icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ลำนำรักร้าว

บทที่ 3 เผชิญหน้า บทที่ 3

จำนวนคำ:1204    |    อัปเดตเมื่อ:30/01/2022

คิดถึงมากนัก ฎสินตร์หรือพี่อาร์มที่หล่อนเรียกติดปากมาตั้งแต่เด็กทั้งที่เข

ครั้งวีรกรรมที่เขาทำกับหล่อนมันฝังลึกอยู่ในใจเหมือนเป็นแผลเป็นที่ไม่มี

โยนในบ่อน้ำจนเกือบจมน้ำตายมาแล้ว โชคดีได้ลุงพ่วงคนสวนเห็นเหตุการณ์และช่วยเหลือได้ทัน ตั้

ี่หลบที่ซ่อนตัว ทำอย่างไรก็ได้ให้เขาหาไม่เจอ ลดการเผชิญหน้ากั

วามทรงจำ ยังมีอีกหลายๆ เหตุการณ์เฉียดตายเพราะน้ำมือของฎสินตร์อีกนับไม่ถ้วนที่หล่อนต้องพบเจอทั้งๆ ที่เขากลับมา

..หล่อนคงต้องมีอีกสักร้อยแปดชีวิตถึงจ

าะรีบมาพบคุณหญิงก่อน และหลังจากนี้ก็มีงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ รวมถึงช่วยป้าแม่ครัวทำกับข้าวมื้อค่ำด้วย

ุณเจ้าของบ้านหลังนี้อยู่เสมอ เพราะถึงแม้จะมีที่มาอันอัปยศเป็นกาลกิณีของท

บการดูแลเฉกเช่นลูกหลานคนหนึ่งซึ่งไม่ใช่คนใช้ นับเป็นความเมตตาอันสูง

ะตั้งหน้าตั้งตาเรียนให้จนจบมัธยมมาด้วยเกรดเฉลี่ยติดท๊อปของประเทศ สอบเข้าใ

โต๊ะหนังสือคว้าโทรศัพท์มาเช็กว่ามีรายการอะไรอัพเดตบ้าง เพราะหล่อนขายข

ทำกับข้าวสำหรับมื้อค่ำให้คุณหญิงกัญญา แน่นอนว่าบ่อยคร

ความหนึ่งส่งเข้ามาในเบอร์มือถือและเป็นเบอร์แปลกที่หล่อนไม่รู้จัก ซึ่งโดยมากต่อให้ขายของมีลูกค้

ต้องนิ่วหน้าด้วยความไม่เข้าใจ ว่าใครที่มีเจตนากลั่นแกล้งถึงขนาดเอาความเ

ใครอื่นไปไม่ได้ที่ทำแบบนี้ แต่...เขามีเบอร์มือถือของหล่อนได้อย่างไรกัน สืบเสาะเอามาจากไ

เขาจะมาถ

็คงไม่มีอะไร อดทน...จนกว่าจะเรียนจบนะจันทร์เจ้าแล้วเธอ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ลำนำรักร้าว
ลำนำรักร้าว
“"ไสหัวจากบ้านฉันซะ! แล้วไม่ต้องกลับมาอีกที่นี่ไม่ต้อนรับกาลกิณีที่มีเลือดชั่วๆ อย่างเธอ" "พี่อาร์ม...ปล่อยนะคะพี่อาร์มเป็นบ้าไปแล้วเหรอ นี่มันดึกแล้วจะให้จันทร์เจ้าไปไหนคะ" หล่อนรู้ดีว่าเขาพูดจริงทำจริง ใจดวงน้อยแปลบปลาบหวิวเหมือนจะหลุดลอยไปตามแรงลากดึง อุตส่าห์หลบลี้หนีหน้าไม่ออกไปให้เขาเห็นวายยังถูกตามรังควาญจนได้ และที่สำคัญเขากำลังผลักไสหล่อนออกไปทิ้งข้างถนนหน้าบ้าน "อย่ามาเรียกฉันว่าพี่...ฉันไม่เคยคิดจะนับญาตินับเชื้อกับผู้หญิงกาลกิณีอย่างเธอ อย่าคิดว่ามีคุณแม่ให้ท้ายแล้วจะตีเสมอเป็นเจ้าของบ้านคนนึงได้นะ เพราะต่อไปนี้เธอ! ไม่ต้องเข้ามาเหยียบบ้านฉันอีกแล้ว จะไปไหนก็ไป!!!" ปัง! "ว้าย! พี่อาร์ม!!" ร่างเล็กถูกเหวี่ยงจนกระเด็นติดประตูรั้วที่ยังปิดสนิท แล้วยืนเท้าสะเอวทะมึงถึงจ้องหล่อนราวเป็นสัตว์เดรัจฉานน่ารังเกียจนักหนา "ออกไปซะ...ไม่มีเธอสักคนที่นี่คงสงบสุขมากขึ้น อีกหน่อยฉันจะแต่งงานพาเมียมาอยู่ที่นี่! ฉันไม่เห็นความจำเป็นว่าจะต้องเลี้ยงลูกเมียน้อยอย่างเธอไว้เป็นหอกข้างแคร่ทำไม" พรพระจันทร์น้ำตาไหลทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะร้องไห้ หัวอกของหล่อนแน่นจุกกับคำถาถางด่าทอต่างๆ นาๆ ที่เขาสรรหามาพ่นพูด ชายหนุ่มจะรู้บ้างไหมว่าหล่อนก็ไม่ได้อยากเกิดมาเป็นแบบนี้ ถ้าเลือกได้หล่อนคงไม่อยากมีชีวิตอยู่เป็นภาระ เป็นตัวปัญหาของใครหรอก....”