อันดาวายุ

“"คิดถึงเราบ้างไหม" "ก็... คิดถึง" เธอตอบเขาเสียงสั่นๆ ใจสั่นยิ่งกว่าอะไร "ชื่นใจเหมือนกันนะ มีคนบอกว่าคิดถึง" เขาเลื่อนมือมาจับมือเธอเอาไว้ ประสานเข้าหากัน มือที่กุมเข้ามาหาทำให้เธอหน้าแดงหนักกว่าเก่า เธอไม่ได้ดึงมือหนีเพราะมันรู้สึกอบอุ่นและมีความสุข "ใกล้ปีใหม่แล้วเนอะลม" เธอชวนเขาคุย ท่าทีเขินอายทำให้เขามองแก้มสาวไม่วาง "อืม... แก่ขึ้นอีกปีแล้ว" "กลัวแก่เหรอ" "เปล่า แค่รู้สึกว่าเวลามันช่างเดินไปเร็วเหลือเกิน อันดาว่าไหมแป๊บเดียวก็จะขึ้นปีสองแล้ว รู้สึกเหมือนเพิ่งรับน้องไปเมื่อวานเอง" "อยากกลับไปรับน้องใหม่เหรอ" เธอถามขำๆ หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยุดกึกมองหน้าเขา สบตาอย่างเผลอไผล "เวลาอันดายิ้มหรือหัวเราะแล้วน่ารัก" เขาไล้แก้มสาวเบาๆ คนถูกชมเขินอายหนักกว่าเก่า "เอ่อ..." เธอก้มงุด สัมผัสของเขาให้ความรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด "ฝนยังตกหนักอยู่เลย อันดาไม่ได้พาร่มมา" เธอเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น มองมือตัวเองที่อยู่ในอุ้งมือเขาแล้วใจสั่นรัว "ตกก็ดีนะ จะได้นั่งอยู่แบบนี้นานๆ" เธอเงยหน้ามองเขาก็หน้าร้อน ก้มงุดอีกรอบ เขาเชยคางสาวให้แหงนขึ้นสบตา อันดารู้สึกใจเต้นแรงกับสัมผัสของเขา "อันดาตัวสั่น" เขาจับบ่าของเธอเบาๆ อันดายิ่งสั่น เขินอายอย่างหนัก เกิดมาไม่เคยถูกผู้ชายสัมผัสในทำนองนี้มาก่อน แม้เขาจะไม่ได้ทำอะไรล่วงเกินมากมาย แค่จับมือส่งสายตามาให้เธอก็วาบหวามอย่างไม่อาจควบคุมได้ "กลัวเราเหรอ" "เปล่า" "แล้วทำไมตัวสั่น" "เขิน" เธอตอบแล้วเขินหนักกว่าเก่า เขาหลุดหัวเราะเบาๆ กับคำตอบน่ารักนั้น "ก็เห็นแอบมองเราทุกวัน" "แอบมอง?" เธอเงยหน้าขึ้นมอง สบตาแล้วก้มงุด กัดปากตัวเองเบาๆ เขารู้ด้วยเหรอว่าเธอแอบมอง "แอบมองอยู่ที่บานเกล็ดหน้าต่าง ลมจำได้เลยว่าห้องนอนอันดาอยู่ตรงไหน" "เห็นได้ยังไง" เธอถามเสียงเบาหวิว "บานเกล็ดมันยกขึ้น เลยเห็นว่าแอบมอง" เขายิ้มขำคนทำหน้าเหลอหลา เธอเขินหนักมาก ไม่รู้จะวางไม้วางมือตรงไหนดี "ทีหลังไม่ต้องแอบมองก็ได้ จะถอดเสื้อให้มองเต็มๆ ตา" "ลมน่ะ" เขามาพูดอะไรแบบนี้ ใครจะอยากไปมองเขาถอดเสื้อผ้ากันเล่า! โอ๊ย! คนบ้า ถ้าไม่ติดว่าฝนกำลังตกหนัก เธอคงวิ่งหนีไปแล้ว วายุยกยิ้มมุมปาก เห็นคนขี้อายแล้วหยิกแก้มเบาๆ "อุ๊ย!" เธอยกมือขึ้นลูบแก้มไปมา อยากจะมุดพื้นหนีเสียตั้งแต่ตอนนี้ถ้าทำได้ *** "อันดาอยากมีลูกสักกี่คนครับ" "คะ?" เธอหันมามองเขาแล้วหน้าแดง มาถามอะไรแบบนี้ "ไม่รู้สิ" เธอก้มงุดตักข้าวต้มกินอย่างขัดเขิน "สักโหลดีไหม ตั้งทีมฟุตบอล" "บ้าเหรอ เราไม่ใช่แม่หมูนะ" "อันดาจะเป็นเมียเราเหรอ" เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบถาม คนถูกถามหน้าแดงร้อนเห่อกว่าเก่า "ไม่รู้ไม่ชี้" *** "อันดา เรามีอะไรจะบอก" "อะไรจ๊ะ อื้อ..." เธอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อถามเขา เลยโดนหอมแก้มฟอดใหญ่ "จะบอกว่าแก้มหอม" "คนเจ้าเล่ห์" เธอยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเอง ลูบไปมาเบาๆ มองร่างสูงที่เดินออกไปรอเธอนอกบ้านด้วยความขัดเขิน”