมแต่หวานไปด้วยความอ่อนโยนจ้องใบหน้าน้อยๆ นั้น "ได้ พี่จะไม่ไปไหน พี่จะอยู่กับน้อง น้องหลับตานะ พักสักหน่อย ประเดี๋ยวค่อยตื่นมากินยาก็ได้ พี่... พี่จะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน จะอยู่กับน้อง" "รอพี่นะ ที่จะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย จะทำทุกอย่างให้ถูกต้อง รอพี่นะแม่บุษ" เสียงทุ้ม หวานและกรุ่นไปด้วยความอ่อนโยน แม้จะไกล ทว่าบุษบายังรับรู้ได้ว่าเขาพูดกับหล่อน หากนั้นคือความฝัน ก็คงเป็นฝันที่ดีสุด "พี่จะรักน้องให้เต็มหัวใจ" เสียงจากหัวใจบ่งบอกร่างที่กกกอด และเมื่อบุษบาเบียดร่างเข้าหาเขามากขึ้น ศรยิ้มก่อนจะตระกองกอดร่างแบบบางแนบแน่น เขาอยากกอดหล่อนแบบนี้ทุกค่ำคืน”