icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อันดาวายุ

บทที่ 4 

จำนวนคำ:1918    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

เลย มันคือคืนนรกชัด

ำอะไรปัญญาอ่อนแล้วก็

ลก แกล้ง

พลิน เธอสะดุ้งเมื่อเ

ุ่นเดียวกันแ

ั้นที่วางอยู่ในแต่ละ

ห้องหับมิดชิดเหมือนค่า

อไฮโซ มีห้องพักอย่า

งเท้าได้แล้ว เ

ืมเวลา น้ำก็ยังไม่ได้

ียงนอนของตัวเอง ระหว่างทาง

เสียงดัง เดี๋ยวตอนเ

ดาเ

็จภายในสิบนาที ไม่เช่นนั้นได้น

น้องปีหนึ่งต้องได้อาบ

ทธิ์ลงมาอาบน้ำในห้องน้

บันเพราะมันถูกมาก เทอมหนึ่งไม่กี่ร้อยบาท มันช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายของ

อ กยศ. ดอกเบี้ยช่างถูกแสนถูก ทางกองทุนจ่ายค

อน มันก็ทำให้เธอรอดช

ก ทั้งชื่อจริง ชื่อเล่น และแสดงความสามารถพิ

บเก็บตัว เธอเลย

ว่าความสามารถพิเ

หัวเราะมันมีข้อดียังไง

ญญาตรีนี

อ บางคนก็ตลก มีเรื่องมาแสดงให้รุ่นพี่ขำกันท

กหนักหน่วงขนาดไหน ถ้า

นไม่ได้หอบผ้าหอบผ่อ

อยู่ข้างนอก มันแพงแสน

ีอย่าง ไปเรียนไม่ต้องเ

กว้างขวาง

ด้เข้าเรียนสถาบันที่นี่ก็ต้องไปหยิบยืมเงิน

ิดขัด แม้จะเป็นสถาบันที่อ

แต่ก็ยังดีกว่าไ

อที่เรียนสาขาเคมีร้องไห้โฮ ก่อนจะวิ่งหนีขึ้นไปบนหอ เก็บเส

ท่าทำทางเหมือนกับว่า

ชิญตามสบาย วันๆ เจอแ

่เท่ากัน ก็เหมือนมนุษ

ล้วจะจิตใจดีทุกคนนะ ก็คนนี่แหละ ดีเลวชั่วช้าใจดำปนเปกันไป คนที่ใ

ตาปริบๆ คิดสภาพตัวเอง

หนถึงไม่สติ

มชอมไปพูดว่าดึกแล้วอย่าไปเลยนะ ในหอมันจะมีรุ

ว่างรุ่นพี่

นึ่งพาลูกตัวเองมาฝากฝังให้อยู่หอก็ต้องฝา

ื่นๆ หากเกิดอะไรขึ้

เหมือนสุนัขเพียงใด ก็ต้องหาทางให้รุ่นน้อ

ข้าสู่สภาวะปกติ อั

งความสามารถพิเศษต่อ ห

พระ และหนีขึ้นไปนอ

อน! เธอลืมอ

งตัวเองนิ่งอย่างปลงๆ

่อเล่น ชอบสีอ

าๆ

มที่ต่างๆ จะที่นอน ห้องอ่า

ฮาๆ ของกัลยาแล้

อนเนอะ บ้านช่องตัวเอ

ัวเองอยู่ไหน ชอบกินอะไร

้วยังไม่รู้ว่าต

หลายคนกำลังสนุกสน

ตรเซ็งกับเรื่อง

ายงานที่รับจ๊อบพิเศษ

้พอยาไส้ไป

ถานการณ์ เธอจะต้อ

ไม่อย่างนั้นเธอจะหาลา

าหาลายเ

อยไปหาเอาก็ได้ โดนด

ัวให้ม

.. เพื่อการศึกษา เพื่

บล็อกนอนของรุ่นพี่ที่ว่าง

พญา แล้วเธอต้องคลาน

วเองเป็นรุ่นพี่ ขึ้นปีสองเมื่อไห

มือนทหาร ไม่มีห้องหั

ะวางเงินไว้กี

ไม่

ชื่อใช

เหลือเชื่อม

ี้ผีดุด้ว

. ขนหัว

าย ถ้าใครทำหล่นไว้ ยังประกาศหาเจ้าของ แม้แต่เงินห้าบาท สิบบาท

็นสองชั้น เหมือนบล็

ด้านล่าง จะลุกจะนั่งนอนก็สบาย ที่สำคัญก็ค

หนปีนขึ้นไปเสียงดัง ร

ชุมอีก

้น้ำหนักเกินมาตรฐา

มเดินให้เบามากที่สุด

นพี่เท

่างนั

ดับตับไหม

อย่างอ่อนน้อมถ่อมตน อีกฝ่

นพี่ในหอนี่จิ้งจอกเก้

่งเสียงดัง

ันหมดนั

ว่ารู้ไ

เปิดรับโบนัส

เปิด
อันดาวายุ
อันดาวายุ
“"คิดถึงเราบ้างไหม" "ก็... คิดถึง" เธอตอบเขาเสียงสั่นๆ ใจสั่นยิ่งกว่าอะไร "ชื่นใจเหมือนกันนะ มีคนบอกว่าคิดถึง" เขาเลื่อนมือมาจับมือเธอเอาไว้ ประสานเข้าหากัน มือที่กุมเข้ามาหาทำให้เธอหน้าแดงหนักกว่าเก่า เธอไม่ได้ดึงมือหนีเพราะมันรู้สึกอบอุ่นและมีความสุข "ใกล้ปีใหม่แล้วเนอะลม" เธอชวนเขาคุย ท่าทีเขินอายทำให้เขามองแก้มสาวไม่วาง "อืม... แก่ขึ้นอีกปีแล้ว" "กลัวแก่เหรอ" "เปล่า แค่รู้สึกว่าเวลามันช่างเดินไปเร็วเหลือเกิน อันดาว่าไหมแป๊บเดียวก็จะขึ้นปีสองแล้ว รู้สึกเหมือนเพิ่งรับน้องไปเมื่อวานเอง" "อยากกลับไปรับน้องใหม่เหรอ" เธอถามขำๆ หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยุดกึกมองหน้าเขา สบตาอย่างเผลอไผล "เวลาอันดายิ้มหรือหัวเราะแล้วน่ารัก" เขาไล้แก้มสาวเบาๆ คนถูกชมเขินอายหนักกว่าเก่า "เอ่อ..." เธอก้มงุด สัมผัสของเขาให้ความรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด "ฝนยังตกหนักอยู่เลย อันดาไม่ได้พาร่มมา" เธอเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น มองมือตัวเองที่อยู่ในอุ้งมือเขาแล้วใจสั่นรัว "ตกก็ดีนะ จะได้นั่งอยู่แบบนี้นานๆ" เธอเงยหน้ามองเขาก็หน้าร้อน ก้มงุดอีกรอบ เขาเชยคางสาวให้แหงนขึ้นสบตา อันดารู้สึกใจเต้นแรงกับสัมผัสของเขา "อันดาตัวสั่น" เขาจับบ่าของเธอเบาๆ อันดายิ่งสั่น เขินอายอย่างหนัก เกิดมาไม่เคยถูกผู้ชายสัมผัสในทำนองนี้มาก่อน แม้เขาจะไม่ได้ทำอะไรล่วงเกินมากมาย แค่จับมือส่งสายตามาให้เธอก็วาบหวามอย่างไม่อาจควบคุมได้ "กลัวเราเหรอ" "เปล่า" "แล้วทำไมตัวสั่น" "เขิน" เธอตอบแล้วเขินหนักกว่าเก่า เขาหลุดหัวเราะเบาๆ กับคำตอบน่ารักนั้น "ก็เห็นแอบมองเราทุกวัน" "แอบมอง?" เธอเงยหน้าขึ้นมอง สบตาแล้วก้มงุด กัดปากตัวเองเบาๆ เขารู้ด้วยเหรอว่าเธอแอบมอง "แอบมองอยู่ที่บานเกล็ดหน้าต่าง ลมจำได้เลยว่าห้องนอนอันดาอยู่ตรงไหน" "เห็นได้ยังไง" เธอถามเสียงเบาหวิว "บานเกล็ดมันยกขึ้น เลยเห็นว่าแอบมอง" เขายิ้มขำคนทำหน้าเหลอหลา เธอเขินหนักมาก ไม่รู้จะวางไม้วางมือตรงไหนดี "ทีหลังไม่ต้องแอบมองก็ได้ จะถอดเสื้อให้มองเต็มๆ ตา" "ลมน่ะ" เขามาพูดอะไรแบบนี้ ใครจะอยากไปมองเขาถอดเสื้อผ้ากันเล่า! โอ๊ย! คนบ้า ถ้าไม่ติดว่าฝนกำลังตกหนัก เธอคงวิ่งหนีไปแล้ว วายุยกยิ้มมุมปาก เห็นคนขี้อายแล้วหยิกแก้มเบาๆ "อุ๊ย!" เธอยกมือขึ้นลูบแก้มไปมา อยากจะมุดพื้นหนีเสียตั้งแต่ตอนนี้ถ้าทำได้ *** "อันดาอยากมีลูกสักกี่คนครับ" "คะ?" เธอหันมามองเขาแล้วหน้าแดง มาถามอะไรแบบนี้ "ไม่รู้สิ" เธอก้มงุดตักข้าวต้มกินอย่างขัดเขิน "สักโหลดีไหม ตั้งทีมฟุตบอล" "บ้าเหรอ เราไม่ใช่แม่หมูนะ" "อันดาจะเป็นเมียเราเหรอ" เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบถาม คนถูกถามหน้าแดงร้อนเห่อกว่าเก่า "ไม่รู้ไม่ชี้" *** "อันดา เรามีอะไรจะบอก" "อะไรจ๊ะ อื้อ..." เธอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อถามเขา เลยโดนหอมแก้มฟอดใหญ่ "จะบอกว่าแก้มหอม" "คนเจ้าเล่ห์" เธอยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเอง ลูบไปมาเบาๆ มองร่างสูงที่เดินออกไปรอเธอนอกบ้านด้วยความขัดเขิน”