icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

กลลวงบ่วงบุพเพ

บทที่ 9 ตอนที่ 9

จำนวนคำ:1994    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

นท

คนปลูก ใครเป

ลากลางสวนด้วย เราจะได้ไว

ะ แค่งานในไร่ก็เยอะจนแท

ีแต่คุณทำอยู่คนเดียว เวลาเกิดปัญหาก็เอาแต่ด่าๆ แต่พอได้ผลประโยชน์ก็หน้าระรื่น รีบจัดสรรให้ตัวเองได้เย

ณน่ารักที่สุดเลย” หญิงสาวเขย่งเ

มื่อหัวถึงหมอนแล้วจะหลับตาลงโดยไม่ต้องคิดอะไร แต่มันไม่เคยที่จะเป็นอย่างใจต

ับเขา การมีญาติที่แม้จะไม่ชอบหน้ากัน ก็ยังดีกว่าอยู่ตัวคนเดียว และในวันนั้น คนที่แย่งชิงคนรักของ

จคนนั้นออกไปจากความทรงจำได้แล้ว...แม้กระทั่งตอนที่รู้ว่าต

ื่องอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าไอ้บ้านั่นมาอยู่

ตาก็ไหลอาบแก้ม ด้วยหวังว่าเขาจะฟังและเชื่อใน

อย่างนั้

ไหนไม่รู้ ยกแขนพาดบนไหล่นารีรั

ยังไงกัน ถ้าคุณไม่ยอม แล้วเรื่องของเราจ

แต่ก็ต้องสะกดกลั้นเอาไว้ เพราะไม่อยากถูกกล่าวหาว่ารับไม

ก็มีเรื่องโง่ให้เห็นเหมือนกัน เป็นไงวะ ความ

ามจะพาตัวเองออกจากอ้อมแขนของกันต์ศั

กเลยนะรัตน์ หลอกว่ารัก จน

พฤกษ์ คุณต้องเช

ล้วล่ะ และฉันก็อยากจะบอกให้มันจำใส่ใจเหมือนกัน...มึงอย่ามายุ่ง

ี่ไม่ใช่พ่อ เขาถึงถูกประณามว่าเป็นลูกชู้ พ่อจึงไม่รักไม่ต้องการหาทางผลักไสให้ไปอยู่ไกลๆ สายตา น้อง

ุกที่อัดแน่นอยู่ในอก อยากร้องไห้แต่มันร้องไม่ออก ได้แต่กั

! หน้าที่เขามีต้องทำ เพื่อช่วยให้คนที่เขารักมีความสุข ใบหน้าชายหนุ่ม

แต่ไม่ใช่จากน้ำมือเขา เพราะมันไม่สะใจพอ คนที่ถูกกระทำจะต้องเป็นคนจัดกา

นเลย ในรูปเธอดูสดใสน่ารัก แต่ตัวจริง ถึงจะไม่สวยแต่ก็มีเสน่ห์เย้ายวนชวนมอง หยิ่งและถือตัวไม่น้อย ที่สำคัญคือมันมีอะไรบา

นหนี ดูเหมือนหญิงสาวจะหงุดหงิดไม่น้อย ใบหน้าถึงได้หงิกงอเหมือ

า ไม่เคยเห็นคน

มือนกับถูกตรึงเอาไว้ด้วยมือที่มองไม

่น พร้อมตวัดค้อนขวับใส่คนที่ทำให้เธอหงุดหงิด ชายหลายคนพอเจอกับสายตาที่เย็นชาและเชือ

บ้านี่จริงเชียว...

อาตัวไปใกล้ผู้ชายที่หน้าเหมือนมหาโจรคนนั้น เพราะมันไม่ปลอดภัยทั้งตัวและหัวใจของเธอ

วน้ำเดินกลับมาที่โต๊ะ นั่งลงใกล้ๆ กับเรณุกา และยื่นมือไปหยิบแก้วน้ำมาดื

ากัน เมื่อเรียกหลายครั้งแล้วแต่เพื่อนก

ี่น่าสนใจ นอกจากสายตาโลมเลียของพวกผู้ชาย คงจะเห็นว่าพวกเธอมาเที่ยวกันโด

ยิ่งกับเรณุกาแล้วพวกนั้นยิ่งกระเหี้ยกระหือรืออยากที่จะจับมัดด้วยการพาขึ้นเตียงให้เร็วที่สุด เพรา

รอยู่นะเพื่อน” แขนกลมป้อมยื่นไปวางบนไหล่กว้างและ

ะส่งรอยยิ้มจนสามารถมองเห็นฟันซี่เล็กซึ่งข

ไรหรือเปล่า” เรณุกาเลิกคิ

นอะไร เห็นนั่งเหม่

เปิดรับโบนัส

เปิด
กลลวงบ่วงบุพเพ
กลลวงบ่วงบุพเพ
“"คิดจะอ่อยให้ฉันสงสารและอุ้มเธอกลับบ้านอย่างสบายๆ หรือไง แต่เสียใจด้วยนะ ที่มารยาของเธอคราวนี้ใช้กับฉันไม่ได้อีกแล้ว" เขาจับแขนเรียวยาวและดึงร่างโปร่งบางเข้ามาจนเธอสัมผัสถึงลมหายใจร้อนๆ ที่มันเป่ารดพวงแก้มนุ่ม ก่อนที่เขาจะผลักเธอให้ถอยห่าง เหมือนกับว่าเขาเจอของสกปรกจนกลัวมันจะมาเปรอะเปื้อนร่างกาย "โอ๊ย!" มือที่ยันพื้นหญ้าที่ไม่ราบเรียบ โดนเศษไม้แหลมคมทิ่มต่ำจนเจ็บเพิ่มอีกขึ้น "นายมันคนบ้า คนใจร้าย" เรณุกาต่อว่าปากสั่น น้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้า เธอกัดฟันใช้มือที่เจ็บยันกายลุกขึ้นยืน โดยไม่ร้องขอความช่วยเหลือจากคนใจร้ายอีกแล้ว พยายามข่มใจให้ลืมความเจ็บจากข้อเท้า เดินตามพฤกษ์อย่างเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้แล้ว "เดินเร็วๆ เข้าหน่อยซิ ทำสำออยคิดว่าจะทำให้ฉันใจอ่อนหรือไง" เมื่อเห็นว่าเขาเดินไปไกลแล้ว แต่เรณุกายังตามไปได้เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น จนเขาหงุดหงิดและรำคาญใจ ทำไมอยู่กับเขามันน่าเบื่อมากหรือไง ถึงได้คิดแต่จะหนีท่าเดียวนะ”