พลับพลึงเหมราช

ั้งมันเทศต้มวิ่งขายไปตามงานในช่วงเทศกาลปีใหม่อยู่ในหมู่บ้านซึ่งจัดงานส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ เธอใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ขา

ด็กน้อยมองความตื่นตาตื่นใจของงานซึ่งมีเครื่องเล่นหลายอย่าง ทั้งชิงช้า ม้าหมุนหรือกระเช้าลอย

น้าเศร้า จำไม่ได้ว่าตัวเองได้รับเสื้อผ้าที่มีคนใจบุญบริจาคมาให้กี่ปีมาแล้ว เพราะเด็กน้อยสวมชุดเ

ู่ให้เธอไปทำงานหาเงินตั้งแต่เด็ก ท้องของเธอร้องไปตลอดทางที่เดินกลับบ้าน จำได้ว่าก่อนหน้านี้ได้ไปยืนอยู่หน้าร

ำเดิน เด็กหญิงเดินมาถึงบ้านก็ไม่กล้าเดินเข้าไปในบ้าน ได้ยินเสียง

้องเสียงดังกลัวบิดารู้ว่ากลับมาแล้ว เธอเข้าไปนั่งขดตัวอยู่ที่ซอกเล็กๆ ด้วยความหนาวเหน็บ เก็บมันเทศต้มขึ้นมาปัดเศษดินออกไปเบาๆ ก่อนจ

ินนางพ

ื่อคืนหนูขายมัน

ไมถึงขายไม่ได้ โกหกหรือ

ปล่าน

ู้ชายไปเหมือนแม่มึง มานี่เลย วันนี้กูจะเอาเลือดหัวมึงออก” นายพัน

จ็บ อย่าตีหนูเลย หนูขายมันเทศไ

งไปโรงเรียนอีกต่อไปแล้ว เรียนไปก

จ็บ” เด็กน้อยยกมือไหว้ปลก

มึงต้องออกมา

ร้องเสียงสั่น ร้องไห้จนน้ำตาไหลพรากอาบแก้มนวลทั้งสองข้าง

งานไป” นายพันผลักร่างบุตรสาวจนหงายหลัง ไ

ต่จำความได้เธอก็ไม่เคยเห็นหน้ามารดามาก่อน มีแต่ป้าลำ

อนมันรักเอ็งมากนะ” ลำไยพูดกับเด็กน้อยที่เอ็นดูเหมือนลูกหลานเพ

ร้า พลับพลึงไม่เข้าใจว่าความรักจากบิดาเป็นเช่นไร

อดเหลืออยู่อีกนิดมากินสิ” ลำไยเปลี่

ะ” เด็กน้อยเอ่ยถามก

น้อยหน้าตามอมแมม เสื้อผ้าก็เก่าๆ ขาดๆ ถ้าเธอพอช่วยอะไรได้ก็จะช่วยเพราะสงสาร พลับพลึงยกมือไหว้ป้าลำไยก่อนจ

ำไยเอ่ยถาม มองเด็กน้อยที่

ะโยคของเด็กน้อยทำให้ลำไยของขึ

แต่ใช้เอ็ง แล้วนี่ไม่ไปโ

เริ่มกลืนไม่ลง น้ำตาซึมด้วยความเศร้า อยากเรี

ก็ไม่ให้เรียน บ้าบอคอแตกที่สุ

วนะจ๊ะป้า เดี๋ยวไป

องนะ” ลำไยหยิบขนมกล้

น ลำไยมองตามร่างเล็กไปด้วยความเวทนา ท่านเองก็หาเช้ากินค่ำ ขายของได้บ้างไม่ได้บ้

างเธอ แต่คนไหนเห็นว่าจะเอาเปรียบได้ก็เอาเปรียบ เด็กน้อยตัวเล็กๆ เที่ยวของานทำไ

ที่กำลังเรียนหนังสือแล้วร้องไห้เบาๆ อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงลานโล่ง เ

ครูใหญ่เอ่ยถามด้วยความสงสาร เด็กในโรงเรียนนั้น

ยหน้าขึ้นมองครูใหญ่น้ำ

ครูใหญ่เอ่ยถามพลางลูบศีรษะไปมา พลับพลึงยิ่งร้องไห้หนักข

ดหน้าในกระเป๋าส่งให้เด็กน้อย เธอรับไปซั

กแล้ว ฮึกๆ ฮือๆๆ” เด็กน้อยพูดไปร

ูใหญ่สุภาพมองเด็กน้อยด้วยแววตาสงสารจ

คะ” คนที่โดนพ่อตี

่อครูสิ” ครูใหญ่ลูบศีรษ

พลับพลึงเอ่ยถาม

ีเอื้อเอ็นดูของครูใหญ

ว งั้นเดี๋ยวเ

ล็กๆ พาเดินไปยังบ้านของเด็กน้อยซึ่ง

ู่บ้าน พอมาถึงบ้านไม้หลังเก่าๆ โทรมๆ เขาก็เห็นว่าบ

่วมหัว เหลือบมองบุตรสาวที่ยืนหลบอยู่ทางด้านหลังของครูใหญ่ด้วยสายตาไม่ชอบ