icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อาเขยจอมเถื่อน

บทที่ 5 1 5

จำนวนคำ:1364    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

รับฉันอดีตคือสิ่งที

ักที เพราะถ้าลืมอา

ิ่งจะกลับมาไม่นานจะไปรู้อะไร

้มันรุนแรงเกินไป เขาทำเหมือนรังเกียจผู้หญิงทุกคน ไม่อยากเห็นหน้าไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงคนไหน ไ

ำไ

่อต้านเต็มที่จะปักหลักอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าเขาจะไล่

...ยังไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการสินะ อยากได้นักก็บอกพ่อกับแม่เธอมาสู่ขอนายกิจให้

่าจะอดทนให้ได้ ทนให้เขาเป็นฝ่ายเหนื่อยเดี๋ยวก็หยุดไปเอง แต่มันเป็นปฏิกิริยะอั

อนนะ ผีบ้ามันเข้าสิงอ

ัน แล้วอย่ามาให้ฉั

าถึงต้องรังเกียจ เขาจะเกลียดผู้หญิงทุกคนในโลกเลยหรือไง เกลียดแบบไร้เหตุผลสิ้นดี นี่น่ะหรือคน

กแขนพลับพลึงเหวี่ยงร่างน

ธของพ่อเลี้ยงจะรุนแรงเพียงนี้ ถึงจะโหดเหี้ยมมาหลา

ย่องสรรเสริญต้องเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือดูจะมีอนุภาพมากกว่าที่ใครๆ

ูเลยครับ” วีกิจเอ่ยปากเมื่อ

แล้วอย่าพามาพลอดรักกันในไร่ของฉันอีก ไม่

้อารัณเป็นแบบนี้ คอยดูเถอะ พลับจะเอาหมอผีมาปราบให้อารัณเป็นคนเดิม” พลับพลึงลุกขึ้นโดยมีวีกิจประคอง วีกิจ

อบใจกันนอกไร่ของฉัน อย่าม

ใจ แต่ถ้าจะอธิบายก็แล้ว พ่อเลี้ยงยังคงคิดแบบเดิม ผมก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่อ

แบบนี้ก็ทนไม่ไหว จะให้ยืนดูเฉยก็ทำไม่ได้ การทำแบบนี้เสี่ยงกับการถูกไล่ออก แล้

นรถ ATV ที่เป็นพาหนะใช้เดินทางภายในไร่อิงฟ้าของเขา หญิงสาว

งครับ ว่าจะเ

อยเถียง เธอร้องไห้แต่ก็ยังเ

ลี้ยงไม่ชอบ ค

เกิน พลับไม่เข้าใจเขาเลย

พ่อเลี้ยงเป็นคนที่เจ็บแล้วจำ จำแล้วกลัวไม่อยากเข้าใกล้ ก็เลยสร้างปราการหนาป้องก

ะ พลับเป็นคนที่สนิทกับเขามากที่ส

ไปแล้ว พ่อเลี้ยงไม่เคยมองผู้หญิ

่เข้าใจ

ว เขาและทุกคนในไร่ไม่มีใครลืมมันลงได้ ไม่ว่าจะนานแค่ไหนหรือแม้ดรัณจะพยายามเปล

มก็เล่าทุกอย่าง

เปิดรับโบนัส

เปิด
อาเขยจอมเถื่อน
อาเขยจอมเถื่อน
“เขา...พ่อเลี้ยงดรัณ พัชรอมรินทร์ ผู้ชายที่เกิดมาบนกองเงินกองทองแต่มีอดีตสุดแสนจะเจ็บปวด บาดแผลที่ทิ่มแทงหัวใจมาตลอดระยะเวลาหลายปีมันกำลังจะกลัดหนอง ถ้าไม่ทำการรักษาให้หาย เธอ...พลับพลึง โรจนศุภเกียรติ สาวน้อยวัยใสผู้มีโลกส่วนตัวที่แสนจะงดงาม และหลงรักผู้ใหญ่ใจดีคนหนึ่งมาตลอด 'ความรักคือการให้' นี่คือนิยามความรักของเธอ เรื่องราวคงไม่วุ่นวายถ้าเธอไม่กลับมารับรู้ว่าเขาเป็น 'หม้าย' และเรื่องราวก็คงไม่วุ่นวายกว่า ถ้าเธอกับเขาไม่ต้องเปลี่ยนสถานะจาก 'น้าเขยกับหลานเมีย' มาเป็น 'สามีกับภรรยา' มันอาจจะเป็นความสมหวังถ้าเธอจะได้แต่งงานกับผู้ใหญ่ใจดีที่หลงรักมาตลอด แทนการแต่งงานกับผู้ใหญ่ใจร้ายที่ไม่รู้สาเหตุว่าอะไรถึงเปลี่ยนให้เขาเป็นคนละคน เถื่อนและไร้เหตุผลสิ้นดี "เมียของฉันต้องเก่งเรื่องบนเตียง ต้องทำกับข้าวอร่อย ต้องทำงานในไร่ได้ไม่ต่างจากคนงาน ที่จริงจะต้องทำงานบ้านเป็นทุกอย่าง ขยัน ไม่นิ่งดูดายปล่อยให้แม่บ้านทำเอง เธอก็ต้องเป็นแบบนั้น" "ก็ได้ พลับทำให้ได้" "เริ่มเลย" "ปล่อยสิคะ ไม่ปล่อยแล้วจะทำได้ไง" ถ้าเขายังกอดเธอแน่นแบบนี้ ยังหายใจรดใบหน้าเธอแบบนี้ แล้วจะออกไปทำทุกอย่างที่ต้องการได้ยังไง "หน้าที่แรกที่บอก จำได้ไหม"”