icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

มั่นรักดวงใจเสน่หา

บทที่ 2 

จำนวนคำ:1934    |    อัปเดตเมื่อ:24/02/2022

ยได้เสมอค่ะ” ประโยคนั้นของเขาทำให้เธอสะเทิ้นอายอยู่ไม่น้อย เพราะดว

่อนนะคะ” เธอเอ่ยขอตัวก่อ

วงหน้ากลับไปก่อน” โมกข์ยืนรอสาวน้อ

่งไกลออกไปมาก เป็นบ้านหลังเก่าแก่ของบิดามารดา นั่นก็คือตาและ

บคุณ

่นิ่มด

มองสาวน้อยที่กำลังเดินมาหาเขากับมาลั

ะแม่นิ่ม เราก็ก

ดภัยนะคะ” นิ่มยกมือไห

ให้เด็กทั้งสองก

่งรถออกไปจากวัดแล้ว โมกข์ก็หันมาคุยกับสาวน้อยข้าง

ามเรียบร้อย โมกข์เข้าใจเธอดีเพราะอยากให้งานทุกอย่างออ

ร่างกายจะไม่ไหวเอานะ” โมกข์บอกเด็กสาวด้วยความห่วงใย มือหนาเลื่อนไปปัดปอ

อได้เจอกันอีกครั้งจึงเรียกเขาเหมือนเมื่อวัยเยาว์ ร่างน้

ๆ เอาไว้ ตั้งแต่ราคาหลักแสนต้นๆ จนกระทั้งหลายแสนบาท

งนอกจากขับรถแล้วยังหมั่นล้างรถ คอยขัดถูรถทุกๆ คันจนขึ้นเงา ทั้งยังคอยเช็คเครื่องยนต์เอาไว้ให้พร้อมใช้

กข์เหลือบมองสาวน้อยข้างกายแล้วเผลอยิ้ม กิริยามารยาทของเธอเร

่ด้วยนะคะ” เขาส

ลอสูดเข้าปอดแรงๆ เขาอยากดึงเธอมากอดเหลือเกินแต่มันไม่สมควร พอถึงบ้าน ลุงสมัยก็ขับ

อาบน้ำและใส่ชุดนอนเรียบร้อยแล้วเธอก็ไหว้พระสวดมนต์เต

ก๊อก

เอ่ยถามเพรา

่เอ

ือต้องการอะไรหรือคะ” เธอเปิดประ

นแล้ว

นอนแล้ว” เธอตอบ

าตรีสวัสดิ์ แ

อาย มองแผ่นหลังบึกบึนของโมกข์แล้วยิ้มกว้

ยยิ้มเมื่อนึกถึงประโยคของโมกข์ รู้ดีว่าเขาเอ็นดูเธ

งตอนย่ำรุ่งเพราะปกติเป็นคนตื่นนอนเร็วอยู่แล้ว เธอลุกม

ก๊อก ก

กข์ก็เดินมาเปิดประตูให้ เธอเงยหน้ามองใบหน้าหวานไม่แพ้สตรี

ุขภาพดีแล้วเผลอยิ้ม คิ้วของเขาคมเข้ม ดวงตาเอื้ออาทรและเอ็นดูเธออยู่เสมอเมื่อได้สบตากัน ใบหน้าของเขาเ

มนวลอ่อนหวาน เธอหยิบผ้าขนหนูให้เขาซับใบหน้

้องการอะไร

ิ่มน้อย โตขึ้นมาก็ติดจะเรียกเช่นนี้แต่ก็ยั้งปากเอาไว้เพราะเธ

าคหกรรมเธอจึงมีความสามารถในการทำอาหารและดูแลบ้านเรือนได

่โมกข์” เขาพยักหน้าพึงพ

อนเสียงหวาน คิดว่าเธอคงจะตื่นก่อนเขาน

ม่ต้องการอะไรแล้ว

เอาไว้ นิ่มรีบดึงมือหนีอย่า

ื้อผ้าให้พี่ห

ธอตาโต ก่อนจะหน้าแดง ไม่กล้ามองสบสายตาที่เต็มไปด้วยแววหวาน

มาในห้องพี่เช่นนี้ไม

านเมื่อเขาดึงร่างน้อยเข้าหา ใบหน้าของหล่อนแดงระเรื่อเมื่อ

อ” โมกข์ทวงสิทธิ์เอากับสาวน้อย เขาเห็นผู้ชายมากหน้าหลายตามองเธอด้วยแววตาห

ม่งามนะคะ” เธอบอกเขาเสียงนุ่มตามนิสัย ผู

กข์ประทับจุมพิตบนกลีบปากบอบบางของหล่อน นิ่มตก

ป็นลมไปเสียแล้ว เขารีบอุ้มเธอไปที่เตียงนอนกว้าง หาผ้ามาเช็ดหน

ล้วอมยิ้ม เขาไล้แก้มเนียนของเ

เปิดรับโบนัส

เปิด
มั่นรักดวงใจเสน่หา
มั่นรักดวงใจเสน่หา
“ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็ยังคงรักมั่นต่อเธอเสมอ โมกข์ ชายหนุ่มซึ่งมีรักเดียวให้แก่สาวน้อยที่บิดามารดาอุปการะเอาไว้ นิ่ม สาวน้อยที่เฝ้ารอคอยการกลับมาของเขา +++ "นอกรถมีอะไรน่าดูชมมากว่าหรือคะน้องนิ่ม" โมกข์เอ่ยถามเบาๆ นิ่มหันมามอง ยิ่งขัดเขินหนักกว่าเดิม "มองหน้าพี่บ้างเถิดแม่นิ่มน้อย รู้บ้างไหมว่าพี่น้อยใจแล้วนะคะ เห็นอย่างอื่นน่ามองมากกว่าพี่อีก" เขาอยากให้เธอหันมาสนใจเขาบ้าง "นิ่มแค่มองวิวทิวทัศน์เองนะคะ ไม่ได้เห็นอย่างอื่นสำคัญกว่าพี่โมกข์เสียหน่อยค่ะ" เธอตอบเขาเสียงนุ่มแต่ไม่กล้ามองสบตา ท่าทีเหนียมอายนั้นทำให้โมกข์มองแล้วยกยิ้มตรงมุมปาก "แต่พี่ไม่อยากมองนอกรถเลยนะคะ" เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้สาวน้อย "ทำไมหรือคะ" "ในรถน่ามองกว่านอกรถน่ะสิคะ โดยเฉพาะแม่นิ่มน้อยของพี่ น่ามองกว่าทิวทัศน์ด้านนอกเป็นไหนๆ" เขามองเธอด้วยแววตาหวานซึ้ง นิ่มเขินหนักกว่าเดิมวางไม้วางมือแทบไม่ถูก”