icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
ลำนำรักร้าว

ลำนำรักร้าว

ผู้เขียน: เฌอรามิล
icon

บทที่ 1 เผชิญหน้า ตอนที่ 1

จำนวนคำ:1210    |    อัปเดตเมื่อ:30/01/2022

่งนวลไปทั่วบริเวณ ลมเย็นพัดเฉื่อยฉิวกระทบยอดไม้ใบหญ้าปลิวสะบัดไปตามแรงของสา

ให้หล่อนกลับบ้านช้ากว่าปกติ และเมื่อมาถึงก็ต้องรีบมาพบกับเจ้าของบ้านผู้อุปการะเลี้ยงดูส่งเสียหล่อน ท่านอ

ุณท่านรออยู่บ้างบนน่ะ รี

่ะ" หล่อนตอบแม่บ้านซึ่งเดินลงบันไดมาพอดี ป้าณีคนนี้เป็นแม่บ้านคนสนิท

ำเสียงทุ้มนุ่มแล้วเดินผ่านหน้าเด็กสาวออกไปด้านนอก ส่ว

เกี่ยวกับประวัติตัวเองผ่านลมปากของผู้อื่นโดยไม่เคยมีโอกาสได้รับทราบความเป็นจริงอย่างถ่องแท้ จิตใต้สำน

ำคือก้มหน้าก้มตารั

จันทร์หยุดยืนอยู่ตรงประตูห้องแล้วเรียกบอก

องกรายผ่านธรณีประตูเข้าไปด้านใน เด็กสาวยกมือไหว้ทำความเคารพผู้ใหญ่กว่าแล้วนั่งพับเพี

หรอคะ พี่พิศบอกว่าคุณท่า

คุณหญิงเรียบเฉย และไม่ได้มองให้ความสนใจเด็กสาวนัก ทำให้พรพระจันทร์โล่งใจที่ท่านคงไ

่ะ...เลยกลับช้า คุณหญิงม

กแล้ว อยากให้เราระวังตัวเอาไว้หน่อย คราวนี้คงกลับมาอยู่ที

อได้ยินชื่อนั้น หล่อนแขยงใจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าหร

มันก็ไม่มีปัญหา เห็นว่าจะพาคู่หมั้นม

...หล่อนกำมือเข้าหากันแน่น ลอบถอนหายใจใ

อคู่หมั้นเขาจะแยกกันนอน อ้อ...ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะจันทร์เจ้า" คุณห

างยี่สิบค่ะ

ก็โตเป็นสาวแล้ว" พูดเท่านั้นคุณหญิงก็หันกลับ

ิงซึ่งมีต่อหล่อน หากในความเป็นจริงแล้วท่านควรรังเกีย

าไว้เหนือเกล้า ด้วยได้ท่านอบรมเลี้ยงดูมา หล่อนถึงได

ากอยู่แห่งหนตำบลได หรืออาจจะอดตายข้างถนนไปแล้วก็ได้ เพ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ลำนำรักร้าว
ลำนำรักร้าว
“"ไสหัวจากบ้านฉันซะ! แล้วไม่ต้องกลับมาอีกที่นี่ไม่ต้อนรับกาลกิณีที่มีเลือดชั่วๆ อย่างเธอ" "พี่อาร์ม...ปล่อยนะคะพี่อาร์มเป็นบ้าไปแล้วเหรอ นี่มันดึกแล้วจะให้จันทร์เจ้าไปไหนคะ" หล่อนรู้ดีว่าเขาพูดจริงทำจริง ใจดวงน้อยแปลบปลาบหวิวเหมือนจะหลุดลอยไปตามแรงลากดึง อุตส่าห์หลบลี้หนีหน้าไม่ออกไปให้เขาเห็นวายยังถูกตามรังควาญจนได้ และที่สำคัญเขากำลังผลักไสหล่อนออกไปทิ้งข้างถนนหน้าบ้าน "อย่ามาเรียกฉันว่าพี่...ฉันไม่เคยคิดจะนับญาตินับเชื้อกับผู้หญิงกาลกิณีอย่างเธอ อย่าคิดว่ามีคุณแม่ให้ท้ายแล้วจะตีเสมอเป็นเจ้าของบ้านคนนึงได้นะ เพราะต่อไปนี้เธอ! ไม่ต้องเข้ามาเหยียบบ้านฉันอีกแล้ว จะไปไหนก็ไป!!!" ปัง! "ว้าย! พี่อาร์ม!!" ร่างเล็กถูกเหวี่ยงจนกระเด็นติดประตูรั้วที่ยังปิดสนิท แล้วยืนเท้าสะเอวทะมึงถึงจ้องหล่อนราวเป็นสัตว์เดรัจฉานน่ารังเกียจนักหนา "ออกไปซะ...ไม่มีเธอสักคนที่นี่คงสงบสุขมากขึ้น อีกหน่อยฉันจะแต่งงานพาเมียมาอยู่ที่นี่! ฉันไม่เห็นความจำเป็นว่าจะต้องเลี้ยงลูกเมียน้อยอย่างเธอไว้เป็นหอกข้างแคร่ทำไม" พรพระจันทร์น้ำตาไหลทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะร้องไห้ หัวอกของหล่อนแน่นจุกกับคำถาถางด่าทอต่างๆ นาๆ ที่เขาสรรหามาพ่นพูด ชายหนุ่มจะรู้บ้างไหมว่าหล่อนก็ไม่ได้อยากเกิดมาเป็นแบบนี้ ถ้าเลือกได้หล่อนคงไม่อยากมีชีวิตอยู่เป็นภาระ เป็นตัวปัญหาของใครหรอก....”