กุมภ์กุลยา

่” กุมภ์ร้องเสียงหลงเ

ันขอกัดคุณให้สาแก่ใจหน่อยแล้วกัน” เธอพูดไปร้องไห้ไปเหมือน

ห่าง กุลยาเดินถอยกลับไปที่โต๊ะรับประทานอาหาร ก่อน

บท้ายทอยไปมากับท่าทีของเธอ วูบหนึ่ง

งจากกินข้าวกับน้ำปลาเสร็จ กุลยาก็เดินออก

ทุบตีเขาไปได้ยังไงกัน ถ้าเขาโมโหหักคอเธอขึ้นมา

แต่หัวจรดเท้า นั่นทำให้กุลยาต้องห่อไหล่เ

่น่

คลำ ๆ แล้วก็ตาม” เขาทำท่าทำท

้า

อจะให้ผมเลือกให้” เขาขยับใบหน้าเข้าไปถามใกล้ ๆ

พูดเล่น” กุลยาเ

ริ

นง่ายไปไหมที่เขาจะพาเธอไปเลือกเสื้อผ้าข้าวของที่อยากได้ โดยที่ไม่กลัวว่าเธอจะ

้าหนีก็คงจะวิ่งนมโทง ๆ

ี เบิกตากว้างเพราะไม่คิดว่าตั

ี่เกา

ม่

เฮง

เดี๋ยว...” เขาแก

กุลยาเดินตามไปเงียบ ๆ เส้นทางนี้คือเส้นทางที่เธอเคยวิ่งหนีออกมาตอนที่โดนเขาจับตัวมาวันแรก

ไปจากเกาะนี้ไม่ได้แน่นอน นอกจากว่าคุณจะเ

นมากมายที่กำลังทำงานกันอยู่ มีการผลิตเสื้อผ้ามัดย้อม ข้าวของเครื่องใช้ ของฝากของที่ระลึก อาหารแห้งพวกปลาเ

ะโยคที่กุลยาจะตะโกนให้คนช่วยถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ สำนึกว่าคนที่นี่เป็นคนของเขาแทบทั

วมคิดชั

้องหน้าที่ไกลจนสุดลูกหูลูกตาด้วยความรู้สึกระทดท

องทุกอย่างที่ชาวบ้านกำลังจั

วเหรอ แล้วทำขายใคร” ประโ

มาเป็นทัวร์ ต้องมีการจองล่วงหน้าก่อนและทุกคนต้องทำตามกฎ” เขายังมีแก่ใจหันมาอธิบาย ทำใ

่มันบ้านป่าเมืองเถื่อน จับคนมากักขังหน่วง

หัวหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้ มองสบตาเธอในระยะกระชั้น

ทุกคนช่วยฉันด้วย” กุลยาร้องตะโกนให้ทุกคนช่วย บางท

้วยกัน แต่ผิดคาด พอทุกคนหันมามองเธอ แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานกันต่อ บาง

ทุกคนไม่มีใครสนใจเธอเลย มันเป็นเรื่องน่าเศร

้คุณใส่

ชั้นในถูกยื่นมาตรงหน้า เธอ

พวกเสื้อผ้าและของใช้ต่าง ๆ นั้น เขาให้คนงานเปิดขายให้นักท่

นข้างเป็นส่วนตัว ใครมาที่นี่ต้องทำตามกฎคือห้ามทำลายทรัพยากรธรรมชาติเด็ดขาด ดำน้ำได้ ถ่ายรูปได้ ดื่มด่ำกับธรรมชาติได้เต็ม

คนตอบหน้าแดงกั

ก่งนะ พอจะกะไ

” เธอแห

อไหม คุณต้องอย

ยู่จนถึงเ

งผิดพลาดไปหมด แต่ทำไปแล้วเห

วันหวนคืน นี่คือความรู้สึกหดหู

่อนให้เดินตาม กุลยาเซถลาตาม

อยนะคนป

้ชายพอห

นบ้าอะไ

ณอ่อยผู้ชาย

เมื่อกี้เขาย

ประเภทแรกซื่อ ๆ คงตามไม่ท

กมา ไม่เข้าใจว่าเขาก

ณได้ทุกเมื่อ ถ้าคุณยังขืนชม้ายชายตามองผู้ชายไม

เสียงหลงเมื่อโดนด

่มีทางสู้รบตบมือกับคนอย่างคุณได้อยู่แล้ว ฉันมันเป็นแค

บบนั้นก็

นเจ

าเร็ว ๆ”

คุมงานที่นี่เหรอ” เธอเอ่ยถาม