เสน่หากุมภัณฑ์ (ภาคเสริม แก้วอสุรา)

ที

ะโอรสของกษัตริย์ปรมะต้องเดินเท้า และใช้พาหนะขับขี่ไปตามผืนแผ่นดิน กว่าจะถึงยังที่หมายก็ใช้เวลาร่วมยี่สิบทิวาและราตรี เป็นที่ให้เหนื่อยอ่อนสำหรับเหล่

เล่นซุกซนสนุกสนาน แอบปลอมเป็นสามัญชนหนีไปเที่ยวชมร้านตลาดตามลำพังให้คณะราชทูตจากสราลีและการิต ทหารเอ

ก่พ่อๆ ของข้าแล้วกันว่า

้ที่ไหนกันเล่

รศเข็ดหลาบ ยังคงซุกซนไปตามประสายักษ์หนุ่มวัยค

แต่เจ้าวรรศนี่เหลือเกินจริงๆ เทียบกับเจ้าศวรรย์แล้ว ร้ายกาจกว่าหลายขุมยิ

ดจะเอาอยู่กันหากไม่ใช่

กระถดถอยลง ยิ่งอยู่ต่อหน้ากษัตริย์แห่งสราลีด้วยแล้ว ท่าทางนั้นก็

หลกเพียงใด แต่ก็หา

้ชื่อว่ารูปงาม อีกทั้งยังเกิดจากเหงื่อไคลของสองบิดาด้วยการดลบันดาลขอ

างม้าดำขลับราวกับนิลน้ำงาม ผิวเนื้อนวลเนียนทองอะร้าอร่ามชวนมอง ล้วนแล้วทำให้ต้องตกตะลึง หากแต่ความงดงามนั้นกลับหาได้ดูอรชรอ้อนแอ้น เร

่าผ่าเผยชวนให้ลุ่มหลงดุจต้องมนตร์ ผู

บและเอ่ยขึ้น เมื่อนั้

โอรสองค์สุดท้องในกษัตริย์ปรมะ กราบ

รย์ เจ้าเดินทางมาไก

าเห็นบ้านเมืองของสราลีแล้วก็ยิ่งเริงรื่น มองไปทิศทางใดก็ช่างเจริญหู

องเมืองท่าการค้า ขณะที่ปรมะได้ชื่อว่าเป็นดินแดนอส

มีร้านรวงมาก ข้าดีใจยิ่งนักที่

ยินดียิ่ง

ินพระทัยไม่ผิดแล้วที่ส่งราชทูตไปทาบทามให้มาดูตัวกับองค์ยุพราช หากได้ดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน นอกจากสราลีจะแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ยังเจริญหูเจริญต

เอง เหตุเพราะติดพันราชกิจ จำต้องสะสางให้เสร็จสิ้นเสียก่อน ไม่เช่นนั้นจะมีปัญหาตามมา

ใดเขาถึงเห็นว่าบัลลังก์ตำแหน่งองค์ยุพราชถ

ว้นสราลีให้การต้อนรับขับสู้กระหม่อมอย่า

พระทัยนัก หารู้ไม่ว่าคือการเสแสร้ง กร

ื่อยเถิด ประเดี๋ยวข้าจะให้ข้าราชบริพารพาไปยังตำหน

ห้เจ้าวรรศและการิตซึ่งมาทำหน้าที่เป็นราชองครักษ์ไปพักยังตำหนักของอ

องให้นวินลูกข้าพิชิตใจองค์ศวรรย์เพื่

*

่ในสราลีนั้

นั่นคือสิ่งที่สราลีพึงกระทำ แต่ก็ทำให้เจ้าศวรรย์พอใจอยู่ไม่น้อย ด้วยแต่ละสิ่งสรรพที่ถูกนำมาปรนนิบัตินั้น หลายอย่างทีเดียวที่เขาหาได้

วรรศเป็นยั

ิอาจดึงดูดใจเขาได้อีกแล้ว จะมีก็แต่สิ่งเ

องค

ได้ยินแต่เหล่าข้าราชบริพารแล

าญอย่างนี้ รูปลักษณ์

ึนเมาสุรา ชวนให้เ

นดินสราลีแล้วไซร้ ก็โผล่หน้ามาให้เ

หาได้สนใจจะพบพานอย่างแท้จริง แต่บัดนี้เบื่อหน่ายเสียเหลือเกิน ครั้นเห็นนางกำนัลเข้ามาปรนนิบัติในตำหนั

วนพฤกษาข้างตำหนัก ห้ามผู

บอาหารคาวหวานไปตั้งให้ที่พลับพลาในสวนพฤกษาโดยเร็วไ

ได้ชาเพราะฟังคำคุยโวโอ้อวดของเห

ที่ใช้เวลาสะสางร่วมสัปดาห์เดินทอดน่องผ่านสวนพฤกษาหมายจะกลับตำหนัก ภาระหน้าที่ซึ่งได้รับมอบหมายนั้นช่างใหญ่หลว

เองนะ! ไยจึงต้องรับผิดชอบเรื่อ

้ใดเทียบเคียง เรียกได้ว่าเป็นบุคคลสำคัญยิ่งแห่งสราลีนคร กระนั้น...ภาระหน้าที่ก็ทำให้เขาเหนื่อยอ่อนอยู่ดี จนลืมไปหมดสิ้นแล้ว

ย่างดี เพราะเขาจำจะต้องทำวิธีใดก็ได้ให้พระโอรสของกษั

าวางมาตรการจัดเก

หมายหน้าที่โดยดุษณี บัดนี้ลอบถอนหายใจออกมาคราหนึ่งเมื่

หายอ่อนล้าเมื่อไรแล้ว

จะกลับตำหนักอย่างเดียว หากแต่ก็ต้องชะงักเมื่อก้าวมาถึ

วไม่คุ้นตา อีกทั้งอาภรณ์ที่สว

นก็คงจะเป็น