ดวงใจแค้นแสนรัก

“"น้องเอยกลับบ้านได้แล้วครับ" เสียงเรียกของคนด้านข้างทำให้คนที่นอนเหม่อหันหน้ามามองเขาอย่างงุนงง "คะพี่กันต์ ว่าอะไรนะคะเมื่อกี้นี้" พรธีราเอียงหน้าถามเขาเหมือนคิดว่าตัวเองฟังผิดไป "ค้างห้องพี่ไม่ได้นะครับ" นวินตอกย้ำในสิ่งที่เธอได้ยินก่อนหน้านี้ "เหรอคะ" หญิงสาวไม่คิดจะนอนค้างห้องของเขาอยู่แล้ว แค่แปลกใจทำไมเขาพูดเหมือนไล่หลังเสร็จสมอารมณ์หมายแบบนี้ "พี่ไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนค้างที่ห้องนี้ ไม่เว้นแม้แต่น้องเอยนะครับ" พรธีราเหมือนถูกเขาตบหน้าฉาดใหญ่ หญิงสาวดึงผ้าห่มขึ้นปิดเนินอกเอาไว้ มองเขาเหมือนคนแปลกหน้า สีหน้าและแววตาของเขาแตกต่างจากเดิม ราวกับหน้ามือหลังมือไม่มีผิ "ทำไมมองพี่แบบนั้นล่ะครับ" รอยยิ้มของคนพูดดูเจ้าเล่ห์จนอีกคนนึกใจเสีย หัวใจเต้นแรงเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตรงขมับ แล้วเอ่ยเสียงสั่น ๆ ออกมา "เอยนึกว่าเราเป็นแฟนกันเสียอีก" "หืม พี่เคยบอกแบบนั้นเหรอครับ" (ดวงใจแค้นแสนรัก)”