ตะวันส่องจันทร์

ทำไมจันทร์เ

อบคำถามของน้าหมอน

เหรอ ไม่น่าเลย อายุยังน้อยแท้ๆ ยี่สิบสองปีเอง ไม่น่า

คุณค

มอนไม่กล้าเดินตามชายหนุ่ม นางไ

์กลับมาแล้ว จันทร์ขอโทษที่ไม่ได้โทร.บอกแม่ ฮืออ” จันทร์ฉัตรคลานขึ้นบ

ขาก้าวขึ้นบันไดเพียงก้าวเดียวก็ไปยืนข้างน้อง และรีบเปิดประต

วามช่วยเหลือจากเขา เธอคลานเข้าไปในบ้านดวงต

่อุ

เล็กๆ ซึ่งเป็นห้องที่วันเพ็ญจัดไว้ต้อนรับแขก ตะวันฉา

” จันทร์ฉัตรครางเสียงสั่นเครือ

วพี่พา

บบาง น้องน้อยผอมมาก เขาพาน้องเข้ามาในห้อง ซึ่ง

ป็นอะ

ม่สิ’ ในเวลานี้ ตะวันฉายไม่ใช่สามีของเธอ แล

วระริกมองตามเสียงของเขาที่เดินออกไปข้างนอก ไม่ถึง

่าให้” ตะวันฉายเงียบ ไม่ตอบคำถามของน

ลกขึ้นให้ไปกองอยู่เหนือหัวเข่ามน ตะวันฉายกลัวน้

ยให้ ซึ่งเธอไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด เพราะแผลตรงกลางหัวใจที่เขาเหยียบย่ำจนช้ำหนองต่างหากที่เจ็บแสบหนักหน

าดื้

้ว ตะวันฉายเมินหน้าหนี ไม่อยากมองดวงตาคู่งามที่ครั้งหนึ่งเคยมองเห

ึก

ะมองไม่เห็นใบหน้าคมคาย แต่เธอก็รู้ว่าพี่ฉายกำลังสำรวจร่างกายอันน่าสมเพชของเธออ

อกไปทำอาหารไว้ให้” ตะวันฉายกัดฟันจนกรามเป็นสันนูนเมื่อเจ็บ

บเธอเป็นสัมผัสจอมปลอม มันช่างทรมานเจ็บปวดหัวใจจนเธอหายใจแทบไม่ออก

นทร

าสีเข้มหม่นหมองมองแผ่นหลังบางไหวระ

อได้ไหมคะ“ เสียงเรียกชื่อเธอช่างเปรียบเสมือนเขาขออิสรภาพ จันทร์ฉัตรหัวใจแหลกยับเยินเมื่อช

เบียนหย่าบ้าบ่ออะไรนั้น’ ถูก

้องห่วง แต่ตอนนี้ จันทร์ขอร้องละค่

่องนะ” ‘พี่ไม่ได้

วใจที่น้องพูดไม่รู้เรื่อง จันท

เห็นและสมเพชไม่ได้ คิดได้อย่างนั้น จันทร์ฉัตรก็ลุกขึ้

” อาการอวดเก่งของหญิงสาวทำให้ตะวันฉายส

งคุกเข่าตรงปลายเท้าน้อย มือทั้งสองข้างก็ยันขอบเตียงกักตัวเธอไม่ให้หนีไปไหน แล

งที่มองไม่เห็น มือทั้งสองข้างสั่นสะท้านยกขึ้นจะสัมผัสดวงหน้าหล่อนั้นเปลี่ยนเป็นดันเขาให้