icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

Master & Me คุณท่านของผม

บทที่ 3 เพียงเท่านี้

จำนวนคำ:2972    |    อัปเดตเมื่อ:21/02/2022

ที

นเกิดจากค

กหัวหน้าทาสเรียกไปรับแล้วเปิดมันออกมา เขาก็พบว่าสิ่งที่เขาได้เป็นของขวัญวันเกิดคื

ต่จริงๆ แล้วคำขอของเขาไม่ได้ถู

็รู้เลยว่าต้องเป็นธามที่บอ

ยแววผิดหวังออกมาอย่างไม่ปกปิด ทำเอาหัวหน้าทาสที่เป็น

อก็ดีแล้

ม่อยากไ

จริง ทำให้เขาถูกตบเข้

ทธิ์เลือกด้วยเหร

าเหยเกเล็กน้อยด้วยเจ็บแปลบขึ้

ช่เหรอว่าไอ้โง่นั่นมันเป็นยังไง โน่น ป่านนี้ยังนอนพะงาบๆ หยอดน้ำเกลือไม่ได้สติอยู่เล

นา ถึงเขาจะโง่ที่ไม่รู้จักพอใจในสิ่งที่ตัวเองมี ทว่าก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดที่จะไม่รู

เตรียมข้าวของ คืนพรุ่งนี้คุณท่า

้ไปจัดในห้องบอลรูมของคฤหาสน์ ทว่ายังไม่ทันจะได้เดินออกจากเรือนนอนทา

วุ่นวายเป็นอันขาด ไม่ง

่ล่ะ ขนาดของขวัญที่ร้องขอยังเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดเลย ถูกปฏิ

้าใ

งึกหงัก ก่อนที่หัวหน้าทาสจะเดินอ

องวุ่น

ขาจะทำน่ะ...คือขอของขว

ไม่อยากได้สิ่งของมีค่าอะ

ที่จะได้

ีวิตเขาก็ไม่ต้

ูมในคฤหาสน์ เป็นโอกาสให้ทวิชได้สำรวจท

ันหน้ากับนายของเขาซึ่งๆ หน้า

ได้รับอิสระ ทวิชก็รู้สึกว่าเขาไม่มีอะไรที่จะต้องเสียอีกแล้ว ชีวิตอย่างนั้นหรือ? ถ้าเขาต

ใจจะทำสิ่งนั้น โชคเป็นของเขาที่นายใหญ่แห่งสังกัดจันทรา

ดของทวิชเสียด้วย เขาเลยถือโอกาสคิดเข้าข้างตั

งที่คฤหาสน์มีการจัดงานเลี้ยง เหล่าทาสและไทมักจะได้รับอนุญาตให้พักผ่อนกันตามอัธยาศัย ดื่

ทาสเหมือนกัน แต่เขาตั้งใจว่าจะไม่เป็นทาสอีกแล้ว ด

น ไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว ทวิชจึงอาศัยโอกาสนี้หลบไปยังคฤหาสน์เพื่อทำตามแผน ท

ไทที่เป็นลูกน้องของธามยืนเฝ

ำอย่างไรถึงจะเข้าไปป

่สามารถลักลอบเข้าไปได้บ้าง ก่อนจะสังเกตเห็นว่าที่กำแพงใกล้กับจุดที่เขาซ่อนตัวอยู่มีช่องลม

อดมองไปในช่องลมที่มีตะแกรงกั้น พลัน

สะด

ลงมือไขน็อตเพื่อทำการเปิดทันที ในใจก็ชื่นชมความรอบคอบของตั

ด้อย่างไม่ยากเย็น แต่เมื่อทิ้งตัวลงมายืนบนพื้นได้ เขาก็ต้องส

เป็น

กริมฝีปากของผู้ชายในชุดสูท ท่าทางน่าเกร

้... นายขอ

าอย่าง ‘เวหา จันทรานิรันดร์’ ทายาทคนเดียวและเป็นนายใหญ่ของสั

ตรียมใจนั่นล่ะ แต่นี

าทอดสายตามองก็รับรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าคือ

หรับจันทรานิรันดร์แล้ว สัญลักษณ์ของจี้จะเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ทาสกว่าครึ่งหนึ่งของอาณาเขตนี้

ว่าเธอเ

ฟังเสียวสันหลังวาบ ริมฝีปากของทวิชสั่นระริกจนรู้สึกได้ เขาพู

เพราะเขาต้องการหลีกความวุ่นวายจากผู้คนด้านนอกมาใช้เวลาอยู่กับตัวเองครู่ห

ุดหงิ

ูด เขาเองก็ไม่มีอะไร

แขนของเด็กหนุ่มไว้มั่น ทวิชยังไม่ทันจะได้ทักท้วงอะไร ประตูห้องน้ำก็ถูก

การด

ได้รับอนุญาต แน่ล่ะว่ามันต้องเป็นความบกพร่องในหน้าที่ของพวกเขาที่ปล่อยให้การรักษ

ลอดภัยในครั้งนี้มองหน้าเด็กหนุ่ม

ทำอะไร

.คือผ

่าแล้ว เพราะนอกจากจะอยู่ท่ามกลางพวกไทที่เป็นบอดี้การ์ด เขายังอยู่ท

นสัญญาณให้บอดี้การ์ดของตนพาตัวทาสคนนี้ออกไป ทวิชถูกร

ผม! ปล

่นวายไปมากกว่านี้อีก แค่น

อก หากแต่ก็ไม่ได้ทำให

ตส่าห์เข้ามาที่นี่ได้แล้ว เขาจะต้อ

คุณท่านครับ! ผมมีเรื่องจะขอร้อง

ียบ

ยใหญ่ แค่เห็นหัวคิ้วขมวดมุ่นของเวหาก็รู้แล้วว่ากำลังหงุดหงิดใจเพีย

็กหนุ่ม เวหาที่หันหลังจะเดินไปอีกทางก็ชะงัก หันมามองเจ้าของ

ิดผมครับ! ผมมาขอ

นที ส่วนธามก็

ร ฉันก็ให้หัวหน้าท

ม่ใช่ของที่เข

ตัวออกไ

่อนที่เจ้านายของเขาจะเสียหน้าไปมากกว่านี้ ทว่าก็ต้อง

่ม แต่ก็ยังไม่ปล่อยมือ รอให้ผู้

ฤหาสน์เป็นเพราะอยากจะข

้าให้อีกฝ่

ส่งไปให้ไม่ใช่สิ่ง

ี่น่ารำคาญใจมากเป็นแน่ ลูกน้องคนสนิทของเขาจึงไม่ยอมแจ้งให้เขารู้

ธออยาก

ไม่น้อย แต่ก็จำใจถอยออกมาโดยดี ปล่อยให้นายใหญ่ได้สะสางปัญหา ส่วนเขาก็คอยเก็บกวาดในภายหลัง ขณะที่ทวิชซึ่งไม่เคยเห็นหน้านาย

เปิดรับโบนัส

เปิด
Master & Me คุณท่านของผม
Master & Me คุณท่านของผม
“หลังยุคทุนนิยมล่มสลาย โลกเปลี่ยนแปลงไปไม่เหลือเค้าเดิม สามชนชั้นถือกำเนิดขึ้นใหม่ 'นาย' 'ไท' และ 'ทาส' เมื่อไม่สามารถเอาตัวรอดได้ในสังคมอันโหดร้าย ผู้คนจึงจำหน่ายตัวเองเป็นทาสเข้าสังกัดนาย 'ทวิช' เป็นหนึ่งในผลพวงนั้น เด็กหนุ่มถูกจำหน่ายเข้าเป็นทาสในสังกัดของ 'เวหา จันทรานิรันดร์' และนั่นคือการจำหน่ายครั้งสุดท้ายในความเป็นทาสเพราะทวิชหมายมั่นปั้นมือว่าเมื่ออายุครบยี่สิบ เขาจะใช้ชีวิตของเขาเพื่อไถ่ตัวเองเป็นไท ความแน่วแน่และบ้าบิ่นของเด็กหนุ่มทำให้เวหาซึ่งไม่เคยรู้ว่ามีทาสใจกล้าอยู่ในสังกัดอดไม่ได้ที่จะให้ความสนใจ ความสนุกจากการได้เห็นทวิชเล่นกับชีวิตของตนเองแปรเปลี่ยนไปเมื่อเวหาค้นพบว่าทวิชไม่เหมือนกับทาสทั่วๆ ไป รู้ตัวอีกที...ก็ตกหลุมรักทาสของตนไปแล้ว หากแต่ทวิชคือลูกนกที่สยายปีกแผ่กว้างเตรียมออกบิน ท้องฟ้าอย่างเขาจะต้องทำอย่างไรถึงจะได้หัวใจของนกตัวนั้นมาโบยบินอยู่ข้างกายเขาสิ่งของมีค่าเท่าไรถึงจะมากพอที่จะซื้ออิสระของเด็กหนุ่มได้... เป็นเรื่องที่เวหาคิดไม่ตกเสียเหลือเกิน...”